บทที่ 82 มอบไข่มุกราตรีให้นาง

บทที่ 82 มอบไข่มุกราตรีให้นาง

พูดออกไปว่าไม่กินน่าขายหน้าขนาดไหน

กงชิงวี่ถลึงตาใส่อันหลิงหยุนด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก: “ข้าอุตส่าห์ไม่กินรอเจ้า แต่เจ้าไปกินคนเดียวแล้ว ดูเหมือนว่าพระชายาอยู่ในจวนได้อย่างสะดวกสบายมากขึ้นเลยนะ ยังมีคนทำอาหารให้พระชายาโดยเฉพาะด้วย?”

อันหลิงหยุนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นางต้องพูดอย่างไร?

ทันใดนั้น ท้องอันหลิงหยุนก็ส่งเสียง รู้สึกเก้อเขิน

กงชิงวี่เหลือบมองอันหลิงหยุนอย่างไม่มีความหมายอื่น ลุกขึ้นกล่าว: “รบกวนพระชายากินข้าวเป็นเพื่อนข้าอีกรอบเถิด”

เป็นไปตามที่อันหลิงหยุนหวัง

มาถึงห้องอาหาร อันหลิงหยุนนั่งลงตามกงชิงวี่ ทั้งสองเริ่มกินข้าว

ไม่มีใครพูดอะไร กินข้าวเงียบเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอันหลิงหยุน กินเงียบจนน่าขนลุก

ที่ผ่านมากงชิงวี่ไม่เคยรอนางกินข้าว ทำไมวันนี้ถึงรอนาง

ไม่เพียงเท่านี้ กงชิงวี่คีบกับข้าวให้นาง

มองดูอาหารนั้นราวกับเป็นยาพิษ อันหลิงหยุนตั้งใจที่จะกิน แต่ก็กลัวถูกทำร้าย

กินจนหมดอย่างลังเล อันหลิงหยุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็กินหมด

“วันนี้อาหารไม่ถูกปากหรือ?” กงชิงวี่เห็นนางกินไม่มากนัก

“ไม่หิวมั้งเพคะ” อันหลิงหยุนยิ้มอย่างสวยงาม ลุกขึ้นต้องการเดินจากไป

กงชิงวี่เช็ดปากช้าๆ เรียกนาง: “เช้านี้ พระชายากระวนกระวายจะไปที่ใดหรือ?”

อันหลิงหยุนจึงหยุด ไม่กล้าพูด ยิ้มให้กับกงชิงวี่อย่างกระอักกระอ่วน

“น่าเกลียดสุดๆ!”

วางผ้าที่อยู่ในมือลง กงชิงวี่เดินไปยังด้านนอกประตู อันหลิงหยุนก้าวเดินตามหลัง ยิ่งนึกไม่ออกกงชิงวี่คิดอะไร ก็ยิ่งกระสับกระส่าย

เดินไปถึงด้านหน้า กงชิงวี่นั่งลงถาม: “วันนี้ยังยุ่งหรือไม่?”

อันหลิงหยุดคิดไม่ถึงว่ากงชิงวี่จะเปลี่ยนเรื่องเร็วขนาดนี้ นางไม่ทันพิจารณาอะไรมาก พยักหน้าตอบรับ

“วันนี้ยังมีกระบวนสำคัญมากที่ต้องทำเพคะ” พูดจบอันหลิงหยุนก็ไปที่ม่านฉากกั้นนั่น

กงชิงวี่มองไปที่กล่องต่างๆ บนพื้น สิ่งที่อยู่ภายในตรวจนับเรียบร้อยแล้ว ส่วนที่เหลือคือการตรวจสอบบัญชีและเข้าไปในจวนของราชครูจุน

กงชิงวี่มองดูเวลา ลุกขึ้นพูดกล่าว: “เตรียมรถม้า”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ผู้ที่อยู่ด้านนอกประตูตอบรับ อันหลิงหยุนก็ได้ยินชัดเจน นางรู้ว่าสิ่งเหล่านี้ต้องผ่านการตรวจสอบหลายครั้ง ดังนั้นกงชิงวี่ก็ยุ่งที่สุดในเวลานี้เช่นกัน แม้ว่าราชวงศ์จะไม่ขาดแคลนสิ่งเหล่านี้ แต่จะละเลยสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เลย

แม้ว่าจะเป็นงานที่หย่อนยาน แต่ก็เป็นงานที่ละเอียดอ่อนและยุ่งยากมาก

อันหลิงหยุนนึกได้ว่าวันนี้นางอาจจะต้องอยู่จวนเพียงผู้เดียว แม่ว่าจะมีความกังวลอยู่ แต่ก็อุ่นใจ

อยู่กับกงชิงวี่ นางอึดอัด

แต่นางรู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่ข้างหลัง เมื่อหันหลังตกจนใจใบหน้าก็ซีดเซียว

“ท่านอ๋อง!”

นี่มันก็น่าตกใจเกินไป ไม่รู้ว่าคนตกใจคนจนคนตาย!

“ข้าจะออกไปที่บ้านตระกูลจุน ไปเถิด”

กงชิงวี่หันหลังและเดินออกไปข้างนอก อันหลิงหยุนประหลาดใจพักหนึ่ง หันกลับไปมองยากุหลายที่ทำเสร็จแล้วบนรถม้า อันหลิงหยุนกล่าว: “ข้ายังต้องการเวลาอีกหน่อย หากท่านอ๋องรีบ ไปก่อนเถิดเพคะ”

ข้างนอกไม่มีเสียงตอบกลับ อันหลิงหยุนจึงคิดว่ากงชิงวี่ไปแล้ว อันหลิงหันกลับมาตั้งใจทำยากุหลาบ

กระทั่งนางเตรียมเสร็จเรียบร้อย ก็เที่ยงวันแล้ว

จัดเก็บเรียบร้อยออกมา อันหลิงหยุนปัดตามตัว เข้าไปที่ลาน

หิมะยามฤดูหนาว แต่ไม่มีทิวทัศน์อื่นใด อันหลิงหยุนก้าวเดินอย่างปกติ เดินอยู่หน้าลานจวนอ๋องเสียน กำลังคิดเรื่องจะไปจับหนอนไหมเย็น

ทันใดนั้นตรงข้ามก็เห็นใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น

เมื่อนางหยุดเดิน ก็เห็นกงชิงวี่กำลังรอนางอยู่