ตอนที่ 83
บทที่ 83 ตามหาหนอนไหมน้ำแข็ง ณ ภูเขาสือหลี่
October 21, 2026
บทที่ 83 ตามหาหนอนไหมน้ำแข็ง ณ ภูเขาสือหลี่
มืดแล้วหลังจากออกมาจากบ้านตระกูลจุน อันหลิงหยุนพูดประโยคแรกกับกงชิงวี่หลังจากขึ้นรถม้า: “ขอบพระทัยท่านอ๋องสำหรับความกรุณา ให้ไข่มุกราตรีกับข้า”
กงชิงวี่ยักคิ้ว: “ใช่ข้าให้เจ้า แต่ไม่ได้ให้เฉยๆ มีข้อแลกเปลี่ยน”
“ถ้างั้นท่านอ๋องต้องการอะไรตอบแทนเพคะ?” อันหลิงหยุนไม่ใช่คนโง่ ของดีเช่นนี้เรื่องอะไรกงชิงวี่จะโยนให้นางง่ายดายได้อย่างไร
พังพอนกล่าวทักทายปีใหม่กับไก่ ไม่น่าไว้วางใจ!
“ข้ายังไม่ได้คิดเรื่องนี้ เอาไว้ก่อนเถิด"
อันหลิงหยุนรีบพูด: “ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”
“หึ!” เห็นประโยชน์ก็ลืมคลองธรรม
รถม้ากลับมาถึงหน้าประตูจวนอ๋องเสียนอันหลิงหยุนพูดขึ้น: “ท่านอ๋อง ข้าต้องการที่จะออกไป”
“อืม”
“จัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับเครื่องสำอางไว้กับไทเฮาดังนั้นจึงจัดทำยากุหลาบออกมา แต่วัตถุที่ขาดไม่ได้ต่อไปนี้คือหนอนไหมเย็น ข้าต้องการไปตามหาเพคะ”
อันหลิงหยุนตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไป แต่เรื่องหนทางนางไม่ได้พูด ต้องการนำเครื่องมือบางอย่างไปด้วย
“ต้องใช้จริงหรือ?” กงชิงวี่ถามอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
อันหลิงหยุนรีบพูด: “แน่นอนเพคะ”
“อาหยู่ ไปภูเขาสือหลี่” กงชิงวี่ออกคำสั่งแล้วจะไป อันหลิงหยุนหยุดเอาไว้
“ข้ายังมีเครื่องมือบางอย่างไปด้วย ท่านอ๋องรอก่อน ข้าจะรีบกลับมาเพคะ”
ลุกขึ้นอันหลิงหยุนออกจากรถม้า กงชิงวี่เปิดม่านรถม้าขึ้นมองไปยังด้านนอก เห็นเพียงอันหลิงหยุนยกกระโปรงขึ้น วิ่งอย่างรวดเร็ว เพียงแค่กะพริบตาก็เข้าไปในจวนอ๋องแล้ว
“อาหยู่”
“พ่ะย่ะค่ะ”
อาหยู่รีบลงจากรถม้า ตามอันหลิงหยุนเข้าไปในจวน
อันหลิงหยุนไปครึ่งชั่วยามแล้ว กงชิงวี่ตื่นขึ้นจากการหลับใหล กำลังจะลงรถ อันหลิงหยุนขึ้นมาจากด้านนอกรถม้า
อาหยู่วางตะกร้าใบหนึ่งไว้หน้ารถม้า อันหลิงหยุนโยนห่อสัมภาระในมือเข้าไปในรถม้า นั่งลงและหายใจหอบ
“ข้าคิดว่าพระชายาหลับไปแล้ว?” ให้เขารอนานขนาดนี้ นางเกรงใจเช่นกัน
“หนอนไหมเย็นซ่อนไว้ในดินก่อนที่จะโตเต็มที่ โดยทั่วไปแล้ว หนอนไหมเย็นเป็นไข่หนอนไหมชนิดเดียวที่สามารถอยู่รอดในฤดูหนาวได้ หากหม่อมฉันหาได้รังหนึ่ง ก็น่าจะเพียงพอเราใช้แล้ว แม้จะเรียกว่าหนอนไหมเย็น แต่การผสมพันธุ์ของมันก็ไม่ต่างจากหนอนไหมอื่นๆ เพียงเพราะพวกมันสามารถจำศีลในดินได้ ออกมาได้อีกครั้งในฤดูใบไม้ผลิ นั่นจึงเรียกว่าหนอนไหมเย็น
นอกจากนี้……” อันหลิงหยุนลังเลเล็กน้อย
“นอกจากนี้อะไร?”
กงชิงวี่ไม่มีความอดทนรอนอกจากนี้อะไรนั่นของอันหลิงหยุน
อันหลิงหยุนชำเลืองมองกงชิงวี่: “ข้าก็ได้ยินมาว่า เส้นไหมที่หนอนไหมเย็นคายออกมาเป็นน้ำแข็ง ในความหนาวเย็น”
อันหลิงหยุนไม่เชื่อเรื่องนี้ในตอนแรก แต่ยังไงการบันทึกในศาสตร์ทางการแพทย์ก็ต้องมีวัตถุประสงค์ของมัน
ก่อนหน้านี้ อันหลิงหยุนรู้เรื่องหนอนไหมเย็นชนิดนี้ แต่ไม่เคยได้สัมผัส คราวนี้ดูเหมือนว่าจะต้องทำความรู้จักให้ดี
กงชิงวี่มองไปที่อันหลิงหยุนโดยไม่ได้ตั้งใจ หญิงผู้นี้บ้าๆ บอๆ อยู่วันยังค่ำ คำพูดของนาง……
ไม่มีคำเท็จแม้แต่ประโยคเดียว แต่หนอนไหมคายเส้นไหมออกมาจะเย็น นี่เป็นเรื่องที่เหลวไหลอยู่บ้าง
กงชิงวี่หรี่ตาลงร่างสั่นโยกไปกับรถม้า นึกถึงอันหลิงหยุนนั้นเป็นคนที่ลึกลับ ยังมีอะไรที่เหลวไหลได้อีก
รถม้ามาถึงภูเขาสือหลี่สองคนก่อนหน้านี้กำลังพักผ่อน อาหยู่หยุดรถม้าอันหลิงหยุนลืมตาตื่นขึ้นมาทันที ลุกขึ้นและเดินออกจากรถม้า
เหมือนฟ้าร้องและฟ้าผ่า ถือสัมภาระและลงจากรถม้า
ใบหน้าหล่อเหลาของกงชิงวี่นิ่ง ลุกขึ้นออกจากรถม้า น้ำเสียงต่ำ: “รีบเร่งอะไร?”
อันหลิงหยุนตอบว่า: “เมื่อมืดแล้วจะหายาก ต้องรีบหน่อยเพคะ”
กงชิงวี่ออกจากรถม้าและมองไปรอบๆ สักพัก