บทที่ 85 ผู้รับใช้หมาจิ้งจอกหางสั้น

บทที่ 85 ผู้รับใช้หมาจิ้งจอกหางสั้น

กงชิงวี่ออกจากรถม้าก็ไม่พบอันหลิงหยุน ถามอาหยู่แล้ว อาหยู่บอกเดินอยู่รอบๆ

อันหลิงหยุนอุ้มหมาจิ้งจอกหางสั้นกลับมา กงชิงวี่หานางเจอพอดี

เห็นหมาจิ้งจอกหางสั้น ใบหน้าของกงชิงวี่นิ่ง

ไม่พูดอะไร แต่มีประกายความแปลกใจในดวงตา

อันหลิงหยุนลูบหมาจิ้งจอกหางสั้นในอ้อมแขน พยายามไม่มองไปที่กงชิงวี่ พูด: “ข้าเก็บได้จากข้างหน้า มันบาดเจ็บอยู่ เลือดเต็มตัวไปหมด ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่รอดหรือไม่ ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่โหดเหี้ยมขนาดนี้ ลงมือหนักขนาดนี้ เกือบเอาชีวิตของมันไปแล้ว”

อาหยู่วิ่งมาสีหน้าดูตกใจ: “ท่านอ๋อง หมาจิ้งจอกหางสั้น?”

อันหลิงหยุนแปลกใจ: “พวกเจ้ารู้จัก?”

“ข้าตามหามันมาโดยตลอด” กงชิงวี่เดินไปตรงหน้าอันหลิงหยุน กำลังจะดูบาดแผลของหมาจิ้งจอกหางสั้น ทันใดหมาจิ้งจอกหางสั้นลืมตา ยืนขึ้นและแยกเขี้ยวไปทางกงชิงวี่

อันหลิงหยุนตกใจ: “หายแล้ว?”

มือของกงชิงวี่ไม่เข้าใกล้ เก็บมือกลับมา

อาหยู่ใบหน้าเป็นกังวล: “ท่านอ๋อง ยอมรับเจ้าของแล้ว？”

“อืม”

กงชิงวี่เหลือบมองอันหลิงหยุน หันหลังเข้าไปในรถม้า หมาจิ้งจอกหางสั้นจึงนอนอยู่ในอ้อมแขนของอันหลิงหยุนอย่างอ่อนแรง ทรุดตัวลงถูไถอยู่ในอ้อมแขนของอันหลิงหยุน

อันหลิงหยุนแปลกใจ: “อาหยู่ มันเป็นอะไรหรือ?”

อาหยู่กลุ้มใจอย่างมาก: “พระชายา หมาจิ้งจอกหางสั้นเป็นหมาจิ้งจอกที่มีจิตวิญญาณมาก มันสามารถเข้าใจภาษามนุษย์ เป็นสัตว์วิญญาณหายาก หากได้มันมาครอบครอง จะได้รับแต่สิ่งดีๆ”

อันหลิงหยุนไม่เข้าใจ จ้องมองอาหยู่เงียบ

อาหยู่พูดต่อ: “เมื่อมันยอมรับความเป็นเจ้าของ ก็จะจงรักภักดี มันยังฟังภาษามนุษย์เข้าใจอีกด้วย ท่านออกคำสั่งมันก็จะปฏิบัติตาม เมื่อครู่ท่านอ๋องเข้าใกล้ มันได้รับบาดเจ็บสาหัส ยังต้องการปกป้องพระชายาโดยไม่คิดชีวิต”

“หรือท่านอ๋องเห็นข้าเป็นศัตรู?”

อันหลิงหยุนเลิกสนใจเรื่องเล็กเอาเรื่องใหญ่ก่อน คิดว่าสัตว์ก็ล้วนมีจิตวิญญาณอยู่มาก บางคนไม่เพียงแค่ดูไม่ออกว่าเป็นคนดีหรือร้าย ยังสามารถรู้ได้ว่าแผ่นดินไหวและน้ำท่วมเกิดขึ้นเมื่อใด

ทำไมอาหยู่ถึงเข้าใกล้หมาจิ้งจอกหางสั้นแล้วไม่ตอบสนอง กงชิงวี่เข้าใกล้หมาจิ้งจอกหางสั้นก็ลุกขึ้น

อาหยู่ส่ายหัว: “อันนี้ไม่แน่ใจ เรื่องของหมาจิ้งจอกหางสั้น ท่านอ๋องเป็นคนบอก ท่านอ๋องตามหาหมาจิ้งจอกหางสั้นเป็นเวลาปีกว่าแล้ว คิดไม่ถึงว่าพระชายาจะได้รับมัน”

อาหยู่รู้สึกเสียดายแทนท่านอ๋อง รอมานานขนาดนี้ ตามหามาเนิ่นนาน สุดท้ายถูกพระชายาแย่งไป ไม่รู้ว่าท่านอ๋องจะคิดบัญชีนี้อย่างไร!

“อาหยู่ ยังไม่ทำอาหารอีก?” กงชิงวี่ถามอยู่ในรถม้า

อาหยู่รีบเร่งไปเตรียมอาหารเช้า อันหลิงหยุนสัมผัสกับหมาจิ้งจอกหางสั้น ลองเดินไปในรถม้า หมาจิ้งจอกหางสั้นเข้าไปในรถม้าและมีปฏิกิริยา จากที่เหลือเพียงลมหายใจแผ่วเบา ทันใดนั้นก็ลืมตาขึ้นและจับจ้องไปที่กงชิงวี่ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

อันหลิงหยุนจ้องมองกงชิงวี่: “หรือว่าท่านต้องการฆ่าข้า?”

ผู้คนจำนวนไม่น้อยต้องการเลือดของมัน หรือกงชิงวี่จะเป็นคนทำ?

คิดว่าไม่ใช่ หากกงชิงวี่ต้องการเช่นนั้น ก็เป็นเพียงแค่เรื่องง่ายดาย ไม่จำเป็นต้องทำให้ยุ่งยาก!

“ข้าตามมันมาปีกว่า ได้พบอยู่สองสามครั้ง มันเป็นสัตว์ ข้าตามจับมันไม่เกลียดคงเป็นไปไม่ได้”

อันหลิงหยุนลูบหมาจิ้งจอกหากสั้น: “เป็นเช่นนี้นี่เอง พวกท่านเคยเจอกันก่อนแล้ว ถึงว่าท่านจึงเป็นศัตรูกับมัน เจ้าคิดว่าเขาจะทำร้ายเจ้า เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ เขาจับเจ้าก็เพื่อต้องการเก็บเจ้าไว้ เพื่อเป็นประโยชน์ต่อเขา ไม่ได้จะทำร้ายเจ้า”

เขาชื่อกงชิงวี่ เป็นอ๋องเสียนของประเทศต้าเหลียง เขาไม่ได้ขาดสนหมาจิ้งจอกเลยแม้แต่ตัวเดียว ไม่เสียเวลาปีกว่าเพื่อมาทำร้ายเจ้าหรอก

เขาคือสามีของข้า ข้าและเขา เราเป็นสามีภรรยากัน”

อันหลิงหยุนเหมือนพูดกับเด็ก สายตาที่กงชิงวี่มองนาง เปื้อนด้วยรอยยิ้ม

ไม่ว่าสัตว์จะมีจิตวิญญาณอย่างไร แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์ แม้แต่มนุษย์ ก็มีเวลาที่โง่เขลา พูดไปมันก็ไม่เข้าใจ

แต่หมาจิ้งจอกหางสั้นดูเหมือนจะเข้าใจ มองกลับไปที่อันหลิงหยุนด้วยดวงตากลมโตที่น่าสงสาร อันหลิงหยุนรู้สึกใจอ่อน: “เขาไม่ทำร้ายเจ้าหรอก”

หมาจิ้งจอกหางสั้นวางหัวลงในอ้อมแขนของอันหลิงหยุน ปิดตา ดูเหมือนจะยอมรับอันหลิงหยุนเป็นเจ้านาย รู้ว่าสามีอันหลิงหยุนคือ กงชิงวี่ มันเสียใจมาก

อันหลิงหยุนลูบหมาจิ้งจอกหางสั้น: “เขาต้องการจับเจ้า เพียงแค่ต้องการให้เจ้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา ดังนั้นจึงใช้วิธีสารพัด แต่ก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายเจ้าจริงๆ แต่วันนี้เจ้าเป็นแบบนี้ ต้องมีคนทำร้ายเจ้าแน่นอน คนเหล่านั้นต่างหากที่เป็นคนชั่ว!”

หมาจิ้งจอกหางสั้นสะอื้นอย่างน่าสงสาร อันหลิงหยุนประหลาดใจที่พบว่า หมาจิ้งจอกหางสั้นฟังมนุษย์เข้าใจจริงๆ

“เจ้าวางใจได้ ข้าไม่ปล่อยให้ผ่านแน่ รอเจ้าหายดี พาข้าไปเจอคนที่ทำร้ายเจ้า ข้าจะระบายความโกรธให้เจ้า”

หมาจิ้งจอกหางสั้นลืมตาเงยหน้ามองอันหลิงหยุน กะพริบตาอย่างน่าสงสาร น้ำตาสองหยดไหลออกมา

อันหลิงหยุนตะลึง หาจิ้งจอกร้องไห้เป็น?

ดึงแขนเสื้อ อันหลิงหยุนเช็ดน้ำตาให้หมาจิ้งจอกหางสั้น: “เจ้าพักผ่อนก่อน ใช่แล้ว……”

อันหลิงหยุนหยิบมีดออกมาด้ามหนึ่ง พลิกมือไป กรีดเข้าข้อมือ หมาจิ้งจอกหางสั้นฝืนลุกยืนขึ้น จ้องไปที่ข้อมือของอันหลิงหยุนและสูดดม ราวกับได้กลิ่นอะไรดีๆ

อันหลิงหยุนหัวเราะ: “ดูเหมือนว่าจิตวิญญาณของเจ้าจะสูงมาก กินเถอะ สิ่งนี้จะทำให้ร่างกายเจ้าหายเร็วยิ่งขึ้น”

หมาจิ้งจอกหางสั้นหมอบลงและปฏิเสธ อันหลิงหยุนรู้สึกทุกข์ใจมากขึ้น หยิบจานขนมที่วางอยู่ในรถม้า เทขนมทิ้ง หยดเลื่อนลงไป

“เจ้าไม่กินทิ้งไปก็เสียดาย ในเมื่อเจ้ารู้ว่านี่เป็นของดี เจ้ากินแล้วจะได้หายไวๆ ก็จะปกป้องข้าได้ ตอนนี้มีคนมากมายต้องการทำร้ายข้า ได้รับเลือดของข้า”