บทที่ 86 ความอำมหิตในวัง

บทที่ 86 ความอำมหิตในวัง

อันหลิงหยุนทำยากุหลาบมีความน่ายกย่อง หวางฮองไทเฮามอบรางวัลปิ่นพลอยปักผมที่เมืองหนานอี้ส่งมาเป็นของบรรณาการให้ ว่ากันว่ามีแค่สองคู่

ไห่กงกงส่งอันหลิงหยุนระหว่างทางไปยังประตูวัง คุยยาวตลอดทาง

“ข้าน้อยไม่ได้เห็นไทเฮาให้คุณค่ากับผู้ใดจริงจังมาหลายปีแล้ว พระชายาจวนอ๋องเสียนช่างโชคดีจริงๆ!” ไก่กงกงพยุงอันหลิงหยุนออกมา พร้อมกับประจบสอพลอ

ตอนนี้ตัวตนของอันหลิงหยุนแตกต่างกันมาก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อะไรก็เกิดขึ้นได้

อันหลิงหยุนกลับไม่เห็นด้วย อยู่ในวังวน ถ้าไม่มีความสามารถอยู่บ้าง ไม่ช้าก็เร็วจะกลายเป็นปลาในมือของคนอื่น

“กงกง สุขภาพร่างกายท่านดีขึ้นหรือยัง?” อันหลิงหยุนไม่อยากพูดเรื่องเหล่านี้มากนัก ไห่กงกงก็เป็นคนฉลาด รู้อันหลิงหยุนเป็นนายที่ชัดเจน ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง

ดังคำกล่าวที่ว่าไปเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่แย่งชิง การแย่งชิงเหล่านั้น อาจไม่จบลงด้วยดี

สิ่งที่แย่งมาด้วยการเสี่ยงชีวิต สุดท้ายก็ต้องทุ่มสุดชีวิต ไม่คุ้ม!

“ดีแล้ว ดีขึ้นมากแล้ว แม้แต่ไทเฮายังชื่นชม บอกว่าช่วงนี้ขอของข้าน้อยกระฉับกระเฉงขึ้น”

“อืม หายก็ดีแล้ว สุขภาพร่างกายกงกงสำคัญ”

“ขอบพระคุณพระชายาเสียนที่นึกถึง ข้าน้อยส่งถึงแค่ตรงนี้ ไทเฮารอข้าน้อยกลับไปปรนนิบัติรับใช้ พระชายาเสียเดินทางปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ!”

“ได้ ขอบคุณกงกง”

ไห่กงกงผงกหัว หันหลังแล้วเดินไป

อันหลิงหยุนมองไปที่ปิ่นพลอยทั้งสองในมือ

ก็บอกไม่ได้ว่าชอบ แต่สิ่งนี้ตกอยู่ในมือ มีเพชรพลอยประดับอยู่ด้านบน ต้องเป็นสิ่งที่หายาก

เสียดายนางไม่ชอบ เป็นได้เพียงของตกแต่งที่ด้านล่างของกล่องเท่านั้น

รออยู่สักพัก อันหลิงหยุนเตรียมตัวออกไปนอกวังขึ้นรออยู่บนรถม้า ก็เห็นคนสามคนมุ่งหน้าเข้าเดินตามกันมาติดๆ

อันหลิงหยุนมองไปอย่างละเอียดเพื่อให้ชัดเจน ตรงกลางผู้นั้นคือพระชายาตวนจุนฉูฉู ทางขวามือคืออ๋องตวนกงชิงหยิน คนที่อยู่ทางซ้ายที่ไกลออกไปจากพวกเขาก็คืออ๋องเสียนกงชิงวี่

สามคนนี้รวมตัวกัน ก็ไม่น่าแปลกใจเลย

อันหลิงหยุนยังไม่ทันเก็บปิ่นปักผมทั้งสองในมือให้ดี ทั้งสามก็มาถึงตรงหน้า

ทั้งสามคนเห็นคู่ปิ่นปักผมในมือของอันหลิงหยุน สีหน้าแตกต่างกันไป

โดยเฉพาะจุนฉูฉู ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากเขียวช้ำ พูดไม่ออก

อ๋องตวนที่อยู่ด้านข้างถามโดยไม่ลังเล: “พระชายาเสียนบังอาจ เจ้ากล้าแย่งของจากฮองไทเฮางั้นหรือ?”

มือของจุนฉูฉูกำแน่น รู้ว่าอ๋องตวนไม่มีความฉลาดเฉลียวมากนัก มีความอคติกับอันหลิงหยุนเสมอ สมเหตุสมผลที่เขาจะพูดเช่นนั้น

แต่ในเวลานี้พูดเช่นนี้ ก็น่าผิดหวัง

อ๋องตวนที่สง่างาม ควรฉลาดและเฉลียว ตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ที่พูดเช่นนี้

จุนฉูฉูรู้สึกเสียใจอย่างมาก ทำไมนางถึงแต่งกับอ๋องตวน

นางเสียใจมาก!

อันหลิงหยุนไม่มีทางปล่อยอ๋องตวนไว้แน่ เจ้ารังแกข้า ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าให้เป็นนิสัย

“อ๋องตวน แม้ว่าท่านจะเป็นท่านพี่สอง แต่ก็ไม่ควรพูดเช่นนี้กับข้า นี่คือรางวัลที่ไทเฮามอบให้ข้า ขอร้องก่อนอ๋องตวนจะพูดขอให้ผ่านสมองก่อน ถามให้แน่ชัดแล้วค่อยพูด” อันหลิงหยุนแสดงออกด้วยสีหน้าดูถูก ถอนสายบัวให้กับกงชิงวี่: “หม่อมฉันถวายบังคมท่านอ๋อง”

“อืม”

กงชิงวี่กล่าวเบาๆ สายตาจ้องไปยังปิ่นปักผมในมือของอันหลิงหยุน

ปิ่นปักผมที่ได้รับบรรณาการจากเมืองหนานอี้ ว่ากันว่ามีเพียงสองคู่ สามารถมอบให้กับฮั๋วไท่เฟยคู่หนึ่ง เสด็จแม่คู่หนึ่ง

แต่เสด็จแม่ยืนยันว่าเป็นสิ่งที่มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่สามารถเพลิดเพลินที่จะใช้มันได้ สุดท้ายไม่ได้มอบให้กับฮั๋วไท่เฟย เพราะเรื่องนี้ ฮั๋วไท่เฟยยังไปโวยวายกับไทเฮา แต่ไท่ฮองไทเฮานั้นชรามากแล้ว ไม่อยากที่จะรวมตัดสินสิ่งต่างๆ ระหว่างทั้งสอง จึงไม่มีอะไรมาก

นึกไม่ถึงว่าวันนี้เสด็จแม่จะมอบให้กับนาง!

แม้แต่ฮองเฮาเข้าวังก็ยังไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ เป็นเพราะเสด็จแม่ชอบยากุหลาบจริงๆ ทำให้นางพึงพอใจ!

“เจ้าบังอาจว่าข้าสมองไม่ดี อันหลิงหยุน เจ้าอย่าคิดว่าจะมีไทเฮาคอยสนับสนุนเจ้า ข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้า ข้า……”

กงชิงหยินรู้สึกเสียใจหลังจากพูดจบ นึกถึงบางสิจึงไม่พูดต่อ

อันหลิงหยุนมองไปที่อ๋องตวนอย่างดูถูก: “เคารพท่านเป็นพี่ชายข้า เรียกท่านว่าอ๋องตวน หากท่านยังยุ่มย่ามเช่นนี้ เห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ วันข้างหน้าข้าอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้ ข้าจะต้องฟ้องท่าน ข้าประเทศต้าเหลียงที่พื้นบ้านเรียบง่าย มีธรรมเนียมประเพณี ท่านปฏิบัติต่อน้องสะใภ้เช่นนี้ได้อย่างไร หยาบคายดูถูกเช่นนี้ พูดออกไปไม่กลัวจะอับอายไปทั่วหรืออย่างไร?

ดวงตาอันหลิงหยุนเย็นชา ท่าทางจริงจัง จุนฉูฉูเหลือบตามอง นี่จะเป็นอันหลิงหยุนที่ซื่อบื้อได้อย่างไร

ตอนนี้อ๋องตวนตกใจ ผ่านไปนานจึงพูด: “อ๋องเสียน เจ้าไม่ดูแลหน่อยหรือ?”

อ๋องเสียนเหลือบมองไปที่อ๋องตวนอย่างไม่ใส่ใจ: “ท่านพี่สองพูดถูก กลับไป ข้าจะดูแลสั่งสอนอย่างดี หญิงที่น่ากลัวเช่นนี้ หากไม่จัดการให้ดี วันข้างหน้าคงเอาไม่อยู่?”

จุนฉูฉูน้ำตาแทบไหล คำที่ออกจากปากกงชิงวี่ว่าจะจัดการ แต่ใบหน้าไม่ได้แสดงออกถึงว่าจะจัดการเลยแม้แต่น้อย

ทำไมใจนางไม่สงบ!

นางทำอะไรผิดจริงหรือ?

ดูสีหน้าเศร้าเช่นนั้นของจุนฉูฉู อันหลิงหยุนก็ไม่ต้องการให้ความสนใจกับ นางมองไปยังกงชิงวี่ เห็นว่าเขาไม่อะไรกับนาง จึงไม่พูดมากอะไรอีก

จุนฉูฉูรู้สึกร่างกายสั่นคลอนเล็กน้อย มองไปที่กงชิงวี่ด้วยใบหน้าเศร้า ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกนั้นดูเหมือนยิ้มให้อันหลิงหยุน หัวใจก็ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

ไม่พูดมาก จุนฉูฉูดึงกงชิงหยิน เดินออกไปทางประตูวัง: “เราไปกันเถอะเพคะ”

ทั้งสองไปแล้วอันหลิงหยุนจึงมองไปยังกงชิงวี่ พูดกล่าว: “เสด็จแม่มอบให้ข้า”

“งั้นก็รับไว้เถิด สิ่งที่แม้แต่ฮองเฮาก็ยังไม่ได้รับ เจ้าต้องดูแลรักษาให้ดี อย่าเอาออกมาโดยไม่จำเป็น”

กงชิงวี่ออกจากวังก็ไปทันที อันหลิงหยุนตามขึ้นรถม้าไป ทั้งสองกลับจวนอ๋องเสียนพร้อมกัน

อันหลิงหยุนออกจากรถม้าและมองไปที่ปิ่นปักผมทั้งสองอันในมือ ดูไม่ออกจริงๆ ว่าสวยตรงไหน

ยากุหลายทำให้อันหลิงหยุนน่ายกย่อง นางได้รับรางวัล จุนฉูฉูไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น กลับถึงจวนอ๋องตวนจุนฉูฉูก็ปวดหัว ปวดจนต้องนอนบนเตียงไม่ตื่นทั้งวัน