บทที่ 89 จับสิ่งอัปยศ

บทที่ 89 จับสิ่งอัปยศ

อันหลิงหยุนตกใจแทบร้องไห้ออกมา รีบส่ายหน้า: “ท่านอ๋อง……”

กงชิงวี่กอดอันหลิงหยุน: “ห้ามร้องโหวกเหวก ผู้อื่นจะหัวเราะเอาได้”

กงชิงวี่หายใจหอบอย่างรุนแรง อันหลิงหยุนมีหัวใจที่ตายแล้ว ถูกขืนใจ ยังห้ามไม่ให้ร้อง โง่ไปแล้วรึไง!

ร่างกงชิงวี่ขยับขึ้น ก้มหัวลงแล้วจูบปากอันอ่อนนุ่มของอันหลิงหยุนต่อไป เขาก็แค่อยากลิ้มลอง

แต่นางยังคงบิด ราวกับปลาตัวเล็กตัวหนึ่ง ทำให้เขาจับไม่อยู่ ความลื่นไหลจนคนเกลียด

“ห้ามขยับอีก” ดิ้นรนอยู่สักพัก กงชิงวี่จับมือทั้งสองของอันหลิงหยุน รวบไว้ก้มหน้ามองนาง ทั้งโกรธและโมโห ตั้งนานแล้วไม่จูบสักที นางเอาแต่ส่ายหัว

อันหลิงหยุนยิ้มอย่างขมขื่น: “ท่านอ๋อง เช่นนี้ไม่สนุก”

“ข้าอยากสนุก”

กงชิงวี่ก้มหน้ามองหน้าอกอันหลิงหยุน หายใจหอบรุนแรงยิ่งขึ้น นึกถึงคืนที่นางลูบคลำ ปลดเสื้อของนาง กงชิงวี่ก้มหัวลงไป

แต่ดันคนมาเคาะประตูอย่างเร่งรีบในขณะนี้ อันหลิงหยุนตกใจร้องอ้า เป็นอิสระจากการกดขี่ของกงชิงวี่ เข้าไปในผ้าห่มทันที ปิดอยู่ไม่ออกมา

สีหน้ากงชิงวี่นิ่งไป ลุกขึ้นมองไปยังประตู จัดเสื้อผ้าบนร่าง พร้อมกับถามด้วยความโมโห: “มีเรื่องคอขาดบาดตายอะไร?”

อาหยู่ตะลึง ท่านอ๋องเป็นอะไรไป?

“ท่านอ๋อง คนของจวนอ๋องตวนมาขอพบพ่ะย่ะค่ะ” อาหยู่รายงาน

กงชิงวี่หันไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง: “ข้าจะรีบกลับมา ห้ามออกไป”

จัดเสื้อผ้าบนร่างกาย กงชิงวี่เดินไปที่ประตูและถาม: “ผู้ใดจากจวนอ๋อนตวนมา? ไม่มีแม้แต่นาม”

“ทูลท่านอ๋อง ท่านไปก็จะรู้ อาหยู่ไม่กล้าพูดพ่ะย่ะค่ะ”

อาหยู่พูดเช่นนี้ทำให้กงชิงวี่หยุด อันหลิงหยุนก็ออกมุดออกจากผ้าห่ม

กงชิงวี่หันหลังมองไปยังคนที่อยู่บนเตียง อันหลิงหยุนผมเผ้ากระเซิงน่าเวทนาอย่างมาก ขณะนี้ลุกออกมาจากผ้าห่ม: “คือจุนฉูฉูหรือเพคะ?”

ในตอนนี้จุนฉูฉูเป็นคนที่ไม่น่าออกมามากที่สุด แต่ด้วยนิสัยของจุนฉูฉู ยิ่งช่วงเวลาเช่นนี้ก็ยิ่งมีโอกาสปรากฏตัวมากที่สุด เป็นไปได้ง่ายที่นางจะถูกสงสัยในเวลานี้

สีหน้ากงชิงวี่เย็นชา: “อย่าออกไป ข้าจะรีบกลับมา”

พูดจบกงชิงวี่หันหลังและจากไป อันหลิงหยุนตะลึงครู่หนึ่ง ตามด้วยลงจากเตียงสวมใส่เสื้อผ้า เสื้อผ้าที่ฉีกขาดอันหลิงหยุนเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาดอย่ารวดเร็ว

พวกเขากลับมาไม่นาน จุนฉูฉูจะมาในเวลานี้ได้อย่างไร แล้วอ๋องตวนล่ะ?

แต่ถ้าไม่ใช่จุนฉูฉู แล้วจะเป็นผู้ใด?

อันหลิงหยุนจัดระเบียบเล็กน้อย เตรียมตัวไปจับชู้

อาหยู่เฝ้าอยู่นอกประตู เห็นอันหลิงหยุนประหลาดใจทันที: “พระชายา ท่านอ๋องบอกให้ท่านรออยู่ในห้องไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“อืม ข้านึกขึ้นได้ว่ามีธุระ เจ้าพาข้าไปหาเขา เร่งด่วนมากๆ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

อาหยู่หลอกง่าย เดินตามอันหลิงหยุนไปที่หน้าห้องโถง

ที่หน้าห้องโถงไม่มีคน อาหยู่บอกว่าอยู่ข้างห้องโถง อันหลิงหยุนไม่สบายใจ อยู่ดีๆ ไปทำไมที่ข้างห้องโถง เรื่องอะไรไม่สามารถเปิดเผยได้

อันหลิงหยุนไปถึงข้างห้องโถง ขณะที่กำลังโมโห เห็นว่าประตูข้างห้องโถงเปิดอยู่ และมีคนยืนอยู่ด้านนอกสองคน ถางเหอก็อยู่ด้วย

เมื่ออันหลิงหยุนปรากฏ ถางเหอกำลังเดินหน้าเข้าหาทักทาย อันหลิงหยุนโบกมือทันที เป็นสัญญาว่าไม่ต้องพูด

ถางเหอลังเลครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าจะตั้งใจมาจับชู้

ถางเหอหันหน้าหนี และเฝ้าต่อไป

อันหลิงเดินไปที่หน้าประตูและหลบฟังอยู่ข้างนอก

ด้านในจุนฉูฉูสวมเสื้อผ้าชุดเดิม ผ้าขาวพันรอบศีรษะ หน้าซีดเซียวจนน่ากลัว

กงชิงวี่นั่งอยู่เก้าอี้ ถาม: “พี่สะใภ้สองมีเรื่องอะไร?”

จุนฉูฉูตะลึง

“ท่านเรียกข้าว่าอะไร?”

น้ำตาไหลออกมาก่อนจะพูด จุนฉูฉูมีใบหน้าที่ทำให้คนหวั่นไหว ร้องไห้ได้อย่างน่าสงสาร