ตอนที่ 90
บทที่ 90 กลัวอะไรข้าไม่กินคน
October 21, 2026
บทที่ 90 กลัวอะไรข้าไม่กินคน
อันหลิงหยุนพยายามสงบสติ เตรียมเข็มเงินสองสามเล่มไว้ในมือ จึงค่อยเดินก้าวเข้าประตูไป
“อาหยู่ ปิดประตู”
“เหมือนกลัวว่านางจะหนี อันหลิงหยุนเข้าประตูก็ได้ยินกงชิงวี่รับสั่งอาหยู่ให้ปิดประตูทันที”
อันหลิงหยุนหายใจอย่างรวดเร็ว แย่แล้ว!
ประตูด้านหลังปิดลง อันหลิงหยุนกังวลมากขึ้น เดินไม่มั่นคงเล็กน้อย
กงชิงวี่ถอดเสื้อนอกออกแล้ว รออันหลิงหยุนเข้าไป
“ท่านอ๋อง เรื่องอย่าที่ตกลงกันก่อนหน้านี้ ท่านลืมไปแล้วหรือเพคะ?” อันหลินหยุนใจดีเตือน มือข้างหลังถือเข็มสีเงินสองสามเล่ม หาโอกาสที่เหมาะสมและเตรียมลงมือ
“ข้าจะหย่าหรือไม่ พระชายาไม่จำเป็นต้องเตือน ยิ่งไปกว่านั้นการแต่งงานของข้าได้รับการตัดสินจากหลายฝ่าย การแต่งงานโดยฮ่องเต้ มันอย่าง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?”
รอไม่ไหว กงชิงวี่ขยับเข้าใกล้หลายก้าว
ปรากฏว่าเมื่อเขาก้าวเข้ามาก้าวหนึ่ง อันหลิงหยุนก็ตกใจถอยก้าวหนึ่ง
กงชิงวี่หยุดลง: “กลัวอะไร ข้าก็ไม่กินคน?”
“ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้กลัว ข้าแค่ขาอ่อนแรง” อันหลิงหยุนประหม่าครู่หนึ่ง ไม่เคยขี้ขลาดขนาดนี้มาก่อน ฝ่ามือมีเหงื่อออก
กงชิงวี่เข้าใกล้อย่างต่อเนื่อง: “ใช่หรือไม่?”
“อืม”
อันหลิงหยุนย้ายไปที่ข้างโต๊ะดึงเก้าอี้ออกแล้วพูด: “ท่านอ๋อง วันนี้ท่านยังไม่ได้อาบน้ำ อาบน้ำพักผ่อนดีกว่าเพคะ”
“ไม่จำเป็นแล้ว ข้าอยากพักผ่อนโดยเร็ว พระชายาก็มาปรนนิบัติรับใช้ข้า” กงชิงวี่บอกให้อันหลิงหยุนเข้าไป เขาเองก็เดินนำไปก่อน
อันหลิงหยุนตกใจกลัวลนลาน นำเข็มในมือออกมา เล็งไม่แม่น พุ่งตรงไปยังใบหน้าของกงชิงวี่
กงชิงวี่ตกใจ หลบหลีกเข็มเงินไปได้
เข็มเงินหลายเล่มพุ่งเข้าใส่กำแพง อันหลิงหยุนตกใจตัวสั่น
นางสุขภาพไม่ดี ยังประหม่าด้วย ควรทำอย่างไร?
กงชิงวี่หันไปมองอย่างเย็นชา แววตาของเขาคู่นั้นแสดงออกถึงความดุร้าย: “เจ้าจะฆ่าข้าหรือ?”
“ไม่ใช่เพคะ” อันหลิงหยุนปฏิเสธทันที
กงชิงวี่สีหน้าเย็นชา: “เจ้าจะฆ่าข้าจริงหรือ?”
อันหลิงหยุนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาทำอะไรดุเดือดขนาดนี้ทำไม นางก็บอกแล้วว่าไม่ใช่
“ข้าถามเจ้า เจ้าจะฆ่าข้าจริงหรือ?”
กงชิงวี่คำราม จ้องอย่างโมโห
อันหลิงหยุนเงียบไปครู่หนึ่ง: “ท่านว่าใช่ก็ใช่”
“……” กงชิงวี่วางมือไว้ข้างหลัง จับมือแน่น อันหลิงหยุนนึกว่าเขาอยากพูดอะไร แต่ในเวลาต่อมาเขาหันหลังพังประตูออกไป
เสียงโครมคราม ประตูปิดและคนก็หายไป
อันหลิงหยุนหันมองที่ประตู อยากจะออกไปดู แต่นางก็ยังอดทนไว้ได้
ช่างเถอะ ไปก็ไปแล้ว ไปแล้วสงบขึ้นหน่อย
ปิดประตูอันหลิงหยุนหลับไปนอนลง หวังว่าคืนนี้จะไม่มีคนในยุทธจักรอะไรนั่นมา จะมาจับตัวนางก็ดีแล้ว
ขึ้นเตียงแล้วอันหลิงหยุนม้วนผ้าห่มอย่างกลุ้มใจต้องการที่จะนอนหลับ แต่ไม่ว่าอย่างก็นอนไม่หลับ ท้ายที่สุดก็นอนฟังเสียงลมทั้งคืน
ตื่นเช้า อันหลิงหยุนออกไปดูสถานการณ์
อาหยู่ยืนอยู่หน้าประตู ดูสายตาของอันหลิงหยุนนั้นแปลกมาก อันหลิงหยุนจับหน้าตัวเอง ถามอาหยู่: “หน้าข้ามีอะไรหรือ?”
“ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ แค่รู้สึกแปลกๆ” อาหยู่ไม่อ้อมค้อม
“แปลกอะไร?” อันหลิงหยุนสงสัย
“พระชายาชอบท่านอ๋องมาโดยตลอด อยากจะแต่งงานกับท่านอ๋องให้ได้ แล้วทำไมถึงต้องการลอบสังหารท่านอ๋องล่ะพ่ะย่ะค่ะ?” อาหยู่พูดมั่นใจอย่างมีเหตุผล อันหลิงหยุนก็ดูถูกมาก นั่นคือการป้องกันที่ถูกต้อง จะเป็นการลอบสังหารได้อย่างไร
“เจ้าอายุยังน้อย ไม่เข้าใจก็อย่าเพิ่งคาดเดาไปเรื่อยเปื่อย” หัวใจอันหลิงหยุนยุ่งเหยิง ไม่อยากพูดเรื่องร้ายสาระเหล่านี้กับอาหยู่ เขาเป็นชายสูงใหญ่กำยำ แต่แท้จริงแล้วไม่สอดคล้องปัญญา ยังเป็นเด็กอายุสิบแปดสิบเก้า พูดมากไร้ประโยชน์
อันหลิงหยุนไปที่ห้องอาหาร ต้องการไปกินข้าว เดินอยู่หลายก้าวอันหลิงหยุนถาม: “อาหยู่ ท่านอ๋องอยู่หรือไม่?”
“ไม่อยู่พ่ะย่ะค่ะ ไปที่ห้องทรมานหลังบ้านตั้งแต่เช้าแล้ว ได้ยินมาว่าวันนี้จะไม่กลับมา บอกให้พระชายาเสวยอาหารเพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ”