บทที่ 906 ทำไมถึงอยู่ที่นี่

บทที่ 906 ทำไมถึงอยู่ที่นี่

กลับไปถึงบ้านพักตากอากาศ ซูมู่หรงกำลังทำอาหารอยู่ อันหลิงหยุนเดินไปดูที่ห้องครัว เขากำลังต้มบะหมี่อยู่

สิ่งที่ซูมู่หรงถนัดที่สุดคือการต้มบะหมี่ แฮมกระป๋อง

“คุณยังอยากจะกินอะไรอีกไหม?” ซูมู่หรงถามโดยหันหลังให้กับอันหลิงหยุน

“ฉันไม่หิว” อันหลิงหยุนหันหลังไปทางหน้าทีวี เปิดทีวีต้องการจะหาว่าตอนนี้ไม่ใช่ตอนที่เธอเพิ่งจะเสียชีวิตไป

แต่เวลาเป็นตอนนั้นของปี 2019 จริงๆ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด แม้กระทั่งวันที่ก็ยังเหมือนกัน

อันหลิงหยุนมองดูทีวีอย่างเหม่อลอย เธอจะเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า

ซูมู่หรงยกบะหมี่สองถ้วยออกมา แฮมกระป๋องหนึ่งกระป๋อง

นั่งลงไปแล้วให้อันหลิงหยุนหนึ่งถ้วย เปิดแฮมกระป๋องออก ใช้มือรองเอาไว้ ใช้มีดหั่นลงไปทีละชิ้น สองคนแบ่งกันคนละครึ่ง ใส่ลงไปในถ้วยให้อันหลิงหยุน

อันหลิงหยุนมองดูครู่หนึ่ง: “ฉันไม่หิว”

“หิวไม่หิวก็ต้องกิน กินเถอะ”

ซูมู่หรงเริ่มกินบะหมี่ อันหลิงหยุนกินไม่ลง กลับเข้าไปนอนอยู่ที่ห้อง

นอนหลับไปตื่นหนึ่ง ฝันเห็นกงชิงวี่ผมขาวโพลนเต็มหัว นั่งเหม่อลอยอยู่ในศาลา หิมะเต็มท้องฟ้าเขาก็ไม่กลัวหนาว เฟยยิงนั่งอยู่ข้างกาย เฟยยิงคลุมเสื้อขนสัตว์ฝ้ายให้กับเขา

อันหลิงหยุนนอนตื่นขึ้นมาดูเวลา เห็นได้ชัดว่าเป็นฤดูร้อน แต่ตอนนี้เธอหนาวจนตัวสั่น

ลุกขึ้นอันหลิงหยุนไปดูที่หน้าต่าง ฟ้ามืดแล้ว

ใส่เสื้อผ้าเสร็จ อันหลิงหยุนหารองเท้ามา เดินลงไปชั้นล่าง

ออกจากประตูอันหลิงหยุนเดินไปถึงหน้าประตู นำมีดที่เอาออกมาจากในบ้าน อยากจะออกไป ทันทีที่ลงมือ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง: “กลางคืนดึกดื่นไม่หลับไม่นอน จะไปไหน?”

อันหลิงหยุนหันกลับไป ซูมู่หรงเดินมาถึงตรงหน้าแล้ว อันหลิงหยุนกำลังคิดว่าจะตอบกลับไปอย่างไร ซูมู่หรงก็เดินเข้ามาประชิดตัว อันหลิงหยุนระวังตัวขึ้นมาทันที ยกมือขึ้นมาอยากจะผลักซูมู่หรงออก: “ครูผู้ฝึก ฉันไม่ต้องการที่จะต่อสู้ ตอนนี้ฉันแค่อยากทำการทดลองเท่านั้น”

ซูมู่หรงมองลงไป ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย: “ตอนที่คุณโทรศัพท์ผมก็อยากจะบอกกับคุณแล้ว ผมชอบคุณ อยากแต่งงานกับคุณ เรามาคบกันเถอะ

ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็น เรารู้จักกันมานานขนาดนี้แล้ว งั้นแต่งงานกันไปเลย ก็ได้!”

อันหลิงหยุนอ้าปาก นานพักใหญ่กว่าจะพูดว่า: “ครูผู้ฝึก ฉันแต่งงานแล้ว คุณลืมแล้วเหรอ?”

ซูมู่หรงแปลกใจ: “คุณพูดเหลวไหลอะไร ข้อมูลทั้งหมดของคุณก็อยู่ในมือผม คุณแต่งงานเมื่อไหร่กัน?”

“ความจริงครูผู้ฝึกรู้อยู่ว่าเมื่อไหร่ ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่ฉันมีสามีแล้ว ฉันยังลูกด้วย” อันหลิงหยุนหันหลังจะออกไป ซู่มู่หรงก้มตัวอุ้มอันหลิงหยุนขึ้นมา อันหลิงหยุนดิ้นรน ซูมู่หรงจับอันหลิงหยุนหันกลับมาแล้วกดไปที่รั้วลวดหนาม ก้มหน้าจูบลงไป อันหลิงหยุนส่ายหน้า ซูมู่หรงขวางเธอเอาไว้ทันที

ทั้งสองสู้กันอยู่พักหนึ่ง อันหลิงหยุนสงบลงมา ซูมู่หรงผละออกมองดูอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนโกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่อยู่: “ฉันไม่ได้ชอบคุณ!”

อันหลิงหยุนผลักซูมู่หรงออก หันกลับไปแล้วใช้แรงเขย่ารั้วลวดหนาม ในขณะที่เขย่าก็คำรามด้วยความโกรธไปด้วย: “ฉันต้องกลับไป เขาจะตายได้!”

อันหลิงหยุนใกล้จะบ้าอยู่แล้ว เธอสามารถรู้สึกได้ว่า ตอนนี้กำลังกงชิงวี่ทุกข์ทรมานมาก ทุกข์ทรมานจนจะตายอยู่แล้ว กำลังจะตายอยู่แล้ว!

ซูมู่หรงจับแขนของอันหลิงหยุนโยนไปด้านหนึ่ง ทั้งสองจ้องหน้ากันและกัน ดูเหมือนกับเสือชีต้าห์สองตัวในยามค่ำ จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความดุร้าย ไม่มีใครยอมถอย

อันหลิงหยุนหันหลังวิ่งไปทางด้านหนึ่งของรั้วลวดหนาม ด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง มองขึ้นไปข้างบนแล้วกระโดดขึ้นไปบนรั้วลวดหนามโดยตรง ดูเหมือนจิ้งจกปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ซูมู่หรงที่อยู่ด้านหลังตามไปอย่างรวดเร็ว ใช้เท้าเตะขึ้นไป เร็วกว่าอันหลิงหยุนอยู่มาก อันหลิงหยุนพลิกตัวทันที ถูกซูมู่หรงจับเอาไว้ แล้วโยนลงบนพื้นไป

อันหลิงหยุนล้มลงไปอย่างหกคะเมนตีลังกา รีบลุกขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว

ซูมู่หรงกระโดดลงไป ทั้งสองจ้องหน้ากัน อันหลิงหยุนหอบหายใจด้วยความโกรธ: “ฉันไม่สนว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันรู้แต่ว่าฉันรักเขา จากเขาไปไม่ได้!”

ซูมู่หรงกัดฟัน: “ให้เขามา ให้ผมเจอเขา”

อันหลิงหยุนมองไป: “ฉันเกือบจะคิดจริงๆแล้วว่าคุณคือเรื่องจริง แต่คุณไม่ใช่”

อันหลิงหยุนออกไปไม่ได้ หันหลังกลับไปบ้านพักตากอากาศ