ตอนที่ 907
บทที่ 907 เฟิ่งป่ายซูคลอดลูก
October 21, 2026
บทที่ 907 เฟิ่งป่ายซูคลอดลูก
“ไม่รู้ เจ้าเป็นใคร?”
อันหลิงหยุนไม่เข้าใจ: “ท่านจำข้าไม่ได้หรือ?”
“......” สายตากงชิงวี่เย็นชา จ้องมองไปที่ใบหน้าของอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนมองดูบริเวณรอบๆ ดึงกงชิงวี่ออกไป: “เรารีบออกไปจากที่นี่เถอะถูกพวกเขาพบเข้าจะเกิดเรื่องได้”
ดึงกงชิงวี่เอาไว้อันหลิงหยุนเดินไปไกลมาก เธอเดินลงเขาไปกงชิงวี่เดินตามเธอมาตลอดทาง
ทั้งสองมาถึงตีนเขา อันหลิงหยุนขึ้นรถพากงชิงวี่จากไป
กงชิงวี่อยู่บนรถมองอันหลิงหยุนอยู่ตลอด อันหลิงหยุนยิ้ม: “มองอะไร?”
กงชิงวี่เบือนหน้าออก มองไปทางอื่น
ทั้งสองเดินทางไปไกลมาก ทิ้งรถไปก่อนถึงไปที่อื่น
ไปถึงสถานที่ที่มิดชิด อันหลิงหยุนสัมผัสไปที่ตัวของกงชิงวี่ กงชิงวี่กุมมืออันหลิงหยุนเอาไว้ จ้องมองดูเธอ อันหลิงหยุนไม่รอให้ตอบสนองกลับมา เขาก็เข้าประชิดตัวจูบไปที่ปากของอันหลิงหยุน
อันหลิงหยุนจ้องเขา ผลักออกไป
“ไม่ได้!”
กงชิงวี่คว้าอันหลิงหยุนมากอดเอาไว้ ก้มหน้าจูบลงไป อันหลิงหยุนดิ้นรน ใช้แรงผลักกงชิงวี่ออกไป ทั้งสองมองหน้ากัน กงชิงวี่ยังอยากจะเข้าใกล้ อันหลิงหยุนดันหน้าอกเขาไว้ทันที ผลักออกก็เอื้อมมือไปถอดเสื้อผ้าของเขา เขาก้มหน้าลงไปมองดูมือของอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนถอดเสื้อผ้าของกงชิงวี่ออก เปิดเผยร่างกายของเขาออกมา
กงชิงวี่ยังคงเดินหน้าจะจูบอันหลิงหยุน อันหลิงหยุนผลักกงชิงวี่ออก: “ข้าดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
กงชิงวี่ปล่อยมือ อันหลิงหยุนมองไปทางร่างกายกงชิงวี่ แล้วก็หันกลับไป
กงชิงวี่หันหลังให้กับอันหลิงหยุน จู่ๆอันหลิงหยุนก็เงียบไป
หันหลังกลับมากงชิงวี่เข้าไปจูบ อันหลิงหยุนไม่ได้ปฏิเสธ กงชิงวี่ดึงเสื้อผ้าอันหลิงหยุนออกทันที
.......
ตื่นขึ้นมาจากเตียง อันหลิงหยุนเหลือบมองไปด้านข้าง กงชิงวี่ไม่อยู่แล้ว
อันหลิงหยุนลุกขึ้นมา ค้นหาไปทั่วก็หากงชิงวี่ไม่เจอ
กงชิงวี่ลืมตาขึ้นมาจากศาลา เฟยยิงแปลกใจ นอนหลับหรือ?
กงชิงวี่กระชับเสื้อขนสัตว์ฝ้ายบนตัว ลุกยืนขึ้นมา หันหลังเดินไปทางด้านนอกศาลา หิมะโปรยปรายลงมาเต็มพื้น
เฟยยิงกล่าว: “ท่านอ๋อง พวกซื่อจื่อเข้าวังวันนี้”
“......”กงชิงวี่หันกลับมามองครู่หนึ่ง แล้วก็ก้าวเท้าเดินเข้าห้องไป
กลับเข้าไปนั่งลงอยู่ในเรือน กงชิงวี่มองไปบนเตียง ถอดเสื้อขนสัตว์ฝ้ายบนตัวออกแล้วไปที่สระหลิวหวง
เข้าไปในน้ำ กงชิงวี่หลับตาลง เฟยยิงยืนอยู่ด้านหนึ่ง: “ท่านอ๋อง!”
“เมื่อกี้ฝันเห็นหยุนหยุน เจ้าออกไป”
เสียงกงชิงวี่ไร้ความรู้สึกใดๆ เฟยยิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: “ร่างของพระชายาถูกฝังไปแล้ว ท่านอ๋อง......”
“หยุนหยุนยังไม่ตาย นางจะกลับมา เพียงแต่มีเรื่องให้ต้องล่าช้าไปเท่านั้น ลงไปเถอะ”
เฟยยิงถึงได้หันหลังออกไป ในความเป็นจริงเพราะร่างกายของพระชายาเน่าเปื่อยรุนแรง สุดท้ายก็รักษาไว้ไม่ได้ ทำได้แค่เผาเท่านั้น เถ้าสุดท้ายที่เหลืออยู่จำนวนหนึ่งก็ฝังไปแล้ว
กลับมาก็เป็นไปไม่ได้แล้ว!
เฟยยิงยืนอยู่หน้าประตู นึกถึงอันหลิงหยุนรู้สึกขมขื่นเล็กน้อย
ดีๆอยู่ก็หายไปแบบนี้เลย!
หนึ่งเดือนผ่านไปแล้ว เขายังรู้สึกว่า เหมือนมันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวาน
ในสระหลิวหวงเต็มไปด้วยไอความร้อน กงชิงวี่มีสมาธิจดจ่ออย่างมาก นึกถึงภาพที่อยู่ในฝัน......
อันหลิงหยุนจากไป ก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อยเหมือนกัน เกิดอะไรขึ้น?
กลับไปถึงห้องทดลอง อันหลิงหยุนอยากเข้าไป แต่ทางด้านห้องทดลองนั้นไม่ใช่ห้องทดลองเดิมแล้ว กำลังเตรียมจะเข้าไป ก็เห็นซูมู่หรงเดินมาจากด้านหนึ่ง
อันหลิงหยุนมองดูซูมู่หรง ซูมู่หรงถาม: “คุณจะกลับไปให้ได้เลย?”
“ฉันต้องกลับไป ผมของเขาขาวหมดแล้ว ขาวไปหมดทั้งหัวแล้ว!”
ซูมู่หรงยิ้ม: “แล้วคุณทิ้งผมลงหรือ?”
“ฉันทิ้งคุณลงตลอดอยู่แล้ว แต่ฉันจำได้ว่าคุณผมขาวเต็มหัวไปแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้?”
“ร่างกายของคุณตอนนี้ ความจริงเป็นอุปกรณ์อันหนึ่ง ผมสร้างยีนใหม่ให้กับคุณ ผมก็เหมือนกัน เป็นร่างที่สร้างขึ้นใหม่เหมือนกัน ตอนที่ผมกลับมาผมตายแล้ว เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย ถึงสามารถยืนหยัดไว้ คุณช่วยผม?”
อันหลิงหยุนมองไปรอบๆ: “แล้วที่นี่คือ?”
“ผมเตรียมไว้เพื่อหลอกคุณโดยเฉพาะ”