บทที่ 926 อ๋าวชิงผู้กังวลใจอย่างสุดแสน

บทที่ 926 อ๋าวชิงผู้กังวลใจอย่างสุดแสน

เฟิ่งหลิงหยุนปรายตามองสองคนพ่อลูกที่ตัวติดกันเหนียวหนึบเป็นตังเม นางเองก็เพิ่งจะค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ว่า พ่อลูกคู่นี้คล้อยตามกันได้กลมเกลียว จนเสมือนเป็นเนื้อเดียวกัน เป็นอะไรที่ไม่ต้องบอกก็รู้ไส้รู้พุงกันหมด

กงชิงวี่ที่นั่งอยู่ด้านใน ค่อยๆเอนตัวเข้าไปใกล้ ๆ ส่วนกงชิงหยุนเยนก็ค่อย ๆ เอนตัวเข้ามาหา สองคนพ่อลูกจึงเอนกายอิงแอบแนบชิดกันในลักษณะนั้น ดูแล้วช่างไร้กฎเกณฑ์ไร้จารีตสิ้นดี ทำเหมือนกับว่าเขาไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น

“ หยุนเล่!”

เฟิ่งหลิงหยุนเพิ่งจะหันไปมองดูหยุนเล่ เขาก็กระอักเลือดออกมาจนกบปาก แล้วล้มเสียงดังโครมลงไปบนรถม้า

เฟิ่งหลิงหยุนถึงกับตกใจจนผงะ นางหันไปดูอีกสองคนที่เหลือ ช่างเข้าทำนองมีพ่ออย่างไรก็มีลูกสาวอย่างนั้นจริงๆ ทั้งสองคนไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีท่าทีใส่ใจใด ๆ เลยแม้แต่นิดเดียว

เฟิ่งหลิงหยุนจึงทำได้เพียงต้องไปดู ๆ อาการเขาเสียหน่อย แล้วหันไปมองสองคนนั้น: "พวกเจ้าไม่คิดจะช่วยคนหน่อยหรือ?"

กงชิงหยุนเยนชิงพูดขึ้นว่า: "เขาคิดจะฆ่าพ่อ เก็บไว้ก็เป็นภัยเปล่าๆ ไม่สู้ปล่อยให้ตายไปไวๆหน่อยจะดีกว่านะเจ้าคะ"

เฟิ่งหลิงหยุนถึงกับยอมให้เลยจริงๆ: "เจ้านี่ช่างเหมือนพ่อของเจ้าไม่มีผิด ไร้มนุษยธรรมสิ้นดี!"

กงชิงวี่พูดอย่างเฉยเมย: "ตีวัวกระทบคราดแค่นี้ ทำข้าโกรธไม่ได้หรอกนะ"

"ต่อให้ท่านอยากโกรธจริงๆ ก็เกรงว่าท่านคงไม่มีเวลาไปใส่ใจเรื่องนั้นนักหรอก" เฟิ่งหลิงหยุนหันไปมองหยุนเล่ที่ยังสลบไม่ฟื้น เมื่อตรวจดูอาการแล้วพบว่าไม่ค่อยดีนัก จึงนำยาออกมาให้เขากินไปเม็ดหนึ่ง การหายใจของหยุนเล่ก็เริ่มดีขึ้น เฟิ่งหลิงหยุนจึงสั่งให้คนขับรถออกไป

เมื่อรถม้ากลับถึงพระราชวัง กงชิงวี่ก็ก้าวลงจากรถ แล้วอุ้มเฟิ่งหลิงหยุนกับกงชิงหยุนเยนด้วยแขนคนละข้างลงไปด้วย ในขณะที่หยุนเล่นั้น มีเฟยยิงเป็นคนช่วยอุ้มลงมาจากรถม้าให้

ในเวลานี้เฟยยิงยังคงเป็นเฟยยิง ส่วนกงชิงวี่ยังใช้ใบหน้าของเฟยยิงอยู่ ทั้งสองจึงมีเพียงชุดแต่งกายเท่านั้นที่ไม่เหมือนกัน

หยุนเล่ถูกส่งไปยังตำหนักบรรทมของเฟิ่งหลิงหยุน เฟิงหลิงหยุนจึงมีคำสั่งออกไปว่า: "ไปแจ้งแก่อ๋าวเฉิงเสี้ยง บอกไปว่าข้าขอเชิญเขามาที่นี่"

จากนั้นเฟิ่งหลิงหยุนจึงไปเขียนใบสั่งยา แล้วเรียกหมอหลวงมาเพื่อเตรียมต้มยาให้พร้อม

กงชิงหยุนเยนยังเฝ้าเกาะแจอยู่ข้างตัวกงชิงวี่ไม่ห่าง ไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบอย่างกระตือรือร้น

พ่อลูกไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันชั่วเวลาหนึ่ง ทั้งยังเป็นครั้งแรกที่ต้องแยกจากกัน เมื่อได้มาพบหน้ากันอีกครั้ง จึงมีเรื่องพูดคุยมากมายไม่รู้จบ

เมื่อเฟิ่งหลิงหยุนจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย อ๋าวชิงก็รีบร้อนมาถึงพอดี ทันทีที่เข้าประตูมา เขาก็รู้แล้วว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ในห้องมีเฟยยิงอยู่ถึงสองคน

แต่อ๋าวชิงเพียงแค่มองกงชิงวี่นานหน่อย แล้วรีบไปดูอาการของหยุนเล่ทันที

อ๋าวชิงนั่งลง ยกมือขึ้นกดลงบนข้อมือของหยุนเล่ เฟิ่งหลิงหยุนอธิบายว่า: "เขาเกิดอารมณ์โกรธเกรี้ยวรุนแรง จนส่งผลร้ายต่อหัวใจ หยุนเล่เพิ่งจะสิบสอง แต่ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าเขาจะมีอารมณ์รักใคร่ที่รุนแรงมากขนาดนี้ มากกจนถึงขั้นกระอักเลือดได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป น่ากลัวว่าร่างกายของเขาคงอยู่ได้สักแค่สิบหรือยี่สิบปี ก็คงฝืนไปมากกว่านั้นไม่ไหวแล้ว เป็นไปได้อย่างมากว่า ร่างกายเขาเดิมทีก็มักป่วยออด ๆ แอด ๆ อยู่ก่อนแล้ว "

“ข้าจะต้องรักษาหยุนเล่ให้หายดีให้จงได้” อ๋าวชิงคิดจะพาหยุนเล่กลับ แต่หยุนเล่กลับลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วจ้องมองอ๋าวชิงแน่วนิ่ง

“ท่านพ่อ ข้าอยากอยู่ร่วมกันกับหยุนจวิ้นจู่ แต่ทำไมนางถึงไปอยู่ร่วมกันกับเฟยยิงได้ล่ะขอรับ?” ในขณะที่พูด หยุนเล่ก็หลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่จะอย่างไรเขาก็ไม่อาจตัดใจยอมให้เป็นอย่างนั้นได้จริงๆ

อ๋าวชิงสีหน้าเย็นชา หันมองไปทางกงชิงวี่ แล้วพูดด้วยอาการโกรธเคืองว่า : "เขาใช่เฟยยิงเสียที่ไหน เขาเป็นคนอื่นที่ปลอมตัวสวมรอยมาต่างหาก"

หยุนเล่ถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ อ๋าวชิงพูดต่อไปว่า: " เขาคืออ๋องซื่อเจิ้นแห่งประเทศต้าเหลียง เป็นบิดาของหยุนจวิ้นจู่ นามว่ากงชิงวี่ "

หยุนเล่ตะลึงค้างไปแล้ว ค่อยๆหันไปมองช้า ๆ ก็พบว่ามีเฟยยิงสองคน จึงพินิจมองไปยังคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กงชิงหยุนเยนอย่างละเอียดอีกครั้ง หลังจากอึ้งอยู่นาน ก็พูดขึ้นในที่สุดว่า: "เป็นหยุนเล่ที่วู่วามแล้ว คารวะท่านอ๋องซื่อเจิ้น”

กงชิงวี่ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย อีกทั้งเขาก็ไม่ชอบหน้าหยุนเล่ แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าเคยได้เจอหยุนเล่จากที่ไหนมาก่อน เพียงแต่คิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนก็เท่านั้น

เฟิ่งหลิงหยุนพูดขึ้นว่า: "ท่านอ๋องคงจะเหนื่อยแล้ว เชิญตามข้ามาทางนี้เถอะ"

เฟิ่งหลิงหยุนเดินนำเข้าไป กงชิงวี่จึงดึงกงชิงหยุนเยนตามเข้าไปข้างในด้วย

หยุนเล่นอนลง รู้สึกทุกข์ใจอย่างหนัก: "ทำไมเขาถึงไม่ชอบข้าล่ะ?"

"เจ้าจะมาพาตัวลูกสาวเขาไป เขาย่อมไม่มีวันชอบเจ้าอยู่แล้วล่ะ อย่าไปสนใจนักเลย" อ๋าวชิงอุ้มหยุนเล่ขึ้นมา แล้วหมุนตัวจากไป

เฟิ่งหลิงหยุนเข้าตำหนักบรรทมแล้ว ก็หันไปมองกงชิงวี่: "ท่านอ๋องจำได้แล้วหรือไม่?"