บทที่ 927 จำได้แล้ว

บทที่ 927 จำได้แล้ว

"หยุนเล่ เจ้ายังไม่หายดี ทำไมแค่คลาดสายตาไปพักเดียว เจ้าก็ออกมาแล้วล่ะ กลับไปกับพ่อเดี๋ยวนี้" อ๋าวชิงพยายามจะเข้ามาพาตัวหยุนเล่กลับ แต่หยุนเล่ไม่ยอม

"ท่านพ่อ ข้าไม่กลับ ข้าอยากมาเจรจาสู่ขอ" หยุนเล่ไม่ยอมไป อ๋าวชิงดึงตัวเขาจะพากลับให้ได้ สองคนพ่อลูกจึงยื้อยุดดึงดันกันอยู่อย่างนั้น

อ๋าวชิงพูดขึ้นว่า "เรื่องเจรจาสู่ขอ ทำไมต้องให้เจ้าเป็นคนเจรจาด้วย? พ่อต้องเป็นคนไปเจรจาสิถึงจะถูกต้อง"

หยุนเล่หันไปมองอ๋าวชิง: "ท่านพ่อขอรับ วันนี้ข้าทำให้ท่านอ๋องซื่อเจิ้นต้องขุ่นเคืองใจ เขาไม่มีทางชอบหยุนเล่แน่ๆขอรับ"

เมื่อคนเราบาดเจ็บ หัวใจก็มักจะรุ่มร้อนกระวนกระวาย เฟิ่งหลิงหยุนลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงไปข้างหน้า จับข้อมือของหยุนเล่ช่วยตรวจชีพจรให้เขา พบว่าไม่เพียงแต่จะไม่ดีขึ้น แต่กลับยิ่งย่ำแย่ลงกว่าเดิมเสียอีก ยิ่งเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็รู้ได้ทันทีว่า เขาถูกอารมณ์ด้านลบจู่โจมจนร่างกายอ่อนแอลงแล้ว

“ให้ท่านป้อนยาเขากิน ไม่ได้กินหรอกหรือ?” เวลานี้เฟิ่งหลิงหยุนรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาแล้ว ผินหน้าไปมองอ๋าวชิงด้วยแววตาตำหนิ

อ๋าวชิงพูดว่า: "หยุนเล่เป็นคนนิสัยเถรตรงยิ่งนัก เอาแต่คิดถึงคะนึงหาหยุนจวิ้นจู่ไม่หาย ทำอย่างไรก็ไม่ยอมกินยาพ่ะย่ะค่ะ"

เฟิ่งหลิงหยุนหันกลับไปชำเลืองมองเตียงข้าง ๆ ที่ไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆโดยสิ้นเชิง ดูเหมือนว่าคงหลับไปแล้ว

"ต่อให้เจ้าไม่ยอมกินไม่ยอมดื่ม พยายามคิดหาหนทางฆ่าตัวตายไปก็ไร้ประโยชน์ พ่อลูกคู่นั้นเป็นพวกไม่มีจิตสำนึกอะไรทั้งนั้น เสี่ยวหยุนถูกปลูกฝังความคิดมาตั้งแต่ยังเด็ก ว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับใคร และจะไม่แต่งให้ใครทั้งนั้น ดังนั้นข้าจึงอยากให้เจ้าได้รู้ไว้ว่า ต่อให้เจ้าต้องตายลงตรงนี้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งสิ้น อย่างไรก็กลับไปเสียเถอะ ผู้ชายคนนั้นชอบผู้ชายที่เข้มแข็งแกร่งกล้าเท่านั้น หากเจ้ายังไม่เข้มแข็งพอ แล้วจะปกป้องลูกสาวของเขาได้อย่างไร? เขาจะวางใจมอบลูกสาวให้เจ้าดูแลได้อย่างไรกัน? "

หยุนเล่มองไปยังม่านเตียงที่ยังคงปิดสนิท: "ข้าจะต้องเข้มแข็งได้แน่"

เฟิ่งหลิงหยุนนึกขันขึ้นมาเสียแล้ว: "เจ้าอาจจะเข้มแข็ง แต่ความเข้มแข็งของเจ้า อาจยังไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้ ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของเจ้ายามนี้ ก็มีสภาพเป็นอย่างนี้ไปเสียแล้ว เจ้าจะร้องบอกให้เขาเชื่อได้อย่างไรหรือ?"

"ข้าแค่ล้มป่วยนิดหน่อย มีอาการบาดเจ็บภายในก็แค่นั้นเอง ไม่ได้เป็นอะไรมาก"

"ไม่ผิด เจ้าไม่เป็นอะไรหรอก แต่เจ้าแค่ตายไม่ได้ก็เท่านั้น เมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งของเขาแล้ว น่ากลัวว่าเจ้าอาจจะตามไม่ทันก็เป็นได้"

เฟิ่งหลิงหยุนพูดอย่างไม่มีอะไรเกินจริงแม้แต่น้อย อีกทั้งในความเป็นจริง นางรู้สึกสงสารหยุนเล่มาก เด็กคนนี้น่าสงสารมากจริงๆ!

หยุนเล่ไม่ยอมไป: "ข้ายังเด็ก หากใช้เวลาอีกสามปีนับจากนี้ ฝึกฝนปรับสภาพร่างกายโดยไม่ขาด ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่คอยไล่ตามเขาไป สักวันหนึ่งเขาก็ต้องแก่ตัวลง ทำไมข้าถึงจะตามไม่ทันล่ะพ่ะย่ะค่ะ?"

“แต่ในเวลานั้น เจ้าก็ต้องรับมือกับบรรดาพี่ชายของเสี่ยวหยุนนะ เสี่ยวหยุนมีพี่สาวอยู่หนึ่งคน กับพี่ชายอีกหกคน เจ้าไหวหรือไม่ล่ะ?

หยุนเล่ตกตะลึงอึ้งค้างไปเลย ถึงกับพูดไม่ออกอยู่เป็นนานสองนาน เฟิ่งหลิงหยุนรู้สึกไม่คุ้มแทนหยุนเล่ หากว่าเสี่ยวหยุนมีความรู้สึกอะไรทำนองนั้นต่อเขาบ้างสักนิด เวลานี้นางคงไม่เพิกเฉยเย็นชาต่อเขาอย่างนี้แน่

แต่เมื่อดูจากสภาพการณ์ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่า นางไม่ได้สนใจความเป็นความตายของหยุนเล่เลยแม้แต่น้อย!

“ หรือว่า หยุนจวิ้นจู่จะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิตจริงๆ? ” หยุนเล่โทสะพวยพุ่ง

เฟิ่งหลิงหยุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "บางทีอาจจะได้แต่งก็เป็นได้ แต่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้แต่ง ในภายภาคหน้าก็จะมีคนปรากฏตัวขึ้นรอบ ๆ กายนางมากพอ ๆ กับขนวัวเลยเชียวล่ะ เจ้าตอนนี้ก็สูญสิ้นเรี่ยวแรงไปจนหมดแล้ว นางเชื่อฟังพ่อของนางถึงขนาดนั้น ถ้าพ่อนางบอกว่าคนคนนี้ดี นางก็จะบอกว่าดี แต่ถ้าพ่อนางบอกว่าไม่ดี นางก็จะบอกว่าไม่ดี นี่ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดานั่นล่ะ! "

“พูดเช่นนี้แล้วก็หมายความว่า หากสามีในอนาคตของหยุนจวิ้นจู่เป็นคนที่นางไม่ชอบ ขอเพียงท่านอ๋องซื่อเจิ้นชอบ นางก็จะยอมแต่งให้เขา?” หยุนเล่กัดฟันกรอด ดวงตาทั้งสองข้างฉายแววกล้ำกลืนความเคียดแค้น

เฟิ่งหลิงหยุนเอ่ยกับหยุนเล่ ด้วยท่าทางที่แสดงชัดว่าไม่อาจฝืนทนได้แล้วจริง ๆ บางทีเมื่อถึงเวลานั้นขึ้นมาจริงๆ ก็อาจต้องเป็นไปตามนั้นแล้ว

"ถ้าว่ากันตามจริง ก็คงต้องเป็นตามนั้นล่ะนะ"

“เช่นนั้นข้าไม่ยอม หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ หากว่าข้าไม่อาจได้แต่งงานกับหยุนจวิ้นจู่ ในวันหน้าข้าจะละเลงเลือดให้นองทั่วพื้นยุทธภพ ให้หัวกับตัวเขาอยู่แยกกันคนละทาง”

หยุนเล่แผ่ไอสังหารออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า สีหน้าขาวซีดเผือดสีไปทั้งหน้า

กงชิงวี่เปิดม่านเตียงออก แล้วมองตรงไปที่หยุนเล่: "ทำไมถึงเป็นเจ้าไปได้?"

เฟิ่งหลิงหยุนหันไปมองกงชิงวี่ที่ลงจากเตียงมาแล้ว เห็นแววประหลาดใจในดวงตาของเขารางๆ ดูเหมือนว่าในที่สุดเขาก็จำได้แล้ว