บทที่ 928 หยุนเล่เจ็บหนัก

บทที่ 928 หยุนเล่เจ็บหนัก

“เขาไม่สามารถเอาชนะข้าได้ ข้าซัดใส่เขาเข้าไปเต็มๆจนเขากระอักเลือด หลังจากลุกขึ้นมาได้ เขาดูอาการไม่ค่อยดีนัก ยังพูดกับข้าอีกว่าเขายังไม่ยอมแพ้ หากเขาไม่ได้อยู่กับหยุนหยุน ไม่สามารถแต่งหยุนหยุนเป็นภรรยาได้ เขาจะละเลงเลือดให้นองทั่วพื้นยุทธภพ ให้หัวกับตัวข้าต้องอยู่แยกกันคนละทาง ยังบอกอีกด้วยว่า ความแค้นเพราะถูกแย่งภรรยา ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้ สักวันหนึ่ง เขาจะพากองทัพชายฉกรรจ์จากทั่วหล้าใต้ผืนฟ้าแห่งนี้ ไปบุกโจมตีวังต้าเหลียงของข้าให้ราบเป็นหน้ากลอง "

เฟิ่งหลิงหยุนถึงกับตกตะลึงไปเลยทีเดียว : "แล้วหลังจากนั้นล่ะเพคะ?"

“เขาพูดเสียขนาดนั้น เสด็จแม่มีหรือจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ เขาเองก็ไม่ใช่เด็กแล้ว เสด็จแม่จึงสั่งให้คนทุบตีเขา แล้วโยนออกไปนอกวัง ตอนที่ข้าไปดูเขา ก็เห็นว่าเขาลากสังขารตัวเองกลับจวนไปแล้ว ตอนนั้นข้าเองกลับไม่ได้ยินข่าวคราวอะไร แต่ผ่านไปไม่นานเขาก็ล้มป่วยหนัก จนตายไปในที่สุด!”

"... " เฟิ่งหลิงหยุนเงียบกริบ!

บางทีอาจถึงตายได้จริงๆนะนั่น

ครั้งนี้ถึงขั้นได้เจอคู่ปรับที่ตามมาทวงแค้นอีกครั้งจนได้

เฟิ่งหลิงหยุนลุกขึ้นยืน: "พูดอย่างนี้ก็หมายความว่า ท่านอ๋องคิดจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาอย่างนั้นหรือเพคะ?"

“เขามาแล้ว ดูเหมือนว่านี่คงจะเป็นความลึกลับของจักรวาลจริงๆ ชาติก่อนข้าขัดขวางชะตาลิขิตของเขา มาวันนี้เขาจึงมาตามทวงคืน หากครั้งนี้ข้ายังคงไปขัดขวางชะตาลิขิตของเขาอีก เขาคงต้องผูกพยาบาทอาฆาตแค้นข้าไม่จบไม่สิ้นแน่ หากเขาสาปแช่งข้าขึ้นมา ข้าไม่ต้องโชคร้ายไปตลอดชีวิตหรอกหรือ?

ไม่ว่าจะเป็นพรหรือเป็นคำสาป ที่เหลือก็ต้องพึ่งความสามารถของเขาเท่านั้นแล้ว ข้าไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้อีก

แต่ลูกสาวของข้า อย่างไรก็ต้องแต่งงานกับคนที่ข้าพอใจ ถ้าเขาไม่มีความสามารถพอ นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของข้าแล้ว ให้ดีที่สุดคือเมื่อถึงตอนนั้น เผอิญมีคนที่มีความสามารถมากกว่าเขาปรากฏตัวขึ้นมา แล้วทำให้เขาโกรธจนตายไปให้พ้นๆซะ เท่านี้ข้าก็ไม่ต้องติดค้างอะไรเขาอีกแล้วจริงหรือไม่? "

เฟิ่งหลิงหยุนถึงขั้นยอมซูฮกเลยจริงๆ คนอะไรเจ้าเล่ห์เหลือเกินแล้ว

กงชิงวี่ลุกขึ้นยืน ขึ้นไปบนเตียงมองดูลูกสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงเฟิ่งหลิงหยุนให้นอนตามมา

เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิ่งหลิงหยุนได้เจออ๋าวชิงที่ยืนอยู่หน้าประตู เมื่อได้เห็นหน้าอ๋าวชิง นางจึงคิดถึงเรื่องของหยุนเล่ขึ้นมาได้ จึงเดินไปหาอ๋าวชิง

“ หยุนเล่ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

อ๋าวชิงส่ายหน้า: "ไม่พ่ะย่ะค่ะ เขาไม่ได้นอนเลยทั้งคืน หมอหลวงกำลังตรวจดูอาการให้เขาอยู่ อย่างไรก็ขอทูลเชิญมกุฎราชกุมารีทรงโปรดเมตตา ไปตรวจดูอาการให้เขาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

เฟิ่งหลิงหยุนหันกลับไป มองสองคนพ่อลูกผู้ไร้มนุษยธรรมที่กำลังเพิ่งตื่นขึ้นมา แล้วหันหลังเดินตามออกไป

เมื่อมาถึงห้องนอนของอ๋าวชิง เฟิ่งหลิงหยุนก็ไปตรวจดูอาการหยุนเล่ รอบตัวเขามีคนอยู่ราว ๆสิบคน มีหมอหลวงอยู่หกเจ็ดคน ส่วนที่เหลือเป็นคนรับใช้ของเขา เมื่อเขาเห็นเฟิ่งหลิงหยุน ก็รีบเอ่ยทักทายว่า: "มกุฎราชกุมารี”

"ข้าจะตรวจดูอาการให้เจ้าเสียหน่อย" เฟิ่งหลิงหยุนนั่งลง แล้วตรวจอาการให้หยุนเล่ จากนั้นค่อยเอ่ยขึ้นว่า "พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ"

เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว เฟิ่งหลิงหยุนจึงกล่าวว่า "ข้าจะเหลือทางเดินให้เจ้าสายหนึ่ง หากเจ้าสามารถตามหาเขาจนพบได้ เจ้าก็อาจมีหวังที่จะฟื้นตัวได้"

หยุนเล่ตื่นตัวขึ้นมาทันที: "ขอเชิญมกุฎราชกุมารตรัสมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

"กงชิงวี่มีลูกชายหกคน ลูกบุญธรรมหนึ่งคน ลูกชายคนที่ห้าของเขาเจ้าห้า เป็นคนที่มีความสามารถพิเศษ มีพลังเหนือธรรมชาติ ข้าจะเขียนจดหมายให้เจ้าฉบับหนึ่ง หากเจ้าสามารถหาตัวเขาพบได้ภายในสามวัน เช่นนั้นการฟื้นตัวของเจ้าก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป หลังจากพบเขาแล้วให้มอบจดหมายของข้ากับเขาไป แล้วเขาจะช่วยเจ้าเอง แต่ถ้าเจ้าหาเขาไม่พบ เจ้าอาจจะต้องตายอยู่ข้างนอกนั้นก็เป็นได้

จะไปหรือไม่ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้าเอง ข้าจะเขียนจดหมายให้ "

เฟิ่งหลิงหยุนลุกขึ้นแล้วเดินอีกด้าน หยิบกระดาษกับพู่กันมาเขียน แล้วส่งให้หยุนเล่ หยุนเล่รับมาอ่านดู: "ไม่เห็นมีอะไรเลย!"

"เจ้าไปเถอะ เขาจะรู้ได้เองว่าข้าต้องการให้เจ้าไป เดิมทีข้าคิดว่าจะเขียนอะไรให้เขาสักคำ แต่ก็คิดได้ว่า ถึงเขียนไปก็ไม่สู้ไม่เขียนซะดีกว่า ก็เลยไม่เขียนมันซะเลย"

เฟิ่งหลิงหยุนพูดจบก็ปรายตามองอ๋าวชิง: "ข้ารู้ว่าเจ้าให้ความสำคัญกับหยุนเล่มาก กงชิงวี่ก็ไม่ได้อยากให้เขาตายจริง ๆ หรอก หากเจ้ายังเชื่อข้าอยู่ ก็พาเขาไปที่ประเทศต้าเหลียงเถอะ ในเวลานี้ เจ้าห้าคงจะรับรู้ได้ถึงความคิดของข้าเรียบร้อยแล้ว"

"......" อ๋าวชิงหันไปมองหยุนเลี่ยแวบหนึ่ง เกิดความลังเลขึ้นมาชั่วครู่ จากนั้นจึงเดินไปอุ้มหยุนเล่ขึ้นมา แล้วสั่งให้คนตามเขาออกเดินทางทันที เฟิ่งหลิงหยุนจึงกลับไปดูกงชิงวี่กับกงชิงหยุนเยนบ้าง

“ ท่านอ๋องก็ควรกลับได้แล้วเช่นกันนะเพคะ”

"อื้ม"

เดิมทีกงชิงวี่ก็ไม่ได้วางแผนว่าจะรั้งอยู่นาน เขาแค่มาเยี่ยมดูเท่านั้น