บทที่32พระชายาที่กลิ้งไม่เป็น

บทที่ 32 พระชายาที่กลิ้งไม่เป็น

เมื่อนึกถึงเรื่องที่อันหลิงหยุนถูกรังแกโดยกงชิงหยินและกงชิงวี่ในวังวันนั้น แม่ทัพอันก็รู้สึกโกรธขึ้นมา ถ้าลูกสาวมีความสามารถทางด้านกังฟู นางจะไม่ถูกคนอื่นรังแกอีก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แม่ทัพกล่าวว่า "มี แต่มันเหนื่อยมาก!"

"ท่านพ่อ ข้าทำได้"

เมื่อพ่อและลูกสาวมองหน้ากัน แม่ทัพอันพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ฝึกกระบี่แล้วกัน แม้ว่าพ่อจะมีชื่อเสียงเรื่องหอก แต่พ่อก็มีเพลงกระบี่ไร้ใจที่ข้าสามารถเรียนรู้ได้"

"เพลงกระบี่ไร้ใจเหรอ?" อันหลิงหยุนรู้สึกแปลกมาก ชื่อนั้นดีและไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย มันมีอะไรอยู่ในความทรงจำของร่างเดิมเลย

แม่ทัพอันหันตัวกลับและเดินไปข้าง ๆ หยิบกระบี่ลงมาหนึ่งด้าม

"หยุนหยุน ลูกถอยไปก่อน"

อันหลิงหยุนถอยไปด้านข้าง แม่ทัพอันก็เริ่มเล่นเพลงกระบี่

หลังจากดูไปสักพักแล้ว อันลิงหยุนไม่เพียงแต่รู้สึกแปลก วิธีควงกระบี่นี้ แค่ดูก็รู้แล้วว่ามันไม่ได้เป็นกระบี่สำหรับผู้ชาย แม้ว่าแม่ทัพอันจะเล่นได้อย่างชำนาญ แต่ก็สามารถเห็นได้ว่าพลังเอวนั้นทรงพลังมากดังนั้นจึงเป็นดาบหญิง

"หยุนหยุนลูกเห็นชัดเจนหรือยัง?" แม่ทัพอันเล่นไปสักพักหนึ่ง และมันเป็นส่วนที่ซ้ำ ถ้าเป็นร่างเดิมอาจไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่อันลิงหยุนสามารถเห็นชัดได้

อันลิงหยุนพยักหน้าและก้าวไปข้างหน้าแล้วบอกว่า "ท่านพ่อ ข้าจะลอง"

เมื่อหยิบดาบออกมาจากมือของแม่ทัพอัน อันหลิงหยุนก็ขยับตัว ณเวลานี้นางก็ยังรู้สึกว่าลำตัวยังไม่ค่อยลื่นไหล

แต่การเรียนรู้บางสิ่งบางอย่างก็ไม่เป็นปัญหา หลังจากเดินไม่กี่จุดที่ใต้เท้า อันหลิงหยุนก็หายใจหอบและหยุดพัก

สีหน้าของแม่ทัพอันเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากังวลร่างกายของลูกสาว แล้วอีกอย่างเขาก็ตกใจมากด้วย

เขายืนอยู่ที่นั่น ราวกับว่าเขาเห็นอีกคนหนึ่งและใช้เวลานานก่อนที่เขาจะหายตกใจ

แม่ทัพอันรีบไปหาอันหลิงหยุนและถามด้วยความกังวลว่า"หยุนหยุน ลูกเป็นอะไรไหม"

อันหลิงหยุนส่ายหัวและพูดว่า "ท่านพ่อ ถึงจะเหนื่อยหน่อย แต่ข้าอยากจะเรียนรู้"

แม่ทัพอันลังเลพักหนึ่งแล้วพูดว่า"สามารถเรียนรู้ได้ แต่ข้าต้องสัญญากับพ่อว่า

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะหมดหนทางแล้วจริงๆ ลูกบอกให้ใครรู้ไม่ได้

เพลงกระบี่ไร้ใจชุดนี้ของข้าสามารถใช้เพื่อช่วยชีวิตได้เท่านั้น"

อันหลิงหยุนเข้าใจในสิ่งที่แม่ทัพอันบอก แต่นางแกล้งทำเป็นไม่รู้และถามว่า "ท่านพ่อ ทำไมเหรอ？"

"เชื่อฟังพ่อ พ่อไม่ทำร้ายลูก"

อันหลิงหยุนรู้ดีว่าเพลงกระบี่ไร้ใจชุดนี้ต้องเกี่ยวกับคนสำคัญและสิ่งสำคัญบางสิ่ง และตามที่ความทรงจำ ส่วนลึกของร่างเดิม ทำให้ นางยิ่งมั่นใจมากขึ้น

"ท่านพ่อ “ไว้ใจได้เลย ข้ารู้"

“ อืม”

พ่อและลูกสาวออกจากห้องฝึกวิทยายุทธท้องฟ้าก็มืดแล้ว

หลังจากกินข้าวเสร็จ พ่อกับลูกสาวถึงแยกกันไปพักผ่อน

จวนอ๋องตวน

“อีโง่ ใครสั่งให้เจ้าส่งองครักษ์ลับออกไปโดย การส่วนตัว？”

ด้วยคำด่าอย่างรุนแรง ตามมาด้วยคือการตบหน้าของจุนฉูฉู คนที่อยู่ตรงข้ามไม่กล้าปิดหน้า ก้มหัวลงและไม่กล้าพูดอะไร

เถาลั่วตัวสั่นไปทั้งตัว รู้สึกผิดมาก

จุนฉูฉูหน้าซีดและด่าว่า"ก็รู้ดีอยู่แล้วว่า อันจือซานไม่ได้เป็นคนธรรมดา องครักษ์ลับเพียงแค่ไม่กี่คนนั้นล้วนแต่ไม่ใช่คู่แข่งของเขา เจ้ายังส่ง องครักษ์ลับไปที่จวนของแม่ทัพ เจ้าคิดว่าข้าอยู่แบบไม่มีอะไรทำมากเกินไปเหรอ ?"

“เถาลั่วไม่กล้า”

สาวคนรับใช้ส่วนตัวของจุนฉู คุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว จุนฉูฉู พูดออกมาอย่างเย็นชา

"ไม่กล้าเหรอ ยังมีอะไรที่เจ้าไม่กล้าทำบ้างเหรอ?"

สายตาที่จุนฉูฉูแสดงถึงว่าตัดสินใจจะฆ่าและพูดว่า "มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเลี้ยงดูเจ้าต่อไป มา นำไปฆ่า"

“ขอให้อภัย ท่านพระชายา ขอไว้ชีวิต！”

เมื่อเถาลั่วขอการให้อภัย จุนฉูฉูไม่เหลียวมองแม้แต่ครั้งเดียว คนที่ติดตามนางมานานกว่าสิบปีก็ถูกลากออกไปเช่นนี้

ในห้องเงียบ มีคนเดินเข้ามาจากข้างนอก จุนฉูฉูไม่หันหน้ากลับเลยและพูดว่า "หาทางที่จะพบร่างขององครักษ์และกำจัดมันโดยเร็วที่สุด โชคดีที่มันถูกฆ่าโดยการยิงตายไม่อย่างนั้นถ้ามีการตรวจสอบ มันจะเดือดร้อนมาถึงพวกเราได้ "

"รับทราบ" ชายในชุดดำถอยตัวออกไป

จุนฉูฉูจับมืออย่างแน่นๆ อันหลิงหยุน นางอยู่ได้อีกไม่กี่วันหรอก