บทที่33ทุกอย่างไม่เกี่ยวกับเธอเลย

บทที่ 33 ทุกอย่างไม่เกี่ยวกับนางเลย

ถางเหอรีบกลับไปรายงานอย่างรวดเร็ว เข้าไปที่ประตูและมองไปที่กงชิงวี่ที่นอนอยู่และพูดว่า"ท่านพระชายามีธุระด่วน กลับไปก่อนแล้ว"

“อย่างนั้นหรอ？”

ไม่ได้พูดอะไร แต่กงชิงวี่หวังว่าจะหายดีเร็วๆ ไม่อยากนอนอยู่อย่างนี้แล้ว

“ลงไปเถอะ”

ไม่อยากพูดอะไรมาก กงชิงวี่สั่งให้ถางเหอออกไป

ถางเหอออกมาจากตรงนั้นก็รีบไปหาอันหลิงหยุนทันที คิดว่ายังทันที่จะพบเจอกันในวังและถามเกี่ยวกับอาการของท่านอ๋อง แต่หลังจากสอบถาม ได้รับรู้ว่าท่านพระชายายังไม่ได้กลับไป แต่ถูกฮั๋วไท่เฟยรับเชิญไป

ถางเหอรีบกลับไปบอกกงชิงวี่ แต่กงชิงวี่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจและพูดว่า "เมื่อนางสามารถเจอฮ่องเต้ได้ ถ้าอย่างนั้นฮั๋วไท่เฟยก็จะไม่สามารถทำอะไรกับนางได้เลย"

แม้จะพูดแบบนี้แต่ก็กงชิงวี่ก็ยังเป็นห่วงอันหลิงหยุนมากจนไม่สามารถพักผ่อนได้และเหงื่อแตกพลั่กๆด้วย

เขารู้ว่าฮั๋วไท่เฟยเป็นคนอย่างไร ถ้านางจะจัดการกับคนใดจริงๆ ไม่ตายก็ต้องทำให้ตายทั้งเป็นจนได้

และนิสัยของผู้หญิงคนนั้นคงจักไม่ยอมแพ้และนางจะพูดอะไรบางอย่างที่จะทำให้ฮั๋วไท่เฟยโกรธ เมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว ก็จะทำให้เจ็บระทมไปทั้งกายและใจ

อันหลิงหยุนถูกสกัดกั้นจากประตูวังและถูกคนพาไปยังวังฮั๋วหยางของฮั๋วไท่เฟย

อันหลิงหยุนอารมณ์เสียมากเมื่อนางเห็นว่าฮั๋วไท่เฟยไม่ได้ขอให้นางทำอะไร แต่เพียงให้คุกเข่าไว้ ไม่ให้ลุกขึ้นมา

นางก็เลยแกล้งทำเป็นไม่สบาย สลบลงไป

เมื่อฮั๋วไท่เฟยกำลังได้ใจอยู่นั้น แต่พอเห็นคนล้มลงกับพื้นก็อดที่จะตกใจไม่ได้

"เกิดอะไรขึ้น?"

แม้ว่านางจะเกลียดอันหลิงหยุน แต่นางก็ไม่เคยคิดว่าจะทำอะไรกับอันหลิงหยุน โดยแก่นแท้แล้ว อันหลิงหยุนก็เข้าออกจากพระตำหนักจรุงจิตของฮ่องเต้ในทุกวันนี้ แสดงว่าฮ่องเต้ก็ได้ปกป้องนางอยู่

ถ้ามีเกิดอะไรขึ้นในวังฮั๋วหยาง ฮั๋วไท่เฟยก็ไม่สามารถอธิบายได้

แต่นี่ยังอยู่ไม่นาน ก็สลบไปแล้ว

ขันทีเดินไปที่ด้านหน้าของอันหลิงหยุน ลองแตะไปที่จมูกเพื่อดูว่าอันหลิงหยุนยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่ ตะลึงงันอยู่ชั่วขณะ และตรัสว่า "ขอรายงานให้ทราบครับท่านหญิง ลมหายใจอ่อนๆ กลัวว่าจะ ... สลบไปแล้ว"

"พูดซี้ซั้ว เมื่อกี้ยังอยู่ดีๆอยู่เลย"

ฮั๋วไท่เฟยรู้สึกหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยว นางชี้แล้วพูดว่า "ช่วยข้าพานางไปที่วังของอ๋องเสียน"

ขันทีก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แม้ว่านางจะสิ้นชีวิตก็จะมาสิ้นชีวิตในวังฮั๋วหยางไม่ได้ ณตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ฮ่องเต้ก็ไม่สามารถทำอะไรฮั๋วไท่เฟยได้

ขันทีรีบสั่งให้คนนำอันหลิงหยุนออกจากวังฮั๋วหยางและส่งไปที่วิหารบรรทมรอง

พอจอดเกี้ยวเสร็จแล้ว ขันทีก็ตรัสว่า "ฮั๋วไท่เฟยคุยกับพระชายาเสียนแล้วและพระชายาเสียนเหนื่อยแล้ว ส่งมาถึงที่นี่ ข้าน้อยก็ขอกลับไปก่อน"

ถางเหอไม่รู้อะไรเลย แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่เขาก็ยังยอมรับคำขอด้วยความเคารพและส่งคณะคนของวังฮั๋วหยาง มองไปที่ในเกี้ยว ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในเกี้ยว

ถางเหอพูดด้วยการเคารพว่า"ท่านพระชายาโปรดลงจากเกี้ยว"

อันหลิงหยุนอยากจะไป แต่มีหลายคนอยู่รอบตัวนาง นางไม่ทราบว่าคนของฮั๋วไท่เฟยกำลังจ้องมองที่นี่หรือไม่ ถ้ามันเป็นแบบนี้ต่อไป วิธีนี้จะใช้ไม่ดีในครั้งต่อไป

ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในเกี้ยว ถางเหอก็เป็นห่วงอยู่พักหนึ่ง ฮั๋วไท่เฟยฆ่านางและส่งมาที่นี่หรือ

ถางเหอทำตามคำสั่งด้วยความหวาดกลัวและพูดว่า "ท่านพระชายา ท่านอ๋องไม่สบายและต้องการท่านพระชายาไปปรนนิบัติรับใช้ หม่อมฉันขออนุญาต"

พูดเสร็จถางเหอยกผ้าม่านและอดไม่ได้ที่จะตกใจว่าอันหลิงหยุนก็เอนกายลงข้างใน ราวกับว่านางหมดสติไปแล้ว

"เร็วๆ".

ถางเหอเรียกผู้คุ้มกันมาเพื่อขอความช่วยเหลือและขันทีก็รีบมาดู เมื่อเห็นอันหลิงหยุนสลบตัวลงในเกี้ยวแล้ว คนที่แอบตามมาสอดส่องก็รีบกลับไปรายงานทันที

อันหลิงหยุนถูกพยุงออกจากเกี้ยวโดยที่ได้รับการช่วยเหลือจากถางเหอ คิดว่าจะเป็นตัวถ่วงของอ๋องเสียน ก็เลยจะส่งกลับไป

กงชิงวี่ลุกขึ้นจากเตียงแล้วนั่งลง เขาได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างนอก และเขายังเดาถูกได้ว่าอันหลิงหยุนคงเกิดอะไรขึ้นแน่นอน แต่รอตั้งนานก็ไม่เห็นได้เข้ามา หลังจากรอเป็นเวลานานความอดทนเขาหายไปแล้ว

“ถางเหอ”

“ท่านอ๋อง”

ถางเหอกลับไปอย่างรีบ

"มีเรื่องอันใด?"

“ท่านอ๋อง ท่านพระชายานอนหลับอยู่บนเกี้ยว” ถางเหอไม่กล้าพูดคำว่าสลบสองพยางค์นี้ กงชิงวี่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตราบเท่าที่เขาคิด

"สิ้นพระชนม์กระไร?" ถามอย่างนิ่งๆ

อันหลิงหยุนจนใจ นี่นางน่ารังเกียจขนาดไหน ถึงพูดออกมานิ่งๆอย่างนี้ได้