บทที่804 ตีจุนซือซืออย่างโมโห

บทที่804 ตีจุนซือซืออย่างโมโห

เจ้าของร่างเดิมหัวเราะ: “เสินหยุนเจ๋บริสุทธิ์สูงส่ง เจ้าคู่ควรอย่างงั้นหรือ ฮ่องเต้น่าจะต้องเลอะเลือนเป็นแน่ คนอย่างเจ้าคู่ควรแต่กับรองเท้าเท่านั้นแหล่ะ!”

เจ้าของร่างเดิมยกแส้ขึ้นไปทักทายหน้าจุนซือซือ ตบจุนซือซือจนกรีดร้อง โอบหน้าขอตนเองกลิ้งไปกับพื้น

“ข้าอยากจะเห็นว่าเจ้าจะแต่งงานอย่างไร”เจ้าของร่างเดิมเฆี่ยนตีอย่างโหดเหี้ยมอยู่ครู่ จุนซือซือสูดลมหายใจเฮือกสุดท้าย ใบหน้าเนื้อแตกยับ

เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เจ้าของร่างเดิมก็หยิบปิ่นบนหัวลงมา แล้วแตะไปบนใบหน้าของจุนซือซือ จุนซือซือกรีดร้องทันที ใบหน้าบวมราวกับหัวหมู ดวงตาก็หายไปแล้ว

เจ้าของร่างเดิมจึงจับบังเหียนม้า ชี้ไปที่คนขับรถม้าและคนรับใช้: “ข้าคืออันหลิงหยุน ไปที่จวนจุนแล้วบอกราชครูจุนซะ ว่าข้าเป็นคนตีเอง บอกให้เขามาที่จวนแม่ทัพเพื่อขอโทษข้า ถ้าไม่เช่นนั้น เรื่องนี้ไม่จบ!”

บังเหียนม้าสะบัดลงอย่างแรง ตีไปบนหัวของจุนซือซือเกือบจะแยก จุนซือซือร้องอย่างเจ็บปวด และสลบไป คนรอบข้างตกใจกระโดดหนี วิ่งหายไปไม่เห็นร่องรอย

กงชิงวี่มองเจ้าของร่างเดิมอยู่ในรถม้า นี่คือเจ้าของร่างเดิมงั้นหรือ?

เจ้าของร่างเดิมโยนบังเหียนม้าไปยังคนขับรถม้านั่น: “วันหลังใครกล้ามาขวางรถม้าของจวนแม่ทัพ ก็ให้ข้าจัดการออกไป!”

พูดจบเจ้าของร่างเดิมก็มุ่งไปทางจวนเฉินเสี้ยง ตลอดทางที่ไปบนถนนไม่มีคนเลย แทบจะว่างเปล่า

กงชิงวี่ออกมาจากรถม้า ตามมาข้างหลัง

ผู้หญิงสิบล้านคนบนโลก ก็มีแบบที่ต่างกันออกไป!

เมื่อมาถึงปากประตูจวนเฉินเสี้ยง เจ้าของร่างเดิมก็ขอให้คนไปแจ้งคุณชายสามเสินหยุนเจ๋ เสินหยุนเจ๋วิ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นอันหลิงหยุนในชุดสีแดง เขาก็ตะลึงไปนาน ก้าวเท้าอย่างโซเซ แต่เขาก็ยังก้าวลงมาจากบันไดทีละก้าว ละก้าว

เดินมาถึงตรงหน้าเจ้าของร่างเดิม ยื่นมือมาจับใบหน้าของเจ้าของร่างเดิม: “เจ้าจริงๆหรือ?”

เจ้าของร่างเดิมยิ้มงดงามราวดอกไม้: “เจ้ารู้จริงๆ”

“ข้าฝันว่าเจ้ามาหาข้า เจ้าบอกว่าเจ้าเสียชีวิตในวันแต่งงาน ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าต้องเกิดเรื่อง ม้าของข้าไม่หยุดฝีเท้าไปหาเจ้า แต่กลับเห็นเจ้าแต่งงานกับอีกคน เจ้าไม่รู้จักแม้กระทั่งข้า ข้าไม่รู้จะต้องทำอย่างไร?”เสินหยุนเจ๋พูดไปน้ำตาก็ไหลออกมา ร้องไห้สะอึกสะอื้น

เจ้าของร่างเดิมยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เขา: “เจ้าอย่าร้องไห้เลย! เจ้าไม่ใช่บอกเหรอ ว่าลูกชายไม่เสียน้ำตาง่ายๆ?”

“แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เสียใจจริงๆ ข้าเคยร้องสักกี่ครั้ง เจ้าเคยเห็นรึ?”เสินหยุนเจ๋กอดเจ้าของร่างเดิมไว้ ร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง

ตอนนี้บนถนนไม่มีคน แต่กงชิงวี่ก็ยังไม่สบายใจ

“พวกเจ้าไม่อาย แต่ข้าอาย” กงชิงวี่พูดเสียงเย็นชา เจ้าของร่างเดิมถึงผละเสินหยุนเจ๋ออก

เสินหยุนเจ๋มองกงชิงวี่ แล้วมองไปทางเจ้าของร่างเดิม: “หลิงหยุน เจ้ามาหาข้าเพราะอยากไปกับข้าใช่ไหม?”

“……”สีหน้าเย็นชาของกงชิงวี่ไม่อาจเก็บไว้ได้

“ข้ากลับมาครั้งนี้ เพราะอยากใช้เวลากับเจ้า ได้ยินมาว่าเจ้าจะไปพบฮองเฮา ได้พบแล้วหรือยัง?” เจ้าของร่างเดิมถาม เสินหยุนเจ๋ส่ายหัว

“ไม่ได้พบ ไม่ให้ข้าพบ ท่านพี่ป่วยหนักส่งสารมาบอกข้าว่า มีเวลาในอารามชีหนิงอีกไม่มาก อยากให้ข้าไปดูนาง ข้ากลับมาก็ถูกผู้ดูแลกันไว้นอกอารามชีหนิง นางบอกว่าถ้าไม่มีราชโองการก็เข้าไปไม่ได้”

เสินหยุนเจ๋จนปัญญา เจ้าของร่างเดิมจึงพูดว่า: “ข้าจะพาเจ้าไป ไป!”

เจ้าของร่างเดิมจับมือของเสินหยุนเจ๋ มองไปรอบๆ เมื่อเห็นคนของจวนเฉินเสี้ยงก็พูดว่า: “ไปนำม้ามา”

ผู้ดูแลก็ไม่กล้าไม่ไป นำม้ามา เจ้าของร่างเดิมก็มองกงชิงวี่: “ท่านอ๋อง ข้าจะไปนอกเมือง พรุ่งนี้จะกลับมา”

พูดจบก็พลิกตัวขึ้นมา ติดกระดุมหมวกคลุมเอ่ยว่า: “หยุนเจ๋ ขึ้นมา!”

เสินหยุนเจ๋กระโดดลงตรงด้านหลังของเจ้าของร่างเดิม โอบเอวนางไว้ จับบังเหียนม้าแล้วตะโกน: “ไป!”

ม้าพุ่งออกไป กงชิงวี่ก็ตะลึงไปสักพัก แล้วถึงคิดขึ้นมาได้ จึงไล่ตามไป

พ่อบ้านของจวนเฉินเสี้ยงตกใจ รีบวิ่งกลับไปบอกเฉินเสี้ยงว่าองค์ชายสามลักพาตัวพระชายาเสียนไปแล้ว