บทที่805 ท่านอ๋องผู้โง่เขลา

บทที่805 ท่านอ๋องผู้โง่เขลา

เมื่อเสินหยุนชูเหนื่อยแล้ว ก็เดินมานั่งที่โต๊ะกลม เจ้าของร่างเดิมเองก็นั่งอยู่ตรงนั้น ทั้งสองไม่ได้มองกัน แต่มองเสินหยุนเจ๋ที่กำลังกวาดลาน เมื่อเห็นเขามีเหงื่อออกท่วมหัว เจ้าของร่างเดิมก็รีบไปช่วย

กงชิงวี่เข้ามาทีหลัง ก็นั่งข้างกายเสินหยุนชู เสินหยุนชูหันไปมองกงชิงวี่ และเอ่ยขึ้นว่า: “โยม ทำไมวันนี้ถึงมีเวลามาที่นี่?”

“หลิงหยุนมา ข้าก็ต้องมา พี่สะใภ้สบายดีหรือ?”

กงชิงวี่เทน้ำ และเริ่มดื่ม คนด้านล่างนั้นที่ถูกตี แต่ตอนนี้ก็ไม่กล้าเฉยเมยต้อนรับไม่ดี ผู้ที่ดูแลสองสามคนก็มาปรนนิบัติกงชิงวี่และเสินหยุนชู

เสินหยุนชูเงียบไปนาน: “ข้าไม่ใช่พี่สะใภ้เจ้าแล้ว ข้าคือห้วยหนิง”

“ในใจของข้า ท่านก็เป็นพี่สะใภ้ของข้าเสมอ อีกอย่างพี่สะใภ้ของข้ามีเพียงคนเดียว ตรงข้อนี้ข้าไม่เคยลังเลสักนิด

พี่สะใภ้……ข้าเคียดแค้นคนผู้หนึ่งอยู่เล็กน้อย พี่สะใภ้คือคนนั้น แต่วันนี้ข้าเริ่มไม่เคียดแค้นพี่สะใภ้แล้ว พี่สะใภ้รู้หรือไม่ว่าเพราะอะไร?”

เสินหยุนชูมองลง ใช้นิ้วบิดลูกประคำในมือ มีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ

“พี่สะใภ้ ตอนที่ข้ายังเด็ก เสด็จแม่มีเรื่องยุ่งมากมาย เป็นพี่สะใภ้ที่พาข้าไป ข้าใช้อำนาจบาตรใหญ่แต่เด็ก อ๋องตวนก็ลำบากใจกับข้า จำได้ว่าครั้งนั้นที่แม่ทัพน้อยเข้าวัง ฮ่องเต้ต้องการให้พวกเราไปเล่นด้วยกัน แต่ข้าก็ไม่พาเขาไปเล่น

ข้าไปที่วังฮั๋วหยาง เมื่อถึงวังฮั๋วหยางก็ไปทำแจกันแก้ว ที่เสด็จพ่อมอบให้แก่ไท่เฟยแตก แจกันแก้วเป็นของรักของหวงของไท่เฟย ข้าจะต้องถูกเสด็จแม่ตีแน่ๆ

ดังนั้นข้าจึงไปหาพี่สะใภ้ พี่สะใภ้ก็บอกว่าให้ข้าไปนอนรอ รอกระทั่งฮ่องเต้มา ก็บอกว่าแม่ทัพน้อยไม่คุ้นเคยกับในวัง จึงวิ่งมายังวังฮั๋วหยาง และทำแจกันแก้วของไท่เฟยแตก

ฮ่องเต้ให้อภัยแม่ทัพน้อย แต่เพราะเหตุนั้น เสด็จแม่จึงตีพี่สะใภ้ พี่สะใภ้จึงได้รับความไม่เป็นธรรม

เรื่องนี้นานมากแล้ว จนข้าเองก็จำไม่ได้

แต่วันนี้กลับนึกขึ้นมาได้ นึกออกมาเรื่องนึง แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่อง ข้าจำได้เพียงแค่ว่า เมื่อตอนที่ข้ายังเด็ก พี่สะใภ้ปกป้องข้ามาก

ข้าเคารพรักพี่สะใภ้ เฉกเช่นเสด็จแม่ตนเอง แม้พี่สะใภ้จะมีจิตใจโหดเหี้ยมคาดเดาไม่ได้มาเสมอ แต่ตั้งแต่เด็กพี่สะใภ้ ไม่เคยมีจิตใจที่โหดเหี้ยมต่อข้าเลย ข้าควรจะต้องซาบซึ้งในบุญคุณ”

เสินหยุนชูเอ่ยว่าอมิตตาพุทธ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

กงชิงวี่ดื่มน้ำชา และพูดว่า: “พี่สะใภ้ ท่านเคยคิดกลับไปไหม?”

เสินหยุนชูส่ายหัว: “โยมพูดล้อเล่นแล้ว เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็เหมือนกับสิ่งที่ไม่มีความหมาย ที่ไปและไม่เคยหวนกลับมา”

“พี่สะใภ้เคยเกลียดไหม?”

“……”เสินหยุนชูมองลงมา นิ่งอยู่นานแล้วพูดว่า: “ผ่านไปแล้ว!”

กงชิงวี่ดื่มน้ำชา: “ผ่านไปแล้วก็ดี เขาไม่ใช่คนยึดมั่นคุณธรรม พี่สะใภ้ก็มีแสงเทียนจากตะเกียงเคียงข้างเถิด”

เสินหยุนชูมองไป ไม่มีอะไรจะพูด

เมื่อเสินหยุนเจ๋และเจ้าของร่างเดิมกลับมาก็ใกล้ค่ำแล้ว เจ้าของร่างเดิมต้องการอยู่ต่อ ไม่จากไป

คืนนั้นเสินหยุนเจ๋ก็ไปเยี่ยมฮองเฮาพร้อมกับเจ้าของร่างเดิม กงชิงวี่ก็ดูพระจันทร์อยู่ที่ลาน

มีเสียงของอันหลิงหยุนดังมาจากในห้อง กงชิงวี่รีบหมุนตัวหันกลับไปดูทันที

“ฮองเฮาเพราะเกิดจากความเย็น บวกกับความเจ็บปวดทางใจ ไฟด้านในมันร้อนแรงอยากจะพุ่งขึ้นมา ความเย็นสามารถใช้ยารักษาได้ แต่ไฟภายในจะต้องให้ฮองเฮาคลายปมในใจ!”

ตอนที่อันหลิงพูด กงชิงวี่ก็ผลักประตูเข้ามา มองอันหลิงหยุนแล้วปิดประตู ถอดรองเท้าเดินมาข้างๆอันหลิงหยุน และนั่งลงกับพื้นด้วยท่าทางสำรวมทันที

อันหลิงหยุนกำลังยุ่ง เขาก็ยื่นมือไปจับมือซ้ายของอันหลิงหยุนไว้ ทำให้อันหลิงหยุนปล่อยไม่ได้

เสินหยุนเจ๋มอง แม้จะไม่สบอารมณ์ แต่รู้ว่านี่ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมจึงไม่ได้เศร้าอะไร

กงชิงวี่จับมือของอันหลิงหยุนไว้อย่างหงุดหงิด ก่อนหน้านี้อยากจะคิดบัญชีกับอันหลิงหยุน แต่ตอนนี้กลับไม่ได้อยากจะคิดบัญชีขนาดนั้นแล้ว

อันหลิงหยุนใช้มือขวาหยิบยาเม็ดขึ้นมาให้เสินหยุนชู: “กินวันละ1ครั้ง ครั้งละสองเม็ด ร่างกายของท่านเสียหายมาก อาการป่วยก็ไม่ง่ายที่จะรักษา แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ ตอนนี้จวนเฉินเสี้ยงประสบกับภัยพิบัติ ร่างกายของเฉิงเสี้ยงก็ไม่เหมือนแต่ก่อน เสินหยุนเอ๋อก็ถูกกักบริเวณ ขณะนี้ก็เหลือเพียงแต่แม่ทัพใหญ่และแม่ทัพน้อย ตราบใดที่มีชีวิต ก็ย่อมมีความหวัง จะต้องมีหน้ามีตา”