บทที่ 1032

ฉินไป๋หลี่ตกใจมาก “ซีหลาน! ซีหลาน!”

เขารีบวิ่งตามไปด้วยความตื่นตระหนก

ลูกแก้วหลิงหลงกลิ้งไปไกลจนตกลงไปในคลอง

ฉินไป๋หลี่ร้อนใจรีบเอื้อมมือไปคว้าไว้ แต่ลูกแก้วหลิงหลงกลับลอยไปตามน้ำเสียแล้ว

ฉินไป๋หลี่บ้าคลั่ง เขาลุกขึ้นวิ่งออกจากจวนไปตามหาลูกแก้วหลิงหลงที่ไหลไปตามคลอง

เขาร้อนใจมากจนคุมสติมิได้

แต่เนื่องจากดวงตายังมิหายดีจึงมองมิชัด ทำให้เขาเดินสะดุดและชนเข้ากับสิ่งต่าง ๆ มากมายระหว่างทาง

นั่นมิใช่เพียงลูกแก้วหลิงหลง

นั่นคือภรรยาและบุตรชายที่ตายไปแล้วของเขา!

เขายังมิสามารถมองเห็นแสงเดือนแสงตะวันได้และยังมิได้เห็นภรรยาและบุตรชายเลย

จะสูญเสียไปมิได้! สูญเสียไปมิได้เด็ดขาด!

ฉินไป๋หลี่วิ่งออกจากจวนแม่ทัพใหญ่ แล้วมองไปตามคลองเพื่อตามหาลูกแก้วหลิงหลง

จากนั้นก็วิ่งกะโผลกกะเผลกเข้าไปในตลาด

เนื่องจากมองมิชัดจึงชนคนไปมากมาย

แล้วบังเอิญไปชนกับอันธพาล อีกฝ่ายมีสีหน้ามิพอใจขณะผลักเขา “ตาบอดหรืออย่างไร!”

“ขออภัย ขออภัยขอรับ” ฉินไป๋หลี่รีบขอโทษ

อีกฝ่ายมองเขาแล้วกระชากตัวเขาเข้ามา

“เฮ้ย นี่มันฉินไป๋หลี่ น้องชายของคนทรยศแผ่นดินมิใช่รึ?”

เมื่อพูดจบ ผู้คนรอบข้างต่างก็หันมามองกันเป็นตาเดียว

ฉินไป๋หลี่โกรธจัด “เจ้าว่าใครทรยศแผ่นดิน!”

อันธพาลหัวเราะเยาะ “มิใช่พี่ชายเจ้า ฉินเชียนหลี่หรอกรึ? ทรยศแผ่นดินไปร่วมมือกับศัตรู โกงเงินกองทัพ ซ้ำยังจับราษฎรไปรบจนถูกชาวเผ่านอกด่านฉีกเป็นชิ้น ๆ”

“พี่ชายเจ้ามิใช่คนดี เจ้าก็มิใช่คนดีเช่นกัน!”

“เงินที่ฉินเชียนหลี่โกงไป เจ้าก็มีส่วนด้วยใช่หรือไม่!”

“เอาเงินที่ได้จากเหงื่อไคลของราษฎรไป แล้วยังให้เราไปตายอีก!”

เมื่อเขาพูดจบ ผู้คนรอบข้างก็เริ่มก่นด่า “คนทรยศแผ่นดิน! ทั้งตระกูลย่อมมิใช่คนดี!”

เมื่อได้ยินคำด่าทอและคำดูหมิ่นจากผู้คนรอบข้าง ฉินไป๋หลี่ก็ทนมิไหวอีกต่อไป เขาตะโกนเสียงดัง “ล้วนเป็นข่าวลือทั้งสิ้น! พี่ใหญ่ของข้ามิใช่คนทรยศแผ่นดิน!”