บทที่ 1098

ในมิช้าการประลองก็เริ่มขึ้น

โชคดีที่ลั่วเยวี่ยอิงมิได้ก่อเรื่องวุ่นวายอีก นางเฝ้าดูการประลองอย่างสงบ

ลั่วชิงยวนใช้โอกาสนี้ทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ ดาบและกระบี่นั้นไร้ตา ดังนั้นการประลองครั้งนี้จึงห้ามใช้ดาบและอาวุธลับ

แต่เมื่อปรมาจารย์ต่อสู้กันก็อาจจะควบคุมมือมิทัน เพื่อให้ทุกคนได้ทุ่มเทอย่างเต็มที่ การประลองครั้งนี้ ความเป็นความตายจึงเป็นเรื่องของชะตาฟ้าลิขิต

ชัยชนะครั้งสุดท้ายมิใช่ผลลัพธ์ที่สำคัญที่สุด

สิ่งสำคัญคือการแสดงผลงานในระหว่างการประลอง ฟู่เฉินหวนจะคัดเลือกผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นบางคน

สำหรับฟู่จิ่งหาน การประลองครั้งนี้มิใช่เพียงการคัดเลือกผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นเท่านั้น แต่ยังเป็นการชมการประลองที่น่าตื่นเต้นด้วย ดังนั้นจึงมีความอิสระสูง

ทุกคนสามารถขึ้นไปท้าทายได้ หนึ่งรอบมีผู้แข่งขันสิบคน ผู้ชนะจะได้พักแล้วเข้าสู่รอบที่สอง

ดังนั้นผู้ชนะในแต่ละรอบจะสามารถท้าทายคู่ต่อสู้ที่ตนคิดว่าแข็งแกร่งกว่าได้อย่างอิสระ

การประลองรอบแรกจบลงอย่างรวดเร็ว ฟู่เฉินหวนกับฟู่จิ่งหานวิเคราะห์ผู้ที่เหมาะสมในรอบนี้อย่างจริงจัง

ฟู่จิ่งหานพยักหน้าให้ขันทีที่ยืนอยู่ด้านข้างจดบันทึกชื่อ

ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี

จนกระทั่งถึงรอบที่สาม เหยียนผิงเซียวเข้าร่วมการประลอง

ท้าทายสามคนติดต่อกัน โดยไม่มีใครเอาชนะได้

สุดท้ายเหยียนผิงเซียวก็เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ลั่วชิงยวน

“ได้ยินกิตติศัพท์มาว่าพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการมีฝีมือด้านวรยุทธที่สูงส่ง มิทราบว่าวันนี้จะมีโอกาสได้ประลองกับพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการหรือไม่!”

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น สายตาของผู้คนมากมายต่างหันไปที่ลั่วชิงยวน

เหยียนผิงเซียวต้องการท้าทายนาง!

ลั่วชิงยวนก็ประหลาดใจเช่นกัน

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเหยียนผิงเซียว ลั่วชิงยวนก็เข้าใจบางสิ่งบางอย่าง

นี่คือจุดประสงค์ที่ไทเฮาใช้พระราชโองการลวงใช่หรือไม่

แน่นอนว่าลั่วเยวี่ยอิงกล่าวทันทีว่า “ท่านอ๋อง โปรดให้พระชายาไปเถิดเพคะ หม่อมฉันเองก็อยากเห็นว่าใครจะชนะ”

“ด้วยฝีมือของพระชายา การประลองครั้งนี้จะต้องน่าตื่นเต้นอย่างแน่นอน!”

“ท่านอ๋อง โปรดอนุญาตเถิดเพคะ”

ลั่วเยวี่ยอิงเริ่มทำตัวออดอ้อนอีกครั้ง

ฟู่เฉินหวนมิต้องการทำเช่นนั้น แต่เมื่อความคิดที่จะต่อต้านเกิดขึ้น ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ตามมา