บทที่ 1099

ฟู่เฉินหวนใจตึงเครียดจนฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ลั่วชิงยวนพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่กลับไร้เรี่ยวแรงที่จะตอบโต้

เหยียนผิงเซียวชกเข้าที่ท้องของลั่วชิงยวนอีกครั้ง เลือดสีแดงฉานพุ่งออกมาจากปากนาง

เหยียนผิงเซียวจิกผมของนาง

แล้วกระซิบข้างหูอย่างร้ายกาจว่า “เจ้าเก่งนักมิใช่หรือ! ทำให้ท่านพ่อของข้าต้องลาออกจากตำแหน่งกลับไปยังเมืองฉิน เจ้าเป็นผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของตำหนักอ๋องนี่!”

“เจ้าลองเดาดูสิว่าฟู่เฉินหวนจะช่วยเจ้าหรือไม่?”

“แต่มิสำคัญแล้ว เพราะข้าต้องการเพียงให้เจ้าตายเท่านั้น!”

เหยียนผิงเซียวใช้ร่างของลั่วชิงยวนบังสายตาของผู้คน

ส่วนมืออีกข้างที่กำหมัดแน่นมีแผ่นเหล็กแหลมคมติดอยู่ แล้วกระแทกลงไปที่ท้องของลั่วชิงยวนอย่างแรง

ลั่วชิงยวนเห็นอาวุธลับนั้นแล้วก็ตึงเครียดมาก

ฟู่เฉินหวนแทบขาดใจ ความรู้สึกมิสบายใจอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา

ฟู่อวิ๋นโจวผู้นั่งอยู่มุมห้องใต้หลังคาก็กำมือแน่นด้วยความตึงเครียดเช่นกัน

แม้ว่าฝีมือของลั่วชิงยวนจะสู้เหยียนผิงเซียวมิได้ แต่ก็มิควรจะไร้เรี่ยวแรงที่จะตอบโต้เช่นนี้

จะลงมือช่วยนางตอนนี้เลยดีหรือไม่!

ฟู่อวิ๋นโจวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

แต่แล้วในวินาทีนั้นเอง

เงาร่างสีดำอันทรงพลังกระโจนออกมาจากฝูงชน แล้วกระโจนขึ้นไปบนสังเวียนด้วยความโกรธแค้น เขาคว้าท้ายทอยของเหยียนผิงเซียว แล้วจับเหวี่ยงลงกับพื้น

“อ๊าก!” เหยียนผิงเซียวร้องออกมาด้วยความตกใจ

ลั่วชิงยวนตกตะลึงเมื่อเห็นผู้มาเยือน

“หล่างมู่...”

ดวงตาของหล่างมู่ดุร้ายดั่งสัตว์ร้ายที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาคว้าคอเสื้อของเหยียนผิงเซียว แล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรง

“กล้าทำร้ายพี่หญิงของข้า ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”

กล่าวจบก็กระโจนเข้าไปโจมตีอีกครั้ง

เหยียนผิงเซียวตั้งสติได้แล้วจึงตอบโต้ทันที แต่พละกำลังกลับเทียบมิได้กับหล่างมู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหล่างมู่ที่กำลังโกรธแค้นอยู่ยามนี้

หมัดแต่ละหมัดพุ่งเข้าใส่เหยียนผิงเซียวครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงกระแทกนั้นทำให้ผู้คนขนลุกเกรียว