บทที่ 1237

แต่ในตอนนี้จู่ ๆ ก็กลับนึกขึ้นได้

ราวกับย้ำเตือนนางว่า ความหวังดีชั่วคราวของเฉินชีอาจจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

ชายคนนี้โหดเหี้ยมไร้ยางอายมาตั้งแต่เด็ก

เป็นคนไร้หัวใจ

“อาเหลา มานี่สิ กินยาก่อนเถิด” ทันใดนั้นก็มีเสียงของเฉินชีดังขึ้น

ลั่วชิงยวนจึงได้สติกลับมา

นางรับชามยามาแต่วางไว้บนโต๊ะ “ร้อน”

“เช่นนั้นข้าเป่าให้”

แต่ลั่วชิงยวนยกมือห้ามเขา “มิต้อง”

เฉินชีหยิบขวดยาอีกสองขวดวางไว้บนโต๊ะ

“ยานี้รักษาอาการบาดเจ็บภายใน อย่าลืมกินด้วย”

กล่าวจบเฉินชีก็เดินออกไป เขาวุ่นวายอยู่ในกระท่อมบนเขา ทั้งปูที่นอน เตรียมอาหารและอาภรณ์ให้นาง

ลั่วชิงยวนนอนอยู่บนเก้าอี้ตลอด มิอยากขยับตัว

หลังจากกินยาแล้วก็หลับไป

เฉินชีเติมฟืนในเตาผิงเสร็จจึงจากไป

ในเมื่อนางให้เขาฆ่าลั่วฉิง เขาก็ต้องทำให้สำเร็จ

......

ซีหลิง

ฟู่เฉินหวนบาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนเตียง เซียวชูแบกซ่งอวี่ขึ้นหลังวิ่งมา

เมื่อถูกวางลงบนพื้น ซ่งอวี่ก็ตกใจ พลันรีบเข้าไปตรวจชีพจรและตรวจดูบาดแผลให้ฟู่เฉินหวน

ก่อนจะกล่าวด้วยความตกใจมาก “เหตุใดจึงมีบาดแผลมากมายเช่นนี้”

“ท่านหมอซ่ง ตอนนี้มีเพียงท่านเท่านั้นที่ช่วยท่านอ๋องได้ ได้โปรดช่วยรักษาชีวิตของท่านอ๋องด้วยเถิด!”

เซียวชูร้อนใจนัก

ซ่งอวี่พยักหน้า “ข้าจะพยายามให้เต็มที่”

“รีบไปเตรียมของให้ข้า”

เซียวชูรับคำ