บทที่ 1391

สะพานเหล็กหนักอึ้งร่วงลงหายลับไปจากสายตาลั่วชิงยวน

ท่ามกลางลมพายุ ร่างผอมบางนั้นก็หายวับไปจากสายตาเช่นกัน

“คนใบ้!” ลั่วชิงยวนตกตะลึง หายใจมิออก

รีบวิ่งไปที่ริมหน้าผาทันที

โฉวสือชีดึงนางไว้ได้ทันท่วงที “ระวัง!”

สายลมยังคงหวีดหวิวอยู่ระหว่างหน้าผา วิญญาณอาฆาตนับมิถ้วนออกมารอบด้าน ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนแหลมสูงบาดแก้วหู

ลั่วชิงยวนมองไปยังหน้าผาที่ลึกสุดหยั่งถึง หัวใจของนางร่วงลงสู่ก้นเหวไปแล้ว

อีกนิดเดียว!

อีกนิดเดียวเท่านั้น!

ทั้งสามมีสีหน้าสิ้นหวัง

ทันใดนั้นเอง หงไห่ก็ตะโกน “เชือกตึงแล้ว เขายังมิตาย!”

เมื่อมองอย่างละเอียด ปรากฏว่าเชือกที่โยนออกไปเมื่อครู่นั้นกลับตึงขึ้นมา

โฉวสือชีรีบช่วยดึงเชือก

ลั่วชิงยวนที่หมอบอยู่ริมหน้าผามองลงไป จึงเห็นร่างที่ส่ายไปมาอยู่ในหุบเหว

เล็กจิ๋วราวกับผงธุลีเม็ดหนึ่งที่อาจถูกลมพัดปลิวไปได้ทุกเมื่อ

ลั่วชิงยวนกังวลใจอย่างยิ่ง รีบเข้าไปช่วยดึงเชือก

ในที่สุดมือข้างหนึ่งก็ปีนขึ้นมาถึงขอบหน้าผา

ทั้งสามออกแรงช่วยกันดึงคนใบ้ขึ้นมาได้

เมื่อขึ้นมาถึง คนใบ้ก็ล้มลงหมดแรงอยู่บนพื้น หอบหายใจอย่างหนัก

หัวใจของลั่วชิงยวนจึงค่อยสงบลง แล้วนั่งลงพักผ่อนอยู่บนพื้น

มิรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ลมที่หน้าผาก็ค่อย ๆ สงบลงเล็กน้อย

พวกเขาเห็นพวกซูเซียงอยู่ตรงหน้าผาฝั่งตรงข้าม

จากระยะไกลก็ยังสามารถเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและจิตสังหารของซูเซียงได้

“พวกเจ้าคอยดูเถอะ!”

ซูเซียงหันหลังกลับไปอย่างโกรธแค้น

ลั่วชิงยวนถามโฉวสือชีว่า “เห็นหรือไม่? นั่นคือโหยวเซียงที่เจ้ารู้จักใช่หรือไม่?”

โฉวสือชีพยักหน้า “นางนั่นแหละ”

“นางสามารถมาถึงสถานที่เยี่ยงนี้และยังนำคนมาด้วยได้ ดูท่าทางแล้วฐานะคงมิธรรมดา”