บทที่ 1392

เมื่อเดินเข้าไปในประตูหิน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องโถงขนาดใหญ่ มิได้โอ่อ่าสง่างามดังท้องพระโรงก่อนหน้านี้

เครื่องเรือนภายในที่แห่งนี้คล้ายกับห้องโถงสำหรับต้อนรับแขกของบ้านทั่วไป การตกแต่งจัดวางทุกอย่างล้วนแฝงไว้ด้วยความอบอุ่น

บนผนังมีภาพเขียนและตัวอักษะแขวนไว้ บนโต๊ะมีแจกันและกระถางต้นไม้

หลังฉากกั้นลายดอกไม้และนกมีโต๊ะเตี้ยและกระถางธูปวางหันหน้าไปทางหน้าต่าง ด้านนอกเป็นทุ่งหญ้าที่มีดอกไม้และพืชพรรณส่งกลิ่นหอมอยู่ภายนอก

ปรากฏภาพหนึ่งขึ้นมาในห้วงความคิดของนาง

ชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าต่าง จิบสุราอุ่นพลางชมหิมะ

ความงดงามในใต้หล้ามนุษย์คงไม่มีสิ่งใดเกินกว่านี้แล้ว

อีกด้านหนึ่งยังมีพิณโบราณวางพิงกำแพงไว้ มีอาวุธตั้งเรียงรายทั้งดาบ หอก กระบี่ ง้าว สตรีบรรเลงพิณ บุรุษฝึกกระบี่ ซึ่งเป็นดั่งภาพเทพเซียนคู่หนึ่ง

น่าเสียดายที่สายพิณของพิณโบราณนั้นขาดสะบั้น

ลั่วชิงยวนค่อย ๆ ลูบพิณโบราณ ในใจกลับเกิดความรู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมา

“ด้านในนี้ดูเหมือนจะใหญ่โตมาก ไปเดินหากันเถิดว่ามีอะไรให้กินหรือไม่”

หงไห่กล่าวพลางเดินไปยังด้านหลัง

คนอื่นก็เดินตามเขาเข้าไปยังด้านหลัง

เมื่อออกไปแล้ว ทิวทัศน์ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

ที่นี่กลับเป็นหุบเขา!

มีแสงสว่างสดใส เงยหน้าขึ้นก็เห็นเมฆ

เท่าที่เห็นที่นี่เป็นเรือนที่ใหญ่โตโอ่อ่าและอบอุ่นหลังหนึ่ง

ขณะนี้พวกเขาอยู่ในลานบ้านชั้นใน

“นี่มันเหมือนมาบ้านคนอื่นเลย แต่ที่นี่กลับไม่มีคนอาศัยอยู่”

เมื่อกล่าวจบ จู่ ๆ เสียงพิณโบราณก็ดังขึ้น

เสียงสายพิณสั่นสะท้านยาวนาน

หลายคนตกใจ พลันรีบหันหลังกลับไป

“มีคนมาหรือ?” หงไห่เริ่มตื่นตัว

ลั่วชิงยวนหันหลังกลับไปมองจึงเห็นเงาสีแดงแวบผ่านฉากกั้น

ผมดำปลิวไสวในสายลม เป็นความงามที่แฝงไว้ด้วยความโศกเศร้า

“ไม่มีใครหรอก” ลั่วชิงยวนหยุดหงไห่