บทที่ 1413

คนของถูหมิงตายไปหมดแล้ว เหลือเพียงฉีเสวี่ยเวยเท่านั้น

ในขณะที่พวกเขาเดินทางไปยังถ้ำแห่งที่หกในคืนนั้น

ผลลัพธ์ที่ได้กลับน่าผิดหวัง

เพราะในถ้ำว่างเปล่า

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาช้าไปก้าวหนึ่ง”

ถูหมิงขมวดคิ้ว “เหลืออีกหนึ่งชิ้น ทำอย่างไรดี? หรือว่าความพยายามทั้งหมดของเราจะสูญเปล่า?”

พวกเขาวุ่นวายมาหลายวัน เดินทางไปเกือบทั่วทั้งภูเขาแล้ว

หากสมบัติหายไปเช่นนี้ เขาคงต้องฆ่าสตรีผู้นี้เป็นแน่!

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วกล่าวว่า “เหลืออีกหนึ่งชิ้นก็เหลืออีกหนึ่งชิ้น”

“หาที่ปลอดภัยก่อน”

จากนั้นพวกเขาก็มายังป่าที่ค่อนข้างสะอาด ไม่มีพุ่มไม้หรือวัชพืชหนาแน่นบนพื้นมากนัก ค่อนข้างโปร่งโล่ง

หีบทั้งห้าใบวางอยู่บนพื้น

ลั่วชิงยวนกล่าวว่า “เปิดหีบกันเถิด”

ทันใดนั้นดวงตาของถูหมิงก็เป็นประกาย “เปิดได้หรือ?”

เขาเห็นว่าบนหีบมีแต่อักขระสีเลือดปกคลุมอยู่ จึงยั้งมือไว้หลายครั้งแม้จะอยากเปิดก็ตาม

เมื่อได้ยินเช่นนี้จึงรีบเปิดหีบทันที

แต่เมื่อเปิดออกแล้ว ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไป

ศพ?!

ทั้งยังเป็นศพที่ถูกชำแหละอีกด้วย?

ฉีเสวี่ยเวยก็ตกใจกลัว

ลั่วชิงยวนกลับสงบสติอารมณ์ สั่งให้โฉวสือชีและคนใบ้ช่วยกันยกศพออกมา

จากนั้นลั่วชิงยวนก็ประกอบศพ

ขาดขาไปข้างหนึ่ง

วิญญาณมิได้สมบูรณ์ แต่บางทีอาจเรียกมาได้

จากนั้นลั่วชิงยวนก็หยิบกระดาษยันต์ออกมา เริ่มจัดเตรียมพิธี

ถูหมิงยืนอึ้งอยู่ด้านข้างจนลืมถามไปว่าศพเหล่านี้คืออะไร และจะได้สมบัติมาได้อย่างไร