ตอนที่ 1414
บทที่ 1414
October 21, 2026
ทันทีที่คนใบ้หันมาเห็นจึงรีบเข้ามาย่อตัวลงข้างนางแล้วช่วยประคองนางไว้
ลั่วชิงยวนเช็ดเลือดที่มุมปาก ใบหน้าซีดเผือดกว่าเดิม
“ข้ามิเป็นอะไร”
นางเงยหน้าขึ้นมองอวี๋ตันเฟิ่งที่อยู่กลางอากาศ ในที่สุดจิตวิญญาณของนางก็สมบูรณ์แล้ว
บนใบหน้าซีดขาวนั้นปรากฏรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นทั้งพึงพอใจและเย่อหยิ่ง
“ในที่สุดข้าก็ได้… เป็นอิสระแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...”
อวี๋ตันเฟิ่งหัวเราะลั่น ทำเอาป่าทั้งผืนเกิดพายุโหมกระหน่ำ
คนใบ้รีบยกมือขึ้นช่วยลั่วชิงยวนปัดป้องฝุ่นและใบไม้ที่ปลิวว่อน
......
จู่ ๆ ต่งอวิ๋นซิ่วก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก จากนั้นหมดสติล้มลงบนพื้น
“ท่านแม่!”
โหยวเซียงตกใจ รีบเข้าไปประคองนาง “ท่านแม่! ท่านแม่! ท่านเป็นอะไรไป!”
หลังจากตะโกนเรียกอยู่นาน มารดาของนางก็มิฟื้น
โหยวเซียงโกรธจนกัดฟันพูด “ลั่วชิงยวน สารเลว!”
“เจ้าคอยดูเถอะ!”
......
ผ่านไปครู่ใหญ่ อวี๋ตันเฟิ่งถึงจะสงบสติอารมณ์ลงได้
ลมพายุในป่าก็สงบลงเช่นกัน
ถูหมิงที่อยู่ข้าง ๆ จึงค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้
ฉีเสวี่ยเวยที่ยังคงตกตะลึงมองภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยความมิอยากเชื่อ “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”
“ต่อไปพวกเราต้องทำอะไร?”
ลั่วชิงยวนค่อย ๆ ลุกขึ้นพร้อมกับเก็บเข็มทิศอาณัติสวรรค์กลับไป นางมองอวี๋ตันเฟิ่งในตอนนี้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง จึงยกยิ้มมุมปาก “ภารกิจสำเร็จแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ แววตาของถูหมิงก็เป็นประกายขึ้น
แล้วจู่ ๆ ก็เงื้อดาบแทงออกไป
คมดาบแทงทะลุร่างของฉีเสวี่ยเวย
รวดเร็วจนไม่มีใครคาดคิด
ทุกคนต่างตกตะลึง
ฉีเสวี่ยเวยเบิกตากว้างพลางก้มลงมองคมดาบเปื้อนเลือด อ้าปากพะงาบ ๆ ขณะเลือดไหลทะลักออกมา
นางล้มลงทั้งที่ยังมิทันได้หลับตา ในวาระสุดท้ายของชีวิตยังคงมองไปที่ลั่วชิงยวนด้วยแววตาวิงวอน