บทที่ 15

หลังจากที่จากไป ลั่วชิงยวนก็พาเซียวชูไปจัดการกับสิ่งล่อสายฟ้าในตำหนักอ๋อง แม้ว่านางจะไม่สามารถหยิบเข็มทิศออกมาได้ แต่นางก็สัมผัสได้ถึงทิศทางที่เข็มทิศชี้ไป เนื่องจากมันเป็นสมบัติของครอบครัว

ยามนี้ ฝนได้ซาลงมากแล้ว ในตำหนักยังคงสาละวนอยู่กับเรือนหลังที่ถูกฟ้าผ่า จึงไม่มีใครสังเกตเห็นลั่วชิงยวนที่พาเซียวชูลัดเลาะไปมาภายในตำหนัก

ลั่วเยวี่ยอิงรู้สึกตัวตั้งนานแล้ว เมื่อนางรู้ข่าวว่า ท่านอ๋องอยู่ในห้องตำรากับลั่วชิงยวน นางจึงไม่สามารถเข้าไปรบกวนได้ ได้แต่เดินไปรอบ ๆ ห้องอย่างใจจดใจจ่อ

ในที่สุด เมื่อนางได้ยินว่าลั่วชิงยวนออกมาจากห้องตำราแล้ว นางจึงรีบไปที่นั่นอย่างเร่งรีบ

แต่เมื่อนางไปถึงห้องตำรา ซูโหยวก็หยุดนางไว้ "คุณหนูรอง ท่านอ๋องบาดเจ็บสาหัส และกำลังพักผ่อนอยู่ขอรับ"

ลั่วเยวี่ยอิงตกใจ ห้องตำราของท่านอ๋องไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้าไป ลั่วชิงยวนสามารถเข้าไปได้ แต่นางกลับเข้ามิได้ หรือว่าท่านอ๋องจะทรงสงสัยจริง ๆ ว่านางแย่งความดีความชอบจากลั่วชิงยวน?

“คุณหนูรอง รีบกลับไปพักผ่อนเถิดขอรับ” ซูโหยวเตือนเบา ๆ

ลั่วเยวี่ยอิงกลับมาได้สติ นางหันหลังกลับและจากไป แม้แต่ซูโหยวก็มิไปส่งนางที่ห้อง

นางรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก ทั้งอารมณ์เสียและเกลียดชัง ทั้งหมดเป็นเพราะนังผู้หญิงเลวลั่วชิงยวน!

สิ่งล่อฟ้าไร้สาระบ้าบออะไร ลั่วชิงยวนคนนั้นโง่เขลาจะตายไป ทำไมนางจะไม่รู้? เป็นไปได้อย่างไรที่นางจะเข้าใจสิ่งนี้!

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเป็นกังวล ไม่สิ มิสามารถหลอกนางโง่เขลาผู้นี้ได้อีกแล้ว ดังนั้นจะไว้ชีวิตนางต่อไปมิได้อีก! ต้องรีบจัดการนางโดยเร็วที่สุด !

หลังจากค่ำคืนที่วุ่นวาย ลั่วชิงยวนพาเซียวชูไปจัดการกับสิ่งล่อสายฟ้าทั้งหมดแล้ว ของทั้งหมดถูกเซียวชูนำออกไป ลั่วชิงยวนเองก็กลับห้องตัวเอง

ถึงแม้ว่าสิ่งล่อสายฟ้าจะถูกนำออกไปจนหมดแล้ว แต่เข็มทิศในแขนเสื้อของลั่วชิงยวนยังคงสั่นเล็กน้อย ในตำหนักอ๋องนี้ยังคงมีวิญญาณชั่วร้ายที่แข็งแกร่งอยู่ แต่มันถูกกดไว้โดยบางสิ่ง

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่มิเอื้อต่อฮวงจุ้ยที่อยู่ในตำหนักนี้ แต่ไม่มีผลกระทบมากเท่าไหร่นัก และมิได้ทำให้เข็มทิศสั่นอย่างรุนแรงนัก

ตำหนักอ๋องนี้ใหญ่เกินไป นางมิสามารถนำเข็มทิศออกมาต่อหน้าเซียวชู และเดินหาทุกซอกทุกมุมของตำหนักได้ นางไม่สามารถเอ่ยถึงปัญหาอื่นที่ยังหามิพบได้ จำเป็นต้องเก็บซ่อนเรื่องนี้ไว้เอาไว้ก่อน

เมื่อนางกลับมาที่ห้อง จือเฉาก็ได้เตรียมอาหารเย็นไว้ให้นางเรียบร้อยแล้ว

“พระชายา คืนนี้ในตำหนักถูกฟ้าผ่า ท่านเป็นอะไรหรือไม่เพคะ?” จื่อเฉาถามนางด้วยความเป็นห่วง

"ข้าไม่เป็นไร" ลั่วชิงยวนส่ายหัว วางชามและตะเกียบไว้ข้างหน้าจือเฉา "คราวหน้า จงเตรียมอาหารไว้สองชุด มากินกันเถอะ"

จือเฉารู้สึกเขินอายเล็กน้อย ลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ก็อดมิได้ที่จะถามว่า "เหตุใดพระชายาถึงดีกับบ่าวยิ่งนักเจ้าคะ? เฉียงเวยบอกว่า บ่าวนั้นเป็นคนที่โง่เขลาที่สุด คนอย่างบ่าว เหตุใดถึงได้โชคดีได้รับความรักจากพระชายากัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วชิงยวนก็ตกใจ "นางบอกว่าเจ้าเป็นคนโง่ แล้วเจ้าก็เชื่อนางงั้นรึ?"

เมื่อเห็นท่าทางไม่สบายใจของจือเฉา ลั่วชิงยวนก็บอกกับนางว่า "เจ้ารู้ร่างกายของเจ้าดีใช่หรือไม่ ข้าเพียงแค่อยากช่วยชีวิตเจ้า ให้เจ้าได้มีชีวิตต่อ ข้าขอกับท่านอ๋องแล้วว่า ให้เจ้ามาเป็นนางรับใช้ส่วนตัวของข้า ต่อไปนี้จงติดตามข้า แล้วฟังเพียงข้าเท่านั้น"

“ไม่ว่าคนอื่นจะพูดถึงเจ้าอย่างไร ก็อย่าได้ไปใส่ใจ ตราบใดที่ข้ามิได้ดูถูกเจ้า เจ้าก็มิได้รับอนุญาตให้ดูแคลนตน!”

จือเฉารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น นางจึงรีบคุกเข่าลงทันที "บ่าวสมควรตาย ฟังความคนพวกนั้น และเผลอคิดไปว่า ท่านดีกับบ่าวเพราะหวังประโยชน์บางอย่าง บ่าวขอประทานอภัยเจ้าค่ะ พระชายา!"

“ในอนาคต ไม่ว่าพระชายาจะให้บ่าวทำอะไร บ่าวก็จะทำ บ่าวจะฟังแต่พระชายาเจ้าค่ะ!” จือเฉากลั้นเสียงร้องไห้

"ลุกขึ้นได้แล้ว นั่งลงและกินข้าวเถอะ" ลั่วชิงยวนดึงนางขึ้นจากพื้น

หลังจากนั้นไม่นาน เซียวชูก็มาที่ประตูห้องของนาง และประโยคแรกที่เขาพูดก็คือ "พระชายาต้องการสมุนไพรอะไรหรือขอรับ"

จือเฉานำพู่กันและกระดาษมาให้ลั่วชิงยวนเขียนใบสั่งยา ยาที่ใช้ราคาไม่ถูก แต่คงมิใช่เรื่องใหญ่สำหรับตำหนักอ๋อง

นางส่งใบสั่งยาให้เซียวชู