บทที่ 16

หลังจากฝนตกหนักท้องฟ้าก็แจ่มใส อากาศสดชื่นขึ้นเป็นพิเศษ เมื่อจือเฉากลับไปพักผ่อนแล้ว ลั่วชิงยวนก็ออกมาอีกครั้งพร้อมกับเข็มทิศ

นางออกค้นหาสถานที่ที่มีฮวงจุ้ยสมบูรณ์ ที่ดูดซับแก่นแท้ของดวงตะวันและจันทรา เพราะมันสามารถช่วยให้นางฝึกฝนความแข็งแกร่งของกำลังภายใน และทักษะทางจิตใจได้ นางต้องการฟื้นฟูความสามารถของตนเองโดยเร็วที่สุด!

……

ยามนี้เป็นช่วงเวลากลางดึก ทั้งเรือนจึงเงียบสงบ นางใช้เข็มทิศออกค้นหาไปรอบ ๆ จนกระทั่งเดินมาถึงศาลาในสวนเล็ก ๆ อันเงียบสงบ นางจึงวางเข็มทิศไว้ข้างหน้าหมุนมันด้วยความคงที่อย่างช้า ๆ แสงจันทราสาดส่องลงบนเข็มทิศ กระจายแสงสีขาวบริสุทธิ์ออกมาจาง ๆ

ครั้นรุ่งสาง เมื่อไก่ทองขัน และท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว ลั่วชิงยวนก็ลืมตาขึ้นมา

แม้ว่านางเพิ่งจะฝึกฝนกำลังภายในได้เพียงแค่สองวัน แต่ผลที่ได้นั้นช่างน่าอัศจรรย์ นางกำหมัดขึ้นมา รู้สึกได้เลยว่ามันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก

“กรี๊ดดด…”

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องก็ทำลายเช้าอันเงียบสงบและสวยงามนี้

……

เมิ่งจิ่นอวี่ได้เสียชีวิตแล้ว

นางเสียชีวิตในบ่อน้ำ ในลานของลั่วชิงยวน และเสียชีวิตในลักษณะที่แปลกประหลาด

ใบหน้าซีดเซียวลอยอยู่บนน้ำ ในขณะที่ร่างนั้นยืนอยู่ที่ก้นบ่อ จะมีคนที่ตายที่ไหนยืนด้วยลักษณะท่าทางแบบนี้กัน

ผู้คนต่างพาจับกลุ่มอยู่ในลาน ทุกคนอยากจะช่วยกันนำร่างของเมิ่งจิ่นอวี่ขึ้นมา แต่พวกเขาไม่สามารถดึงขึ้นมาได้ ราวกับว่ามีคนจับขาของนางอาไว้

ในไม่ช้า ฟู่เฉินหวนและทุกคนก็มาที่สวนของลั่วชิงยวน

เซียวชูจัดองครักษ์หลายคนลงไปในบ่อน้ำ เพื่อนำร่างของนางขึ้นมา

คนรับใช้ต่างก็พากันเดาสาเหตุการตายของเมิ่งจิ่นอวี่ไปต่าง ๆ นานา เกี่ยวกับการเสียชีวิตของเมิ่งจิ่นอวี่

“เมื่อคืนนี้ข้าเห็นเมิ่งจิ่นอวี่เข้าไปในห้องของพระชายา และยังทะเลาะกับพระชายาอีกด้วย”

"ข้าก็ได้ยินเช่นกัน เสียงเมิ่งจิ่นอวี่กรีดร้องราวกับคนบ้า"

"เป็นไปได้หรือไม่ว่า พระชายาเป็นคนจัดการเมิ่งจิ่นอวี่... "

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฟู่เฉินหวนก็มีสีหน้าที่น่ากลัว เขาชำเลืองมองไปที่ลั่วชิงยวน "เมื่อคืนนี้เมิ่งจิ่นอวี่มาหาเจ้างั้นรึ?"

“เพคะ แต่มาหาหม่อมฉันแล้วอย่างไร ท่านทรงคิดว่า หม่อมฉันจะฆ่านางเพียงเพราะนางมาที่นี่งั้นรึ? หม่อมฉันควรจะต้องพูดว่า นางอยากแก้แค้น จึงจงใจปลิดชีพในลานของข้าเพื่อใส่ร้ายข้าต่างหาก” น้ำเสียงของลั่วชิงยวนเย็นชา เผยให้เห็นถึงความไม่พอใจที่ถูกระแวงสงสัย

"ท่านพี่ แต่เมิ่งจิ่นอวี่ไม่สามารถตายในเรือนของท่านพี่ได้โดยไม่มีเหตุผลนี่เพคะ เหตุใดนางไม่ไปตายที่อื่นกัน? ท่านพี่อย่าปกปิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เลย พูดตามความจริงเถิด นั่นถึงจะแสดงความบริสุทธิ์ของท่านพี่ได้นะเจ้าคะ” ลั่วเยวี่ยอิงแสร้งทำเป็นเกลี้ยกล่อมนางอย่างจริงจัง

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางมองลั่วเยวี่ยอิงด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหมาย โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

เดิมทีนางคิดว่า เมิ่งจิ่นอวี่จงใจปลิดชีพตัวเองในบ่อน้ำลานบ้านของนาง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ลั่วเยวี่ยอิงจะมีส่วนเกี่ยวข้องในการตายของเมิ่งจิ่นอวี่

นางรอให้องครักษ์กู้ร่างของเมิ่งจิ่นอวี่ขึ้นมา ก่อนจะเดินไปตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

ลั่วเยวี่ยอิงหวาดกลัวมาก จนนางมิกล้าแม้แต่จะมองศพ และซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของฟู่เฉินหวน "ท่านพี่ ทำไมถึงได้โหดร้ายและไร้ความปรานีเยี่ยงนี้ ท่านจะเอาชีวิตนางทำไมกันเจ้าคะ?"

ลั่วชิงยวนไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียง นางตรวจสอบอย่างละเอียดว่ามีบาดแผลบนศพหรือไม่

ในเวลานี้เกิดการพูดคุยกันในลาน ทุกคนเชื่ออย่างแน่วแน่ว่า พระชายาเป็นคนสังหารเมิ่งจิ่นอวี่

เพราะต่างก็ได้ยินเสียงที่ทั้งคู่ทะเลาะวิวาทกัน

เสียงของคนจำนวนมากพูดไปพูดมาจะทำให้เรื่องผิดกลายเป็นถูก เรื่องถูกกลายเป็นผิดได้ ฟู่เฉินหวนไม่มีทางเลือกนอกจากต้องจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจัง เขามองไปที่ลั่วชิงยวนพลางขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้? จงอธิบายมาให้ชัดแจ้ง"

ลั่วชิงยวนตรวจสอบร่างกายของเมิ่งจิ่นอวี่อย่างระมัดระวัง และไม่ได้เงยหน้าขึ้นตอบคำถามของฟู่เฉินหวน นางเอ่ยเสียงเย็นชา "เมิ่งจิ่นอวี่เสียชีวิตจากการจมน้ำ ฝ่ามือแตก และมีเชือกป่านมัดอยู่ รอบเอวของนางก็ถูกผูกด้วยเชือกป่าน!”

นางหยิบเชือกรอบเอวของเมิ่งจิ่นอวี่ให้ฟู่เฉินหวนดู