บทที่ 17

“พวกเจ้าดูให้ชัด ๆ ฆาตกรคือนางต่างหาก!”

"แขนเสื้อหลุดลุ่ย มีร่องรอยของเศษเชือกป่านและตะไคร่น้ำ! คนที่ตัดเชือกที่นี่เมื่อคืนนี้คือลั่วเยวี่ยอิง!"

“การตายของเมิ่งจิ่นอวี่ไม่เกี่ยวกับข้า!”

ขณะนั้นเกิดความโกลาหลไปทั่ว

ลั่วเยวี่ยอิงพยายามดิ้นรนอย่างหวาดกลัว ใบหน้าของนางซีดเซียว และพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล "ข้ามิได้ทำ มิใช่ข้า"

"หลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ เจ้ายังจะเถียงอีกหรือ! น้องสาวที่ดีของข้า เจ้าจงใจหลอกเมิ่งจิ่นอวี่และฆ่านาง จากนั้นก็โยนความผิดให้ข้า!" ลั่วชิงยวนคว้าข้อมือของลั่วเยวี่ยอิง ดวงตาของนางแหลมคมราวกับใบมีด นางพูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ "แล้วความรักที่ลึกซึ้งของพี่น้องเล่า? เจ้าทำเช่นนี้หมายความเยี่ยงไร"

ครั้งแล้วครั้งเล่า คิดว่านางรังแกได้ง่าย ๆ อย่างงั้นหรือ!

ถึงลั่วชิงยวนยอมทนกับความโกรธนี้ แต่นางลั่วเหลาจะไม่มีวันยอมเด็ดขาด!

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา แขนอันทรงพลังคู่หนึ่งก็ดึงลั่วเยวี่ยอิงออกไป ก่อนจะตบนางอย่างรุนแรง พร้อมกับด่าทอด้วยความโกรธ "ลั่วชิงยวน!"

ในขณะนั้นแหวนบนมือของฟู่เฉินหวนปัดผ่านแก้มของลั่วชิงยวน ทิ้งรอยนิ้วมือทั้งห้าไว้บนใบหน้าของนางพร้อมกับคราบเลือด

กลิ่นเลือดลอยอบอวล ลั่วชิงยวนยกมือขึ้นจับแก้มของตัวเอง ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ถึงได้รู้สึกปวดตรงหัวใจนัก มันไม่ใช่ความรู้สึกปวดใจ แต่เป็นความรู้สึกเจ็บจากการบีบรัดของหัวใจ

เจ้าของร่างเดิมยังรักผู้ชายคนนี้ พอถูกเขาตบตีจึงปวดใจจนอยากจะร้องไห้

นางฝืนกลั้นน้ำตา เช็ดเลือดออกจากแก้ม มองฟู่เฉินหวนด้วยดวงตาสีแดง นางมองใบหน้าที่ขึงขังของเขา ราวกับว่าต้องการฆ่าใครสักคน

ลั่วเยวี่ยอิงรู้สึกพอใจมากที่ได้เห็นฉากนี้ นางซบไหล่ของฟู่เฉินหวน นางดูเหมือนลูกนกตัวเล็ก ๆ ใบหน้าของนางซีดเผือด แสร้งทำเป็นร้องขอความเมตตา "ท่านอ๋อง พี่สาวของหม่อมฉันอาจจะยังสับสนอยู่ ท่านอย่าได้ทรงกริ้วเพคะ"

ในขณะที่พูด นางก็มองไปที่ลั่วชิงยวนอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความยั่วยุ และความสุขของผู้ชนะ

เห็นดังนั้น ลั่วชิงยวนก็กำฝ่ามือแน่น หัวใจของนางสุมไปด้วยความโกรธ

วันหนึ่งนางจะฉีกหน้ากากของลั่วเยวี่ยอิงออกมาให้ได้! ท่านอ๋องตบหน้าพระชายา ฉากนี้เป็นเรื่องปกติในสายตาของคนรับใช้ในตำหนัก เพราะท่านอ๋องมิได้รักนาง และนางยังแย่งที่คนที่เขารักจริงมา ที่ท่านอ๋องยังปล่อยนางไว้ เพราะเห็นแก่อัครเสนาบดี

นางยังกล้าใส่ร้ายคนรักของท่านอ๋อง คงมิแปลกที่นางจะโดนตบ

“ฟู่เฉินหวน ท่านตาบอดใช่หรือไม่?” ลั่วชิงยวนพยายามระงับความโกรธ และมองตรงไปที่ฟู่เฉินหวน

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ แม้กระทั่งซูโหยวและเซียวชูเองต่างก็อ้าปากค้าง

ในฐานะท่านอ๋องแห่งตำหนักอ๋อง มิเคยมีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บอกว่าเขาตาบอด

ทุกคนรู้สึกเสียใจกับพระชายาอ้วนที่แต่งงานแทนคนนี้ ท่านอ๋องต้องมิให้อภัยนางอย่างแน่นอน

เมฆหนารวมตัวกันระหว่างคิ้วของฟู่เฉินหวน และความเย็นชาปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

ลั่วเยวี่ยอิงรีบสุมไฟต่อทันที "ท่านพี่ ท่านรู้ตัวหรือไม่ว่าพูดจาไร้สาระอะไรออกมา? ท่านอ๋องเป็นสามีของท่าน ท่านพูดจาแบบนี้กับพระองค์ได้เยี่ยงไร! รีบขอโทษท่านอ๋องเสีย ท่านอ๋องทรงพระทัยกว้างใหญ่ จะต้องให้อภัยท่านเป็นแน่!"

ดวงตาของลั่วชิงยวนเย็นชา แฝงไปด้วยความไม่ยอม ซึ่งทำให้ฟู่เฉินหวนรู้สึกอึดอัดในสายตาของเขา

ในขณะที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังตึงเครียด องครักษ์อีกสองคนก็คลานออกมาจากบ่อน้ำ และลากศพอีกศพออกมา

“ฝ่าบาท มีศพอยู่ข้างใต้อย่างน้อยสิบกว่าศพพ่ะย่ะค่ะ!”

ทุกคนต่างก็ตกใจ

“สิบกว่าศพงั้นรึ?!"

“สวรรค์ สิบกว่าศพ?”

ทุกคนอุทานครั้งแล้วครั้งเล่า

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว และก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีเวลาสนใจลั่วชิงยวน

เมื่อฟู่เฉินหวนเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ทันได้สังเกตเห็นลั่วเยวี่ยอิง จึงทำให้นางเซไปหนึ่งก้าว นางรีบทรงตัวด้วยแววตาไม่พอใจ และจ้องไปที่ลั่วชิงยวนด้วยความโกรธ

ลั่วชิงยวนเดินไปที่ด้านข้างบ่อน้ำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นางรู้สึกถึงพลังของวิญญาณชั่วร้ายที่แข็งแกร่ง แม้แต่ปากของบ่อน้ำก็เต็มไปด้วยพลังงานสีดำ เข็มทิศแห่งโชคชะตายังคงสั่นสะเทือน มีบางอย่างร้ายแรงเกิดขึ้น! นางแทบจะไม่สนใจลั่วเยวี่ยอิงด้วยซ้ำ