บทที่ 1512

รอยยิ้มหยอกเย้าปรากฏบนริมฝีปากของฉีเฮ่า แววตาจาบจ้วงราวกับมองเห็นสตรีตรงหน้าถูกโยนเข้าไปในหมู่ทหารแล้ว

ในชั่วขณะเดียว แววตาหยาบโลนนั้นก็จุดประกายเพลิงโทสะในใจของลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนกำหมัดแน่น

“สู้กันบนลานประลองนี้ ผู้ใดถูกผลักตกจากลานประลองก่อน ผู้นั้นแพ้!”

จากนั้นลั่วชิงยวนก็ออกคำสั่งให้คนที่อยู่ในที่นั้นถอยออกไป

ผู้คุ้มกันทั้งหมดพากันถอยไป ส่วนคนอื่น ๆ ก็ทยอยกันออกไป

บนลานประลองจึงเหลือเพียงลั่วชิงยวนและฉีเฮ่าสองคน

ฉีเฮ่ามองสำรวจลั่วชิงยวนด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยาม “เจ้ากล้าหาญถึงเพียงนี้ ข้าชื่นชมอยู่บ้าง”

“เพียงแต่น่าเสียดายที่มิฉลาดนัก”

ร่างอันบอบบางเช่นนี้ เขาสามารถชกให้ปลิวได้ในหมัดเดียวเสียด้วยซ้ำ

นางเอาความกล้าหาญมาจากที่ใด จึงได้มาเดิมพันครั้งใหญ่กับเขาเช่นนี้?

ในขณะนั้นเอง โฉวสือชีและฉีอวี้ก็ปรากฏตัวขึ้นในฝูงชนที่มามุงดูอยู่ แล้วมองเห็นร่างสองร่างบนลานประลอง

โฉวสือชีเหงื่อตก

ในใจกังวลว่าลั่วชิงยวนจะวู่วามเกินไป

เมื่อฉีอวี้เห็นชายคนนั้นบนแท่นประลอง หัวใจก็เต้นผิดจังหวะ

ฉีเฮ่ามาได้อย่างไร!

ฉีอวี้ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความกังวล

โฉวสือชีสังเกตเห็นจึงหันกลับมามองนาง “เป็นกระไรไป?”

“ข้า…” ฉีอวี้กล่าวอย่างเลื่อนลอย “ข้ารู้สึกเวียนหัว”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะอยู่ที่นี่ดู มิขอไปส่งเจ้านะ”

ฉีอวี้พยักหน้า จากนั้นก็หันหลังวิ่งจากไปอย่างรีบร้อน

ฉีเฮ่ามาถึงตลาดมืดแล้ว!

หากฉีเฮ่าพบว่านางอยู่ที่นี่ก็จบสิ้น!

ฉีอวี้ถึงกับมิกล้าแม้แต่จะมองกลับไป

ส่วนบนแท่นประลอง การประลองเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

ลั่วชิงยวนเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อน นางชกเข้าที่อกของฉีเฮ่า ฉีเฮ่าเบี่ยงตัวเล็กน้อยก็หลบหลีกการโจมตีได้

ลั่วชิงยวนออกแรงมากเกินไปจนพุ่งผ่านข้างเขาไป แต่ถูกฉีเฮ่าฉวยโอกาสจับข้อมือไว้