บทที่ 211

ฉินไป๋หลี่กระอักเลือดออกมาอึกใหญ่

ภาพตรงหน้าทำหลิวฮุ่ยเซียงตกใจ เข็มที่ดึงออกมาได้ครึ่งหนึ่งค้างอยู่กลางอากาศ

“ไป๋หลี่! ไป๋หลี่เจ้าเป็นอะไรไป? อย่าทำข้าตกใจสิ!” หลิวฮุ่ยเซียงลนลาน

ลั่วชิงยวนผลักหลิวฮุ่ยเซียงออกทันที นางนั่งลง ดึงเข็มออกอย่างระมัดระวัง และกล่าวอย่างโกรธเคือง “เจ้าโง่! เจ้ารู้หรือไม่การที่เจ้าทำเช่นนี้จะทำฉินไป๋หลี่ตาย!”

ขั้นตอนที่อันตรายเช่นนี้ หลิวฮุ่ยเซียงกลับดึงเข็มโดยมิคำนึงถึงสิ่งใด เข็มนี้ทั้งเล็กทั้งยาว หากลืมยั้งแรงบนมือจะโดนเส้นเลือดใหญ่ทันที! ซึ่งอาจเสียชีวิตได้!

หลิวฮุ่ยเซียงนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าของนางว้าวุ่น เมื่อได้สติจึงกล่าวโต้แย้ง “เจ้าต่างหาก! เจ้าเป็นคนทำ!”

เวลานี้เอง ในที่สุดด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าส่งมา

แม่ทัพใหญ่ฉินรู้จากคนใช้ว่าหลิวฮุ่ยเซียงวิ่งมาที่นี่ หนำซ้ำยังทำร้ายคนใช้ไปสองคน เขาจึงมาที่นี่อย่างขุ่นเคือง

แต่ยังคงมาช้าไปก้าวหนึ่ง เขามองฉินไป๋หลี่ที่เลือดไหลกองตรงมุมปาก รู้สึกพิโรธเป็นอย่างมาก

“ใครให้เจ้าเข้ามากัน!” แม่ทัพใหญ่ฉินถามหลิวฮุ่ยเซียงด้วยโทสะ

หลิวฮุ่ยเซียงกลัวจนร่างสั่นคลอน นางเอ่ยพูดเสียงเบา “ท่านพ่อ… ท่านให้ลั่วชิงยวนเข้ามาได้อย่างไร พวกเขาอยู่ในห้องกันสองต่อสอง หากข่าวกระจายออกไป จะมิเป็นการทำลายชื่อเสียงไป๋หลี่งั้นหรือ?”

“ชื่อเสียงรึ! ตอนเจ้าวุ่นวายหน้าตำหนักหนักอ๋องเหตุไฉนจึงมิคิดถึงชื่อเสียงเล่า?”

“ส่งฮูหยินกลับตระกูลหลิว!”

แม่ทัพใหญ่ฉินออกเสียงสั่งให้บ่าวรับใช้ดึงตัวหลิวฮุ่ยเซียงกลับบ้าน

หลิวฮุ่ยเซียงตะลึง “ท่านพ่อ ท่านไล่ข้ากลับบ้านงั้นหรือ?”

คนรับใช้หลายคนตรึงนางไว้โดยมิสนการขัดขืนของนาง และลากนางออกจากห้อง

แม่ทัพใหญ่ฉินรีบเดินขึ้นหน้า แต่มิกล้าเข้าใกล้นัก “เป็นอย่างไรบ้าง ให้ข้าเชิญหมอมาไหม?”

ลั่วชิงยวนดึงเข็มออกมาแล้ว นางห้ามเลือดให้บาดแผล ฝังเข็มไว้บนตัวฉินไป๋หลี่หลายจุด และคงอาการไว้ได้