บทที่ 225

เมื่อฟู่เฉินหวนพลิกตัว ริมฝีปากของเขาโดนหูของลั่วชิงยวนอย่างมิทันตั้งตัว หูของนางแดงก่ำขึ้นมาในทันที

วินาทีต่อมา ลั่วชิงยวนล้มลงบนพื้น ส่วนฟู่เฉินหวนกดนางอยู่ใต้ร่างแทน

“ท่านมีเหตุผลหน่อยสิ! นั่นคือของหม่อมฉัน!” ลั่วชิงร้อนรนจนใบหน้าแดงก่ำ เหตุใดนางต้องตอบเขามากมายเช่นนั้นด้วย?

แต่มือทั้งสองถูกเขาควบคุมไว้ ลั่วชิงยวนถูกกดไว้จนขยับมิได้โดยสิ้นเชิง นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

ฟู่เฉินหวนมองลั่วชิงยวนที่กำลังโมโห มีแวบหนึ่งที่เขารู้สึกว่านางก็น่ารักดี…

แสงไฟตกกระทบบนใบหน้ากลมของนาง แก้มของนางแดงระเรื่อ จมูกจิ้มลิ้ม ดวงตาทั้งบริสุทธิ์และมั่นคง

คิ้วของฟู่เฉินหวนขมวดแน่นกว่าเดิม ก็แค่หญิงอัปลักษณ์มิใช่หรือ?

เหตุใดเขาจึงมีความคิดเช่นนี้ได้

สายตาของเขาไม่ดี

หรือใบหน้าของลั่วชิงยวนเกิดการเปลี่ยนแปลงจริง ๆ กันแน่?

เขามิเคยสังเกตมาก่อน

ลั่วชิงยวนมิรู้ว่า เหตุใดเขาจึงสติหลุด นางฉวยโอกาสแย่งเข็มทิศมาในทันที

ฟู่เฉินหวนได้สติ กำลังจะแย่งกลับมา

ลั่วชิงยวนยัดเข็มทิศเข้าไปในหน้าอกทันที

มือที่จะแย่งของของฟู่เฉินหวนชะงักอยู่เหนือหน้าอกของนาง

มุมปากของลั่วชิงยวนกระตุกเป็นองศาเย้ายวน และยักคิ้วอย่างท้าทาย ”แย่งสิ”

“ท่านอ๋องมิกล้าหรือ?”

สายตาของฟู่เฉินหวนตกบนหน้าอกของนาง เสื้อผ้านางเปิดกว้าง มุมที่เข็มทิศโผล่ออกมา บดบังตำแหน่งทิวทัศน์งดงามไว้พอดี

ไอร้อนพุ่งทะยานขึ้นศีรษะของฟู่เฉินหวน

สายตาของเขามืดครึ้มลง หว่างคิ้วเขาเผยแววพิฆาต เขาละสายตาออกทันที ลุกขึ้น หันหลังและพูดกับลั่วชิงยวนด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ใส่เสื้อให้ดี! เลิกคิดเรื่องเหลวไหลเหล่านั้น!”