บทที่ 226

"ใช่ แสดงความฉลาดของเจ้าออกมาสิ"

"เจ้าน่าจะรู้ว่าตัวเองควรทำกระไรมิใช่รึ"

ทั้ง ๆ ที่ฟู่เฉินหวนน้ำเสียงเย็นชา แต่กลับทำให้โทสะท่วมท้นจิตใจของลั่วชิงยวนซึ่งทำให้นางต้องรีบสะกดกลั้นเอาไว้

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฟู่เฉินหวนมีความคิดที่จะรวบอำนาจ

ถึงแม้ว่านางจะขอเงินเพียงแค่พันตำลึงจากแม่ทัพใหญ่ฉินเป็นรางวัล แต่เรื่องนี้แม่ทัพใหญ่ฉินย่อมต้องมีเงื่อนไขอยู่แล้วซึ่งก็เท่ากับว่ามีเงื่อนไขกับตำหนักอ๋องไปด้วย

ต่อให้ฟู่เฉินหวนไม่เอ่ยปาก แม่ทัพใหญ่ฉินก็จะกลายเป็นกำลังพลส่วนหนึ่งของฟู่เฉินหวนโดยไม่รู้ตัว

ดังนั้นนางจึงยกยิ้มมุมปากแล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างขึ้นมาว่า

"ได้! หม่อมฉันช่วยท่านอ๋องก็ได้"

"แต่ท่านอ๋องต้องให้สัญญากับหม่อมฉันข้อหนึ่งก่อน"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็มีวี่แววประหลาดใจพาดผ่านดวงตา จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว "สัญญาเรื่องอันใด?"

คงไม่ใช่เรื่องถุงหอมของมารดานางอีกหรอกนะ

เขาทดสอบลั่วเยวี่ยอิงมาหลายครั้งและนางก็เอาถุงหอมมาหลอกตนอยู่หลายครั้งหลายครา แต่นางกลับไม่เคยมอบให้ลั่วชิงยวน มิหนำซ้ำยังแสร้งโง่อีกต่างหาก

เขาไม่อาจฝืนใจรับเอาไว้ได้

ฉะนั้นของสิ่งนั้นจึงยังอยู่ในมือของลั่วเยวี่ยอิง

แต่คราวนี้ลั่วชิงยวนไม่ได้ขอถุงหอม

ทว่านางกลับเอ่ยขึ้นมาว่า "ขอท่านอ๋องแสร้งทำเป็นไม่เห็นเข็มทิศอันนี้ได้หรือไม่? ห้ามเล่าเรื่องนี้ให้ผู้ใดฟังเป็นอันขาด"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ก็ขมวดคิ้วทันที นางคิดว่าเขามุ่งหมายเข็มทิศจริง ๆ หรือ?

ที่แท้ในใจของนาง เขาก็เป็นคนเช่นนั้นเอง

ทั้ง ๆ ที่ฟู่เฉินหวนรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขาก็ตอบด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า "ได้ ข้าให้สัญญากับเจ้า"

หลังจากฟู่เฉินหวนตอบตกลงแล้ว ลั่วชิงยวนก็เอ่ยเสริมขึ้นมาว่า "เรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใดกับลั่วเยวี่ยอิง หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องน่าจะจัดการได้กระมัง?"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้เข้าก็ขมวดคิ้ว นางกำลังตราหน้าว่าเขาไว้ใจไม่ได้เช่นนั้นหรือ?