บทที่ 353

หลายปีก่อน สิ่งที่มารดาของลั่วชิงยวนจัดแจงเอาไว้ ทำให้ความรุ่งเรืองของลั่วไห่ผิงเสื่อมถอยลง

สรรพสิ่งเกิดจากน้ำมือมนุษย์

สิ่งที่ได้มาจากแรงผลักดันภายนอกจะเป็นของเขาไปตลอดกาลได้อย่างไรกัน?

เมื่อกลับมาถึงตำหนักอ๋อง ลั่วชิงยวนก็คิดว่า ครั้นเมื่อฟู่เฉินหวนกลับมา นางก็จะเชิญตัวเองไปอยู่เรือนแยกเพื่อจะได้ไม่ขวางหูขวางตาเขา

นางเองก็อยากจะกลับไปเปิดกิจการต่อแล้ว

พอตกเย็นก็มีคนรับใช้เข้ามาบอกว่า "พระชายา ท่านอ๋องเชิญท่านไปที่ห้องตำราขอรับ"

ยอดเยี่ยมไปเลย!

"จือเฉา เก็บข้าวของแล้วออกไปก่อนจะมืดค่ำ"

ลั่วชิงยวนมาที่ห้องตำรา

แต่กลับหามีผู้ใดอยู่ในห้องตำราและลานเรือนสักคนเดียว

ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องบางอย่างทำให้ฟู่เฉินหวนต้องล่าช้า

นางจึงคิดจะหันหลังจากไป แต่จู่ ๆ นางก็หยุดฝีเท้าลง

ถุงหอมถูกฟู่เฉินหวนเอาไป เขาจะเอาไว้ในห้องตำราหรือไม่?

เมื่อเห็นว่าหามีผู้ใดอยู่แถวนี้ นางก็เริ่มรื้อค้นตามกล่องบนชั้นวางของและตู้มีลิ้นชัก

เวลาจวนจะหมดลงแล้ว จากนั้นนางก็ลงมือด้วยความว่องไวพลางเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวนอกประตูไปด้วย

ในที่สุดนางก็เจอกล่องผ้าปักดอกในตู้ใบเตี้ยที่อยู่ข้างตัว เมื่อนางเปิดออกก็เห็นว่าเป็นถุงหอมใบนั้น!

ลั่วชิงยวนดวงตาเป็นประกาย

ทว่าในยามนี้เอง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น

นางพลันเก็บกล่องกลับคืนไปพลางปิดฝาตู้แล้วลุกขึ้น

ตอนนั้นประตูก็ถูกผลักให้เปิดออก

ร่างของลั่วชิงยวนที่ลุกขึ้นด้วยท่าทีรีบร้อนตกสู่สายตาของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

ลั่วชิงยวนเองก็ตื่นตกใจ แต่หลังจากนั้นก็พบว่าผู้ที่เข้ามาหาใช่ฟู่เฉินหวนไม่ ทว่ากลับเป็นลั่วเยวี่ยอิง!

"เจ้าทำกระไรกัน?" ลั่วเยวี่ยอิงขมวดคิ้วแล้วมองมาที่นาง จากนั้นสายตาก็ทอดมองสิ่งที่อยู่ในมือของนาง