บทที่ 354

ตอนนี้นางมีอีกตัวตนหนึ่ง หลังจากสังหารลั่วเยวี่ยอิงแล้ว นางก็จะละทิ้งตัวตนของลั่วชิงยวนไปเสีย

อย่างไรเสียการที่นางแต่งงานกับฟู่เฉินหวนโดยที่เขาไม่ยอมมอบหนังสือหย่าให้แก่นาง เช่นนั้นนางก็คงต้องถูกกักขังไปชั่วชีวิต

มิสู้ให้ลั่วชิงยวนตายไปเสียน่าจะดีกว่า จากนั้นก็อาศัยฐานะของฉู่ลั่วล้างแค้นที่ยังมิได้ชำระ!

ลั่วเยวี่ยอิงที่ดวงตากลัดเลือดขีดข่วนมือของนางอย่างสุดกำลัง เพราะใกล้จะสิ้นใจอยู่รอมร่อ

ทว่าในยามนี้เอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากข้างนอก

ชั่วครู่ต่อมาประตูก็ถูกผลักให้เปิดออก

"หยุดนะ!"

เมื่อเสียงตวาดอันเฉียบขาดดังขึ้น นางก็ถูกเตะเข้าที่แผ่นหลังอย่างแรงจนลอยไปกระแทกพื้น

ตอนที่นางพยายามจะลุกขึ้น กลิ่นคาวเลือดก็พลุ่งขึ้นมาในลำคอแล้วกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง

บังเกิดอาการปวดแปลบปลาบในอกขึ้นมา

"เยวี่ยอิง!" ฟู่เฉินหวนรีบเข้าไปประคองลั่วเยวี่ยอิง

ลั่วเยวี่ยอิงหล่นสู่อ้อมแขนของฟู่เฉินหวนด้วยความอ่อนแรง จากนั้นก็รีบสูดหายใจแล้วกุมลำคอเอาไว้

ทันทีที่นางเงยหน้าไปเห็นฟู่เฉินหวน น้ำตาก็ไหลอาบหน้า

"ท่านอ๋อง..."

ลั่วเยวี่ยอิงร่ำไห้แล้วมองลั่วชิงยวนพลางกล่าวว่า "ข้าจับได้ว่าท่านพี่กำลังขโมยของในห้องตำรา ข้าจึงคิดจักเข้าไปขวางนางเอาไว้ แต่นางกลับคิดจักสังหารข้า..."

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ก็หน้าเปลี่ยนสี ขโมยของกระนั้นหรือ?

เขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาลั่วชิงยวน

เขายื่นมือมาที่ลั่วชิงยวนพร้อมด้วยเจตนาสังหารในดวงตาอันเยียบเย็น

"เอามานี่!"

ลั่วชิงยวนกำถุงหอมในแขนเสื้อแน่นไม่ยอมมอบให้

ชั่วครู่ต่อมา นิ้วมือเย็นเฉียบก็บีบคอของนางเอาไว้ พลางยกตัวนางขึ้นมาด้วยเรี่ยวแรงอันมหาศาล

อาการอึดอัดชวนให้หายใจไม่ออกรุนแรงจนทำให้นางดิ้นรนขึ้นมาทันที "เดิมทีสิ่งนี้ก็เป็นของหม่อมฉันอยู่แล้ว!"

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินเช่นนี้ เขาก็หยิบสิ่งของจากมือของนางแล้วปล่อยนางไป

ลั่วชิงยวนซวนเซครั้งแล้วครั้งเล่ากว่าจะทรงตัวได้มั่นคงโดยไม่ล้มลงไปเสียก่อน