บทที่ 415

แม่นมได้ยินจึงพยักหน้า และกล่าวอย่างปรีดา “เจ้าหนูชิงยวนเคยบอกข้า ไปกันเถิด”

ตรอกฉางเล่อสามสิบสี่ ก็มีคุณยายท่านหนึ่งอาศัยอยู่เช่นกัน จวนใหญ่มาก ลั่วชิงยวนเช่าไว้ครึ่งหนึ่งแล้ว นางให้แม่นมกู้พักอยู่ในนี้

และให้นางรับใช้สองคนมาดูแลแม่นมโดยเฉพาะ

เมื่อจัดการแม่นมกู้เสร็จ ถือว่าเรื่องในใจนางลุล่วงไปหนึ่งเรื่อง

ซ่งเชียนฉู่กลับร้านเป็นเพื่อนนาง และเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “เจ้าช่วยลั่วไห่ผิงแก้ไขปัญหา แต่เรื่องนี้แก้ปัญหามิได้ เขาจะกลับมาหาเรื่องเจ้าหรือไม่?”

“หากเป็นอย่างลั่วอวิ๋นสี่เมื่อนั้นอีก ร้านเราแบกรับมิไหวแล้วหนา”

ลั่วชิงยวนตอบแผ่วเบา “ลั่วไห่ผิงร้ายเงียบ แต่ลั่วอวิ๋นสี่นั้นผ่าเผยทุกอย่าง เขาที่เป็นอัครเสนาบดี ไม่มีทางใช้วิธีอย่างลั่วอวิ๋นสี่แน่”

“อีกอย่างเรื่องนี้ ควรเป็นเขามากกว่าที่ประหวั่นพะวง”

ด้วยการตอบสนองของลั่วไห่ผิงในวันนี้ นางรับประกันว่าลั่วไห่ผิงต้องหวาดกลัวอยู่แน่ ๆ กลัวว่าอัครเสนาบดีลั่วจะมาพัวพันเขาเพราะตายตามิหลับ

ดังนั้นแม้นางจะคลี่คลายปัญหาเขามิได้ เขาก็ย่อมไม่มีทางป่าวประกาศ เพื่อให้คนรู้ว่าเขากำลังระแวงใจเพราะความกลัวแน่

พูดไป จู่ ๆ เบื้องหน้าตรอกก็ส่งเป็นเสียงฝีเท้าไม่เป็นจังหวะ

เมื่อยื่นหัวออกไปมอง ก็พบกับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่วิ่งโซซัดโซเซมาอย่างลนลาน

สีหน้าของเขาผวาเป็นอย่างมาก และหันหลังกลับเป็นพัก ๆ ราวกับถูกบางอย่างที่น่ากลัวมาก ๆ วิ่งไล่

“อาจารย์! อาจารย์ช่วยข้าด้วย!” ชายหนุ่มรูปลักษณ์งดงามที่ใบหน้าซีดเผือดตะครุบลงเบื้องหน้านาง และเกือบจะคุกเข่าให้นาง

ลั่วชิงยวนตะลึงเล็กน้อย เงยหน้ามองตรอกที่อยู่เบื้องหลังเขาทีหนึ่ง มิได้มีไอชั่วร้ายใด

“คุณชาย ลุกขึ้นพูดเถิด” นางพยุงอีกฝ่ายขึ้น

แต่วินาทีต่อมา กลับมีเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนมากกว่าเดิมเข้าใกล้

เสียงนั้นยิ่งอยู่ยิ่งดัง ยิ่งอยู่ยิ่งวุ่นวาย

ชายหนุ่มโฉมงามตกใจจนหน้าถอดสี และหลบหลังลั่วชิงยวนทันที “อาจารย์ช่วยข้าด้วย! อาจารย์ช่วยข้า!”

ลั่วชิงยวนกำลังจะเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ชายหนุ่มโฉมงามกลับวิ่งเข้าไปในเรือนหลังของนางทันที

ห้ามยังห้ามมิทัน

จากนั้น คนกลุ่มหนึ่งปรากฏที่หน้าร้านนางอย่างโอ่อ่า

ระดับความอ้วนท้วมของหญิงสาวที่ยืนนำ มิแพ้ลั่วชิงยวนในเมื่อก่อนแต่นิด

เพียงแต่หญิงอ้วนตรงหน้าดูดุดันกว่ามาก!