บทที่ 416

สิ้นประโยคนี้

ร่างของลั่วชิงยวนสั่นคลอน

ในใจคิดว่าหรือเขาคือคนที่ซ่งเชียนฉู่ล่อมา?

ใครจะคิดซ่งเฉียนฉู่ก็ส่ายหน้าอย่างสับสน “ขอแต่งงานหรือ? แต่ข้ามิรู้จักเจ้า”

คุณชายจึงเอ่ยอธิบาย “ลืมแนะนำตัวไป ข้าชื่อฟู่จิ่งหลี!”

“มาขอแต่งงานให้เฉินเสี้ยวหานต่างหาก!”

ฟู่จิ่งหลีดึงตั๋วเงินออกมาปึกหนึ่ง กางออก ด้านในมีโฉนดแทรกอยู่ด้วยอีกปึกหนึ่ง

เขายื่นให้แก่ซ่งเชียนฉู่จนหมด

“นี่เป็นสินสอดที่เฉินเสี้ยวหานยืมข้า!”

ลั่วชิงยวนและซ่งเชียนฉู่ที่ได้ยินต่างทำตัวไม่ถูก

“สินสอด? ยืมหรือ?” ซ่งเชียนฉู่มิอยากจะเชื่อ สิ่งนี้ยืมได้ด้วยหรือ?

แต่ที่ลั่วชิงยวนตะลึงกลับเป็น ฟู่จิ่งหลีคือองค์ชายเจ็ดนี่

“ใช่ บ้านของเขามิอยู่ในเมืองหลวง เขาเองก็ไม่มีคนสนิทในเมืองนี้ มีเพียงข้า ที่พอฝืนเรียกว่าเป็นพี่ชายของเขาได้ แต่พี่น้องแท้ ๆ ต้องคิดเงินให้ชัด สินสอดนี้ บอกว่ายืมก็คือยืม!”

“ดังนั้นวันนี้ข้าจึงมาขอแม่นางซ่งแต่งงาน ในฐานะพี่ชายเฉินเสี้ยวหาน”

ฟู่จิ่งหลีค่อนข้างซื่อตรง จึงพูดออกมาอย่างชัดเจนและแจ่มแจ้ง

หากมิบอกว่ายืมยังว่าไป เมื่อบอกว่าสินสอดนี้ได้มาโดยการยืม ซ่งเชียนฉู่จะกล้ารับไว้ได้อย่างไรเล่า?

“คุณชาย ข้ารับไว้มิได้ ท่านให้เขามาพูดกับข้าเองเถิด” ซ่งเชียนฉู่ดันมือเขากลับไป และหันร่างเดินเข้าห้อง

ฟู่จิ่งหลีชะงัก มองดูตั๋วเงินและโฉนดเป็นปึกในมือของตน เขาทำตัวมิถูก “หรือข้าพกมาน้อยไป?”