บทที่ 627

ในที่สุดเวลาก็ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว

พระตำหนักโช่วสี่

หน้ากระจกทองเหลือง ไทเฮากำลังลูบผมและถามว่า “นี่กี่วันแล้ว?”

จิ่นชูซึ่งอยู่ด้านข้างก็ตอบขึ้นว่า "วันนี้เป็นวันที่เจ็ดแล้วเพคะ"

ไทเฮาเลิกคิ้วเล็กน้อย “แปลกจริง ๆ ที่เขาไม่ได้อุ้มศพมาเอ่ยถามเรื่องราวกับข้าหรือแม้แต่จะจัดพิธีไว้ทุกข์”

จิ่นชูยิ้มและกล่าวว่า “ท่านอ๋องประสบความสำเร็จอย่างมากในยามนี้ รวมทั้งชื่อเสียงของเขาก็ได้รับการสรรเสริญอย่างยิ่ง หากเขานำศพมายังพระตำหนักโช่วสี่ เขาจะถูกกล่าวหาว่าไม่กตัญญูและไม่เคารพได้เพคะ”

“นอกจากนี้ เขาชอบลั่วเยวี่ยอิง เขาปฏิบัติต่อลั่วชิงยวนเพียงผิวเผินเท่านั้น เขากลัวว่าจะชื่อเสียงของเขาจะด่างพร้อยด้วยการเนรคุณ เช่นนั้นแล้วเขาจะต่อต้านไทเฮาเพื่อเปิดเผยการตายของลั่วชิงยวนได้เช่นไรเพคะ?”

ไทเฮายิ้มจาง ๆ แล้วพูดถามว่า “หมอหลวงได้เตรียมการไว้แล้วหรือไม่?”

“จัดการเรียบร้อยแล้วเพคะ ทว่า ไม่กี่วันก่อนลั่วเยวี่ยอิงได้ไปก่อความวุ่นวายครั้งใหญ่ที่ตำหนักอ๋อง หากลั่วชิงยวนเสียชีวิต ทุกคนคงคิดแต่เพียงว่าลั่วเยวี่ยอิง​ฆ่านาง และจะไม่มีใครตั้งคำถามกับไทเฮาได้เพคะ”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไทเฮาก็ประหลาดใจเล็กน้อย “เซียวเอ๋อร์ได้จัดการเรื่องนี้แล้วหรือไม่?”

“จัดการแล้วเพคะ”

“ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เราได้แก้ปัญหาลั่วเยวี่ยอิงที่น่ารำคาญผู้นี้ไปพร้อม ๆ กันเลย”

“สตรีที่ดีทว่าเอาแต่วิ่งตามบุรุษเช่นนี้ ช่างไร้ค่านัก มิหน้ำซ้ำสตรีเช่นนางยังต้องการแต่งงานเข้าตระกูลเหยียนเสียด้วย”

น้ำเสียงของไทเฮาดูถูกเหยียดหยาม

ทว่า ไม่กี่วันต่อมา ก็ยังไม่มีข่าวการตายอย่างกะทันหันของลั่วชิงยวนออกมาจากตำหนักอ๋องผู้สำเร็จราชการ มีคนไปที่ตำหนักอ๋องเพื่อสอบถามเกี่ยวกับข่าวนี้ แต่กลับพบว่าลั่วชิงยวนยังคงมีชีวิตอยู่อย่างชัดเจน!

เมื่อไทเฮารู้ข่าว นางก็โกรธมาก “ไร้สาระ! ลั่วชิงยวนยังมิตายอีกงั้นรึ?”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฟู่อวิ๋นโจวมิเคยมาหาข้า!”

จิ่นชูขมวดคิ้วและพูดอย่างหนักแน่นว่า “ท่านอ๋องอาจเจอหมอที่สามารถล้างพิษให้ลั่วชิงยวนได้เพคะ”

“ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นยาพิษชนิดเรื้อรัง วันนั้นท่านมาที่พระตำหนักโช่วสี่และได้เห็นเหตุการณ์นั้นด้วยตาของเขาเอง เขาคงจะพยายามหาวิธีล้างพิษ และในเจ็ดนั้นวันเขาอาจจะพบวิธีล้างพิษก็เป็นได้เพคะ”