บทที่ 628

ลั่วชิงยวนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยและนิ่งสงบ “มาแล้วรึ?”

“มาแล้ว พวกมันอยู่รอบ ๆ ลานตำหนักนี้!” ลั่วอวิ๋นสี่พูดอย่างประหม่า “เมื่อมาถึงข้าก็รู้สึกได้ มีคนจำนวนมากซุ่มซ่อนอยู่ที่นี่ พวกมันทั้งหมดน่าจะเป็นยอดฝีมือ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วชิงยวนก็ประหลาดใจเล็กน้อยพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น

นางยิ้มแล้วพูดว่า “เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่า เจ้าสัมผัสถึงคนเหล่านั้นได้ทั้งหมด?”

“ตอนนี้เขายังอยู่ในร่างของเจ้าหรือ? เจ้าไม่กลัวหรือ?”

ลั่วอวิ๋นสี่ส่ายหน้า “ข้าได้ปรับตัวเข้ากับการมีอยู่ของเขาแล้ว เขาทำให้ข้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่ปกติข้าไม่อาจรู้สึกได้”

“อย่างเช่น เมื่อข้ามาที่นี่ ข้ารู้สึกได้ว่ามีคนจำนวนมากซุ่มซ่อนอยู่!”

แม่นมเติ้งอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “อย่ากังวลไปเจ้าค่ะ”

“พวกนั้นไม่ได้มาที่นี่ฆ่าเพื่อพระชายา”

“พวกเขาล้วนเป็นองครักษ์ลับที่ท่านอ๋องส่งมาเพื่อปกป้องพระชายา พวกเขาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ลั่วอวิ๋นสี่ก็มองไปยังลั่วชิงยวนด้วยความประหลาดใจ “ปกป้องเจ้ารึ?”

“ดูเหมือนว่าทัศนคติของฟู่เฉินหวนที่มีต่อเจ้าจะเปลี่ยนไปมากแล้วจริง ๆ”

ลั่วชิงยวนพยักหน้าและพูดว่า "แต่ข้ายังไม่ไว้ใจพวกเขา ช่วงนี้เจ้ามาพักที่นี่ดีหรือไม่?"

เมื่อมีเตี่ยฉุยอยู่รอบ ๆ นางก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น

“ดีเลย” ลั่วอวิ๋นสี่ตอบรับโดยไม่คัดค้าน

ตอนนี้นางมุ่งเน้นไปที่การฝึกฝนวรยุทธอย่างเดียว โดยหวังว่าจะเชี่ยวชาญวรยุทธได้โดยเร็วเพื่อที่จะได้แก้แค้น

ถึงจะอยู่ที่ใดนางก็ไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

……

ในคืนที่ลั่วอวิ๋นสี่มาถึง ฟู่เฉินหวนก็ไม่ได้อยู่ในตำหนักอ๋องแล้ว ทว่า นักฆ่ากลับปรากฏตัวขึ้นที่ลานตำหนัก

แต่ฟู่เฉินหวนได้วางกำลังซุ่มโจมตีในลานตำหนักไว้แล้ว และทันทีที่นักฆ่าปรากฏตัว เขาก็ถูกจับทันที

แต่ทันทีที่ถูกจับได้ อีกฝ่ายก็ฆ่าตัวตาย

วันรุ่งขึ้น ลั่วชิงยวนตกใจมากเมื่อรู้เรื่องนี้

วันนั้นฟู่เฉินหวนโกรธพร้อมกับไล่นางออกจากเรือนนอนของเขา ปรากฏว่าฟู่เฉินหวนคิดไว้แล้วว่าไทเฮาจะต้องส่งคนมาฆ่านาง เช่นนั้นเขาจึงใช้ห้องที่นางเคยอาศัยอยู่เป็นเหยื่อล่อและวางกับดักเพื่อซุ่มโจมตีอีกฝ่าย

แม้ว่าเขาจะล้มเหลวในการจับเหยื่อทั้งเป็น แต่นักฆ่าก็ไม่อาจหลบหนีได้

เขากำลังปกป้องนางอยู่งั้นหรือ?

จิตใจที่สงบของนางกลับเกิดระลอกคลื่นขึ้นอีกครั้ง