บทที่ 629

“เอาล่ะ ไปพักผ่อนกันเถอะ”

……

“ล้มเหลวอีกแล้ว ล้มเหลวอีกแล้ว ไยการฆ่าลั่วชิงยวนจึงยากกว่าการฆ่าฟู่เฉินหวนไปเสียได้!” เหยียนผิงเซียวโกรธ เขาวางถ้วยน้ำชาในมือลงอย่างแรง

เสียงอ่อนโยนจากสตรีผู้หนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านข้าง “ช่วงนี้ ทุกอย่างล้วนผิดพลาดไปหมด เรื่องดีงูก็ล้มเหลว แม้แต่เรื่องลั่วชิงยวนก็ล้มเหลวเช่นกัน”

“ใช้กำลังคนไปมากมายเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าฟู่เฉินหวนต้องการปกป้องลั่วชิงยวน ไม่ว่าจะส่งนักฆ่า

ไปกี่คนก็ล้วนไร้ประโยชน์”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เหยียนผิงเซียวก็ดูเคร่งขรึมก่อนจะพูดว่า “ข้าไม่ต้องการที่จะประสบความสูญเสียอีกต่อไปแล้ว แต่ไทเฮาหมายหัวลั่วชิงยวนและนางจะต้องถูกสังหาร”

“ข้าไม่มีทางเลือก”

หลังจากพูดจบ เหยียนผิงเซียวก็ลุกขึ้นและเดินไป “ฉิงเอ๋อร์ เจ้ามีวิธีกำจัดลั่วชิงยวนโดยเร็วที่สุดหรือไม่?”

“ท้ายที่สุดแล้วข้าก็ต้องร่วมมือกับไทเฮาอยู่ดี”

สตรีผู้นั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “วิธีน่ะมี แต่ต้องสูญเสียพลังชีวิตไปเล็กน้อย”

“ฉิงเอ๋อร์ โปรดช่วยข้าด้วย เรื่องดีงูข้าจะคิดหาวิธีแก้ปัญหาต่อไปเอง! ข้าจะเอาสิ่งนี้มาให้เจ้าเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าอย่างแน่นอน!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น สตรีผู้นี้ก็ยิ้มออกมาเบา ๆ แต่นางก็ไม่ได้จริงจังมากนัก

กว่าเขาได้รับดีงู อาการบาดเจ็บของนางก็คงหายดีแล้ว

นางไม่ยึดติดความหวังเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว

แต่หลังจากที่เหยียนผิงเซียวจากไป นางก็ส่งคนไปหาซ่งเชียนฉู่อยู่เพื่อแย่งชิงดีงูนั้น!

……

เมื่อกลางดึกที่ผ่านมา

ตำหนักอ๋องได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนา

แต่จนถึงเที่ยงคืนก็ไม่มีนักฆ่าคนใดปรากฏตัว

องครักษ์ทำงานอย่างหนัก แต่พวกเขาก็ไม่อาจต้านทานความง่วงในยามดึกได้

ในห้องจือเฉาก็มักจะหลับและรู้สึกง่วงนอนบ่อยครั้ง

ลั่วอวิ๋นสี่ก็หาวเช่นกัน "คืนนี้พวกเขาจะไม่มาหรือ?"

“อย่างไรเสีย พวกเขาก็ล้มเหลวทุกครั้ง”

แต่ในขณะนี้ สายลมยามอันหนาวเย็นค่ำคืนก็พัดมาจากด้านนอกพร้อมกับไหลเข้ามาทางหน้าต่าง ส่งผลให้รู้สึกหนาวสั่นโดยไม่รู้ตัว