บทที่ 630

เกิดเสียงโครมครามดังสนั่น นักฆ่าผู้นั้นกระเด็นออกจากห้องและล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง

เมื่อลั่วชิงยวนรู้สึกตัว นางก็เห็นลั่วอวิ๋นสี่เหาะตามเขาไป ดาบยาวของนางแทงทะลุหน้าอกของนักฆ่าอย่างดุเดือด

นางฆ่าอีกฝ่ายด้วยดาบเพียงเล่มเดียว

ลั่วชิงยวนตกตะลึง

วรยุทธของเตี่ยฉุยนั้นนับว่าไม่มีใครเทียบได้อย่างแท้จริง

ในชาติก่อน เขาคงเป็นนักฆ่าที่อยู่ยงคงกระพันในใต้หล้านี้

นักฆ่าสำนักเทียนอิงเป็นสำนักนักฆ่าที่ทรงพลังที่สุดที่ลั่วชิงยวนเคยเผชิญมา

แม้ว่ากจะไม่มีใครเทียบเจ้าแห่งนรกได้ แต่คำว่า ‘นักฆ่าสำนักเทียนอิน’ ยังคงทำให้นางประทับใจมาก

อย่างน้อยพวกเขาก็มีพลังมากกว่านักฆ่าของสำนักวรยุทธเจียงฮู๋

แต่ตอนนี้เขาถูกเตี่ยฉุยฆ่าตายทันทีแล้ว!

สิ่งนี้เหลือเชื่อมาก

ไม่เพียงแต่ลั่วชิงยวนเท่านั้น ลั่วอวิ๋นสี่ก็ยังตกใจด้วยเช่นกัน นางถือดาบและมองดูลั่วชิงยวนด้วยความสับสน

“ข้าฆ่าเขาได้เช่นไร เจ้าเห็นมันด้วยตาอย่างชัดเจนหรือไม่?”

“ข้ามองเห็นไม่ชัด ขอทำอีกครั้งได้หรือไม่?”

ลั่วอวิ๋นสี่ต้องการฝึกฝนทักษะของนางผ่านการต่อสู้อย่างแท้จริง แต่นางตั้งตารอการต่อสู้เช่นนี้มาหลายวันแล้ว

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

ลั่วชิงยวนกางมือของนางอย่างช่วยไม่ได้ “หากเช่นนั้น เราก็ได้แต่รอนักฆ่ากลุ่มต่อไปเพียงเท่านั้น”

ทว่ากลับไม่มีนักฆ่ากลุ่มต่อไปอีกแล้ว

ในวันต่อมา ก็ไม่มีนักฆ่าปรากฏตัวอีกเลย

ลั่วอวิ๋นสี่ไม่ได้ลงมือเลยสักวัน เช่นนั้นมือของนางจึงกระหายการต่อสู้ ท้ายที่สุด ลั่วชิงยวนก็แนะนำสถานที่ให้นาง

“เจ้าสามารถไปที่สำนักวรยุทธในเมืองหลวงพร้อมกับหาคนมาฝึกฝนได้ทุกที่ทุกเวลา แต่เจ้าต้องควบคุมความแข็งแกร่งของตัวเจ้าเองและอย่าเผลอทุบตีคนจนตาย”

ดวงตาของลั่วอวิ๋นสี่เป็นประกาย “ข้าไปได้จริงรึ?”