บทที่ 686

ลั่วชิงยวน กัดฟันและรีบวิ่งไปหาหมอกู้ด้วยความโกรธ และต่อยหมอกู้เข้าที่หน้า

หมอกู้เตะฟู่อวิ๋นโจวออกไปด้วยเข่า

เขาจับกริชไว้แน่นและตวัดไปทางลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนหลบไปด้านข้าง และมีเส้นผมสองสามเส้นร่วงหล่นลงพื้น

หลังจากนั้นทันที หมอกู้ก็โจมตีด้วยเจตนาสังหารอีกครั้ง เขาโจมตีอย่างรุนแรง ลั่วชิงยวนยังคงตื่นตัว ไม่กล้าลดการป้องกัน และหลีกเลี่ยงกริชสังหารอันดุเดือดมาได้อย่างหวุดหวิด

ทักษะวรยุทธของหมอกู้หาได้อ่อนแอไม่ ทว่าลั่วชิงยวนรู้สึกว่านางยังสามารถรับมือกับเขาได้ และทักษะวรยุทธของนางก็พัฒนาขึ้นมากเช่นกัน

แต่กริชจันทร์เสี้ยวในมือของหมอกู้นั้นคมกริบ อีกทั้งหมอกู้ยังสามารถใช้มันได้อย่างชำนาญอีกด้วย การเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความชำนาญ หมุนกริชอย่างรวดเร็วจนทำให้ตาพร่า ทำให้มองไม่เห็นว่ากริชเคลื่อนจากมือข้างหนึ่งไปอีกมือหนึ่งอย่างไร

เพียงเห็นแสงดาบอันแหลมคมก็ทำให้เกิดประกายวาบ ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงภัยคุกคามรุนแรง ราวกับพวกเขาอยู่ท่ามกลางแสงและเงาของดาบนับพัน

ลั่วชิงยวนระมัดระวังอย่างยิ่งและต่อสู้กับหมอกู้หลายรอบ แต่ก็ยังไม่สามารถป้องกันกริชจันทร์เสี้ยวได้ มันทิ้งรอยแผลและเลือดไว้มากมายบนร่างกายของนาง

แต่หมอกู้ก็พลาดท่าเช่นกัน แขนของเขาได้รับบาดเจ็บหลายแห่งจากกริชเสี้ยวของเขาเอง

มันทิ้งบาดแผลไว้ลึกมาก

หมอกู้คว้ากริชจันทร์เสี้ยวอย่างประหม่า รู้สึกไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

นางไม่เคยรู้จักวรยุทธมาก่อน แม้ว่านางจะลดน้ำหนักและเริ่มฝึกฝนวรยุทธ แต่สิ่งที่นางทำได้ก็แค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ เท่านั้น!

แต่ตอนนี้นางสามารถทัดเทียมเขาได้แล้ว!

ไม่ใช่!

หากไม่มีกริชจันทร์เสี้ยวอยู่ในมือ เขาคงพ่ายแพ้ให้กับลั่วชิงยวนไปแล้ว!

สตรีผู้นี้ซ่อนตัวหลบหลีกเก่งยิ่งนัก! ไม่น่าแปลกใจที่ไทเฮาพยายามหลายครั้งแต่มิอาจกำจัดนางได้สำเร็จ!

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วไม่มีทางออกอื่นอีก! ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องฆ่าลั่วชิงยวนให้ได้!

ลั่วชิงยวนยังกำฝ่ามือแน่น ต้านทานความเจ็บปวดอย่างรุนแรงของบาดแผลบนฝ่ามือ และมองดูหมอกู้ด้วยสายตาที่เฉียบคม

นางไม่สามารถรั้งรออะไรได้อีกแล้ว นางไม่อาจพึ่งพาฟู่เฉินหวนที่ยังไม่โผล่มาได้

หากล่าช้าไปกว่านี้ นางคงตายที่นี่!

อย่างไรก็ต้องฆ่าหมอกู้!