บทที่ 687

นางลุกขึ้นยืนด้วยกำลังทั้งหมดของนาง หมอกู้เองก็ยืนขึ้นเช่นกัน

ในขณะนั้น นางยกเข่าขึ้นและเตะเขาอย่างแรง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้หมอกู้ปล่อยมือข้างหนึ่งของเขาทันที และลั่วชิงยวนก็เหยียบลงบนหลังเท้าของหมอกู้อีกครั้ง

นางแย่งกริชจันทร์เสี้ยวออกไปและเหวี่ยงมันไปที่คอของหมอกู้ด้วยกำลังทั้งหมด

ความคมของกริชจันทร์เสี้ยวและความแข็งแกร่งของลั่วชิงยวนทำให้นางเกือบจะตัดหัวของหมอกู้ได้

เลือดกระเซ็นไปทั่วใบหน้าของลั่วชิงยวน

เมื่อมองดูศพที่นอนอยู่บนพื้น กริชจันทร์เสี้ยวในมือของลั่วชิงยวนก็หล่นลงเช่นกัน นางล้มลงกับพื้นอย่างเหนื่อยล้า

ทันทีที่นางนั่งลง นางก็หันกลับมาเห็นฟูอวิ๋นโจวนอนจมกองเลือด

ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็ไม่ต่างจากใบหน้าของคนตาย

นางคลานไปหาเขาอย่างรวดเร็ว

“ฟู่อวิ๋นโจว! ฟู่อวิ๋นโจว!”

นางยกนิ้วอังจมูกของเขา ยังมีลมหายใจแผ่วเบา

นางหันกลับไปมองฟู่อวิ๋นโจว และมองไปที่บาดแผลบนหลังของเขา โชคดีที่กริชจันทร์เสี้ยวนั้นแตกต่างจากกริชธรรมดา เช่นนั้นจึงเจาะได้ไม่ลึกและไม่ทำลายส่วนสำคัญใด ๆ

แต่บาดแผลใหญ่มากจนต้องเย็บ

นางลุกขึ้นวิ่งออกไปทันทีและตะโกนว่า “มีใครอยู่บ้าง มีใครบ้าง?!”

แต่ไม่มีใครมา

ตำหนักแห่งนี้กว้างใหญ่เกินไปและที่ตั้งก็ค่อนข้างห่างไกล ผู้พักอาศัยในตำหนักเดิมทีควรได้รับการดูแลจากหมอกู้ล่วงหน้า เช่นนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่

สายเกินกว่าจะตามใครสักคน!

ลั่วชิงยวนกลับไปที่ห้องและพันผ้าพันแผลของฟู่อวิ๋นโจวไว้เพื่อห้ามเลือด

จากนั้นนางก็ลากแขนเขาแล้วอุ้มเขาไว้บนหลัง ก่อนเดินออกจากห้องไปด้วยความยากลำบาก

รู้แก่ใจว่าเขาเป็นบุรุษ แต่ร่างกายนี้กลับไม่หนักอย่างที่คิด

ลั่วชิงยวนถูกอาบไปด้วยเลือด ลากฟู่อวิ๋นโจวซึ่งก็อาบไปด้วยเลือดเช่นกันกำลังค่อย ๆ จากที่นี่ไปทีละก้าว

ทันใดนั้น ฟู่อวิ๋นโจวก็ตื่นขึ้นมา