บทที่ 691

เหยียนหน่ายซินค่อย ๆ เดินไปหาลั่วชิงยวน เชยคางของลั่วชิงยวนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “นี่คือผลลัพธ์ของคนที่คิดจะเป็นปรปักษ์กับข้าอย่างเจ้า!”

ลั่วชิงยวนก้มศีรษะลงอย่างอ่อนแรงและเป็นหมดสติไป

เหยียนหน่ายซินโยนแส้ทิ้งและคิดจะหยุดพัก

ขณะที่นางกำลังจะเดินออกไป จู่ ๆ นางรับใช้ก็นำถังน้ำมาด้วย

มันคือ ถังน้ำเกลือ

“คุณหนูใหญ่ นี่จะทำให้นางทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีกนะเจ้าคะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้นเหยียนหน่ายซินก็เหลือบมองถังน้ำเกลือแล้วขมวดคิ้ว “มิต้องหรอก เดี๋ยวนางจะตายเอาเปล่า ๆ”

นางรับใช้กลับยิ้มแล้วพูดว่า “มิต้องห่วงเจ้าค่ะ นางมิตายหรอก หากมิทำเช่นนี้ คุณหนูใหญ่จะแสดงถึงความเย่อหยิ่งของตนออกมาได้อย่างไร ยิ่งท่านเอาแต่ใจและไร้เหตุผลมากเท่าไร โอกาสที่ท่านจะได้เป็นฮองเฮาก็จะยิ่งน้อยลง”

“มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ที่จะทำให้คุณหนูใหญ่มีโอกาสได้ครองคู่กับคนที่ท่านรักเจ้าค่ะ”

ลั่วชิงยวนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้

เหยียนหน่ายซินมิต้องการเป็นฮองเฮาอย่างนั้นหรือ?

แปลว่านางกำลังตั้งใจสร้างปัญหา เพื่อจะทำให้ตนเองหลุดจากตำแหน่งฮองเฮาและได้ครองคู่กับคนที่ตนรักอย่างนั้นหรือ?

แต่เหตุใดนางถึงเห็นความทะเยอทะยานในสายตาของเหยียนหน่ายซินได้อย่างชัดเจน

หลังจากที่เหยียนหน่ายซินได้ฟังแล้ว นางก็ฉุกคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สิ่งที่เจ้าพูดก็ฟังดูมีเหตุผล”

“เอาเถอะ ข้าจะจัดการนางเอง เจ้าออกไปก่อน!”

“เจ้าค่ะ” นางรับใช้ก้มศีรษะลงแล้วตอบด้วยรอยยิ้มอันภาคภูมิใจ

ลั่วชิงยวนมองเห็นภาพนั้นได้อย่างชัดเจน

ทันทีที่ประตูปิดลง เหยียนหน่ายซินก็มองไปยังถังน้ำเกลือที่อยู่บนพื้นและกำลังครุ่นคิด

ลั่วชิงยวนพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนแอ “เจ้าถูกพวกเขาใช้เป็นเครื่องมือ”

เหยียนหน่ายซินตกใจจึงหันไปมอง “ฟื้นแล้วรึ ได้ยินหมดแล้วรึ?”