บทที่ 709

ชายคนนั้นตบอย่างแรง เขาตบเว่ยอวิ๋นเซี๋ยเพียงไม่กี่ครั้งก็ทำให้นางกระอักเลือด ใบหน้าของนางทั้งแดงและบวม

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยถูกตบแล้วตบอีก มิอาจแม้แต่จะเอ่ยร้องขอความเมตตาได้

ความเงียบก่อตัวขึ้นทั่วบริเวณ

ฉินเชียนหลี่เอ่ยขึ้นอย่างเหมาะเจาะ “ท่านอ๋องทรงห่วงใยผู้เป็นน้อง จึงทุ่มเทพยายามดูแลองค์ชายห้าตลอดทั้งคืน ช่างเป็นสายสัมพันธ์ฉันพี่น้องที่น่าซาบซึ้งยิ่ง!”

“องค์ชายห้าได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่พระชายาก็ฟื้นฟูร่างกายที่เจ็บสาหัสของเขาให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งและช่วยชีวิตองค์ชายห้าไว้ได้ ช่างน่าชื่นชม น่าชื่นชมมากจริง ๆ!”

“นี่เป็นสิ่งที่ดีที่ควรค่าแก่การยกย่อง แต่กลับถูกคนใส่ร้ายป้ายสีเช่นนี้ หากคำพูดดังกล่าวถูกแพร่ออกไปจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของราชวงศ์ ใครคิดแพร่ข่าวลือ คงมิคิดเสียดายชีวิตแล้ว!”

ประโยคสุดท้ายนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

คำพูดของฉินเชียนหลี่ถือได้ว่าเป็นคำเตือนสำหรับทุกคน หากข่าวลือเหล่านี้กล้าแพร่กระจายออกไป จะถูกจัดการอย่างเด็ดขาด

ทุกคนต่างปิดปากเงียบ

ฟู่จิ่งหลีเอ่ยปากขึ้นทันที “นี่ก็สายแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ!”

หลังจากกลับสู่ความสงบ คนก็ขนย้ายสิ่งของต่าง ๆ ต่อไป รถม้าทยอยลงมาจากภูเขาทีละคัน

ลั่วชิงยวนก็ขึ้นไปบนรถม้าและเหลือบมองเว่ยอวิ๋นเซี๋ยก่อนออกเดินทาง

เว่ยอวิ๋นเซี๋ยซึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดกำลังจ้องมองนางมาอย่างขุ่นเคือง

ลั่วชิงยวนถอนสายตาอย่างไม่แยแส

รถม้าลงจากภูเขา ลั่วชิงยวนนั่งรถม้าเพียงลำพัง

รถม้าขององค์ชายห้าอยู่เบื้องหน้านาง

แม้ว่าวันนี้เขาจะกลับวังหลวงได้แล้ว แต่ลั่วชิงยวนก็ยังกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างทาง นั่นเพราะ คนที่เอาร่างของหมอากู้ออกไปก็ยังอยู่

ลั่วเยวี่ยอิงอยู่ในรถม้าด้านหลังลั่วชิงยวน นางก็ยกม่านขึ้นและมองไปข้างหน้าเป็นครั้งคราว นางโกรธมากจนแทบจะฉีกแขนเสื้อของตัวเองออกเป็นชิ้น ๆ

ท่านอ๋องเริ่มปกป้องลั่วชิงยวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ลั่วชิงยวนใช้เวลากับองค์ชายห้าตามลำพังทั้งคืน แต่ท่านอ๋องก็ยังอยากปกป้องลั่วชิงยวน

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ภารกิจของนางก็คงจบสิ้น!

ทำอย่างไรเหยียนผิงเซียวจึงจะแต่งงานกับนาง?

ตระกูลเหยียนมีอิทธิพลมหาศาล หากไม่มีข้อเสนอที่ดีพอ ตระกูลเหยียนจะไม่รับนางซึ่งเป็นเพียงลูกอนุขึ้นเป็นภรรยาเอก!

มิได้! นางจะต้องทำให้ท่านอ๋องอุทิศทั้งหัวใจให้กับนาง!