บทที่ 747

“พี่สะใภ้ ท่านไปจัดการธุระของท่านเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา”

หลังจากที่นางวังจากไป

ฟู่เฉินหวนเดินออกจากห้องตำราและสังเกตรอยเท้าบนพื้น แต่อย่างไรนี่ก็นับว่าผ่านไปหลายวันแล้ว ที่นี่คงมีผู้คนเขาออกมากเกินไป

“เมิ่งฮว๋ายฉายอาจถูกกำจัดไปแล้ว” ฟู่เฉินหวนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ลั่วชิงยวนก็เดินออกจากห้องตำราและเดินไปรอบ ๆ สนามหญ้า

“ใช่ เห็นได้ชัดว่าเขาหายตัวไปอย่างกะทันหันอย่างไม่รู้อะไรล่วงหน้า ไม่มีความเป็นไปได้อื่นนอกจากการถูกฆ่า”

“เจ้ามิพบอะไรเลยหรือ?” ฟู่เฉินหวนหันไปมองนาง

ลั่วชิงยวนส่ายหัว "ในบ้านมีพลังหยางเพียงพอ และไม่มีวิญญาณชั่วร้ายสิงสู่อยู่เลย"

“ไม่มีเรื่องเลวร้ายอะไรเกิดขึ้น”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว “ดูเหมือนว่าคนที่หายไปเหล่านี้น่าจะถูกปิดปาก หากไม่มีเรื่องเกินคาดเกิดขึ้น กิจการของพ่อค้าที่เสียชีวิตคนอื่น ๆ ก็ควรถูกขายให้กับตระกูลฟ่านด้วย”

“หากเป็นกรณีนี้ การเสียชีวิตของคนเหล่านี้อาจเกี่ยวข้องกับตระกูลฟ่าน คดีนี้ต้องได้รับการสอบสวนเชิงลึก”

“สำหรับลั่วหลางหลาง เจ้าต้องควบคุมตัวเองและคำนึงถึงสถานการณ์โดยรวมด้วย”

“เจ้าสามารถตรวจสอบทั้งสองอย่างร่วมกันได้ หากความจริงปรากฏ ข้าจะตัดสินใจแทนลั่วหลางหลางเอง

เมื่อถึงเวลา ไม่ว่าฟ่านซานเหอจะอยู่หรือตาย ก็ล้วนขึ้นอยู่กับเจ้า!”

ฟู่เฉินหวนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดอย่างจริงจัง

แต่ไม่มีคำตอบจากลั่วชิงยวน

เขาสะดุ้งเล็กน้อย “ลั่วชิงยวน?”

เขาหันหลังกลับไป

คนหายไปไหนแล้ว?

“ลั่วชิงยวน?” ฟู่เฉินหวนเริ่มกังวลใจ

จนกระทั่งมีคนยกมือขึ้นจากด้านหลังตรงมุมสนามหญ้า “ข้าอยู่นี่!”

“ท่านมานี่เถิดเพคะ!”

“ข้าเจออะไรบางอย่างแล้ว!”