บทที่ 774

ลั่วชิงยวนตัวแข็ง เหลือบมองดอกหอมหมื่นลี้อันหอมหวานในถ้วยชา จากนั้นจึงมองไปที่ฟู่เฉินหวน ซึ่งขณะนี้ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

“ดื่มสิ”

“รสหวานแปลกใหม่มากมิใช่หรือ?”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฟู่เฉินหวนยิ้มเยือกเย็น ทำให้คนที่เห็นหนาวสั่นไปถึงกระดูก

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว “นี่ท่านสะกดรอยตามหม่อมฉันหรือ?”

ฟู่เฉินหวนพูดอย่างมั่นใจ “เจ้าอยู่กับเสวี่ยชวนเฟิงที่โรงน้ำชากันอย่างเปิดเผยเช่นนั้น ต้องให้ข้าสะกดรอยตามด้วยรึ?”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของฟู่เฉินหวน ลั่วชิงยวนก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ จนน้ำชากระเด็นออกมา

“ท่านคิดว่าหม่อมฉันเต็มใจหรือ? เสวี่ยชวนเฟิงผู้นั้นน่ารังเกียจปานใด หากมิใช่เพราะท่าน หม่อมฉันจะทักทายเขาด้วยรอยยิ้มเช่นนั้นหรือ? หม่อมฉันยิ้มจนปากจะค้างอยู่แล้ว!”

“หม่อมฉันทุ่มเทถึงเพียงนั้น ท่านยังทำเป็นประชดประชันใส่! หาไม่ท่านไปจัดการเสวี่ยชวนเฟิงเองสิ ไฉนหม่อมฉันต้องทำสิ่งที่ท่านมิเห็นค่าเช่นนี้ด้วย!”

น้ำเสียงของลั่วชิงยวนฟังดูมิพอใจ

แต่หลังจากที่ได้ยินสิ่งนี้ ฟู่เฉินหวนก็ขมวดคิ้ว แต่ในที่สุดก็รู้สึกโล่งใจมากขึ้น

ปรากฏว่าเป็นเช่นนี้เอง

เขาคิดว่าลั่วชิงยวนชอบคนที่มีหน้าตาเหมือนเสวี่ยชวนเฟิงไปแล้วจริง ๆ

แค่คิดถึงฉากที่ได้เห็นกับตาตัวเองวันนี้ก็อดมิได้ที่จะรู้สึกหึงหวงอย่างมากในใจ

เมื่อเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของลั่วชิงยวน ฟู่เฉินหวนก็รินชาให้นางอีกถ้วยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ข้าก็คิดว่าชาดอกหมื่นลี้นี้รสชาติดี แต่นี่มิใช่ฤดูของดอกหมื่นลี้ ดังนั้นควรใช้ดอกหมื่นลี้สดจะได้กลิ่นหอมที่แรงกว่า”

“รอจนกว่าดอกหมื่นลี้จะออกดอก ข้าจะเก็บมาชงชาให้เจ้า”

ลั่วชิงยวนมองไปที่ฟู่เฉินหวนด้วยความสับสน การเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขาทำให้นางประหลาดใจ

นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาแล้วจิบ นางอดมิได้ที่จะตกใจเล็กน้อย

“แค่ชาถ้วยเดียวหรือ?” ลั่วชิงยวนเลิกคิ้ว

ฟู่เฉินหวนพูดช้า ๆ “สมาคมการค้าเฟิงตูนั้นใหญ่โตกว่าที่เจ้าคิด ซีหยางเป็นเพียงสถานที่ที่พวกเขาสร้างเนื้อสร้างตัว สมาคมการค้าเฟิงตูในลี่หยางและฉางสุ่ยมีสถานะสูงมาก”

“นอกจากนี้ ยังมีหน่วยคุ้มกันทั้งเล็กและใหญ่กระจายอยู่ทั่วแคว้นเทียนเชวีย”

ลั่วชิงยวนวางแขนบนโต๊ะและขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น นางจ้องมองไปยังฟู่เฉินหวน เลิกคิ้วแล้วถามว่า “แล้วอย่างไร? ทั้งหมดนี้จะเป็นของหม่อมฉันหรือ?”