บทที่ 822

“นี่คือเรือนตะวันตก ที่คุณชายเหยียนมาปรากฏตัวที่นี่มิแปลกไปหน่อยหรือ?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา สีหน้าของเหยียนผิงเซียวก็เปลี่ยนไป เขารีบโต้ตอบ “ข้าก็บอกแล้วอย่างไรเล่าว่าข้าจำอะไรมิได้! ลั่วเยวี่ยอิงตั้งใจวางแผนร้ายกับข้า นางต้องเตรียมตัวมาอย่างดีเป็นแน่!”

ลั่วเยวี่ยอิงก็เหลือบมองลั่วชิงยวนอย่างซาบซึ้ง รู้สึกขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของนาง

แต่ลั่วชิงยวนยิ้ม และพูดว่า “ท่านพูดถูกแล้ว หากนี่เป็นการวางแผนร้ายจริงๆ เหล่านางกำนัลที่นี่ต้องเห็นอะไรบางอย่างแน่นอน หากมิเห็นอะไรเลย ยิ่งพิสูจน์ว่ามีบางอย่างผิดปกติ!"

เมื่อนางได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของลั่วเยวี่ยอิงก็ซีดลงทันที

ไทเฮาตาวาวขึ้นทันทีและพูดอย่างเย็นชาทันที "นางกำนัลของศาลาชิงเจียนอยู่ที่ใด?!"

เมื่อเสียงทรงอำนาจนี้ดังขึ้น เหล่านางกำนัลรีบเข้ามาคุกเข่าตรงหน้า

พวกนางมิกล้าปิดบังอะไรทั้งสิ้น อธิบายทุกอย่างครบถ้วน

“ทูลไทเฮา คุณหนูรองลั่วให้เงินแก่เราล่วงหน้าและขอให้พวกเราทุกคนออกไป หลังจากที่พวกเขามาถึงศาลาชิงเจี้ยนก็ไม่มีผู้ใดอยู่แล้วเพคะ”

“ดังนั้นเราจึงมิเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในศาลาชิงเจี้ยน และมิได้เห็นว่าคุณชายเหยียนออกจากเรือนตะวันออกไปยังเรือนตะวันตกได้อย่างไร”

“นางให้เงินเรา แล้วขอให้เรากลับมาภายในครึ่งชั่วยามแล้วไปเชิญไทเฮามาเพคะ”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ก็เป็นที่แน่นอนแล้วว่าเป็นลั่วเยวี่ยอิงที่วางแผนจะใส่ร้ายเหยียนผิงเซียวและวางยาเหยียนผิงเซียว เพื่อบีบบังคับให้นางได้แต่งงานกับตระกูลเหยียน

คนข้าง ๆ เริ่มเยาะเย้ยทันทีว่า “มิน่าแปลกใจที่แต่งตัวเช่นนั้นในวันนี้ มีจิตใจสกปรกเช่นนี้นี่เอง”

“เพื่อที่จะแต่งงานกับตระกูลเหยียน นางต้องใช้ความพยายามอย่างมาก นางเป็นแค่บุตรอนุ คู่ควรหรือ?”

แม้ว่าลั่วเยวี่ยอิงจะเป็นบุตรีของอัครเสนาบดีลั่ว แต่ในสถานการณ์ปัจจุบันของราชสำนักแคว้นเทียนเชวีย ผู้ที่สามารถเทียบเทียมกับตระกูลเหยียน ได้คืออ๋องผู้สำเร็จราชการเท่านั้น

อัครเสนาบดีลั่วมิได้มีอำนาจมากนัก และไม่มีอำนาจทางทหารที่จะคุกคามตระกูลเหยียนได้

ยิ่งไปกว่านั้น ลั่วเยวี่ยอิงเป็นเพียงบุตรอนุ แต่เหยียนผิงเซียวเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลเหยียน ตระกูลเหยียนย่อมดูแคลนลั่วเยวี่ยอิงเป็นธรรมดา

บุตรีตระกูลเหยียนล้วนถูกกำหนดให้เป็นว่าที่ฮองเฮา

สิ่งที่พวกเขาต้องการอย่างน้อยก็คือ สะใภ้ที่มีอำนาจและสถานะที่จะช่วยเหลือตระกูลเหยียนได้

ทันใดนั้น ดวงตาของลั่วเยวี่ยอิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดง นางจ้องมองไปที่ลั่วชิงยวน

รับปากว่าจะช่วยนาง นี่คือวิธีที่ลั่วชิงยวนช่วยนางหรือ!

จากนั้นลั่วเยวี่ยอิงก็รู้ว่านางถูกลั่วชิงยวนหลอกเข้าให้แล้ว!

ลั่วเยวี่ยอิงกัดฟันด้วยความเกลียดชังทันที อยากจะฉีกทึ้งลั่วชิงยวนออกเป็นชิ้น ๆ ให้ได้

ไทเฮาพอใจมากหลังจากได้ยินคำพูดของนางกำนัล และพูดอย่างเย็นชา “ลั่วเยวี่ยอิง! เจ้าช่างกล้าจริง ๆ! กล้าใช้วิธีการสกปรกเช่นนี้ในวังเสียด้วย!”

ลั่วเยวี่ยอิงร้องขอด้วยความตื่นตระหนก “ไทเฮา โปรดยกโทษให้หม่อมฉันด้วย! ทั้งหมดนี้มิใช่…”