บทที่ 834

“ช้าก่อน!”

ลั่วเยวี่ยอิงได้ยินเสียงนั้น แต่ยังคงคลานเข้าไปในช่องสุนัขลอดต่อไป

ครู่ต่อมา จู่ ๆ ก็มีมือมาคว้าแขนของนางแล้วดึงนางกลับไป

ลั่วเยวี่ยอิงเกือบล้มลงไปกองกับพื้น

ในตอนที่นางถูกฟู่เฉินหวนดึงตัวขึ้นมา นางก็เหวี่ยงตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของฟู่เฉินหวน

ลั่วเยวี่ยอิงมองไปที่คนตรงหน้านางด้วยความตกใจ “ท่านอ๋อง…”

ฟู่เฉินหวนดูโกรธและดึงลั่วเยวี่ยอิงไปที่ประตูใหญ่แล้วถีบมันให้เปิดออก

ภายใต้แสงจันทร์ ลั่วชิงยวนซึ่งกำลังนั่งอยู่ในศาลา เห็นฟู่เฉินหวนดึงลั่วเยวี่ยอิงเข้ามา

ท่าทางของเขาโกรธจัด

“ท่านอ๋อง...” จือเฉาหยุดอยู่ข้างหน้าและกำลังจะอธิบาย

แต่ฟู่เฉินหวนผลักนางออกไปด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว จือเฉาล้มลงไปกับพื้น

ลั่วชิงยวนตกใจและลุกขึ้นยืนทันที “ฟู่เฉินหวน นี่ท่านคิดจะทำอะไร?!”

นางกำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยพยุงจือเฉาขึ้นมา

เยี่ยงไรก็ตาม เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็มิทันระวัง พลันโดนตบอย่างแรง

เมื่อแรงกระทบแก้ม ก็แผดเผาด้วยความเจ็บปวด

เมื่อรู้สึกแสบร้อนขึ้น ลั่วชิงยวนก็เงยหน้าขึ้นมองฟู่เฉินหวนด้วยสายตาเย็นชา

ใบหน้าของฟู่เฉินหวนเต็มไปด้วยความโกรธ กำมือแน่น ความรู้สึกเสียใจแวบเข้ามา แต่ก็ถูกความโกรธกลบอีกครั้ง

“เจ้าต้องการทำอะไรกันแน่? เจ้าคือคนที่ตกลงให้นางเข้ามาเอง แต่ตอนนี้คนที่จงใจทำให้เรื่องยุ่งยากและทำให้นางอับอายก็เป็นเจ้าอีก!”

ลั่วชิงยวนกำหมัดแน่น ดวงตาเย็นชา

นางพบว่าดวงตาของฟู่เฉินหวนถูกปกคลุมไปด้วยหมอกอีกครั้ง ดวงตาของเขาผิดปกติเล็กน้อย ราวกับว่าเขาเสียสติไปแล้ว

เป็นไปได้อย่างไร?

ลั่วชิงยวนเยาะเย้ย “ใช่ เหตุผลที่หม่อมฉันตกลงที่จะให้นางเข้ามาที่นี่ก็เพื่อทำให้นางอับอายและแก้แค้นนาง

“หากท่านอ๋องมิต้องการให้นางได้รับความอับอาย ท่านจะหย่ากับหม่อมฉันก็ได้”

หลังจากพูดอย่างนั้น ลั่วชิงยวนก็สะบัดแขนเดินออกไป