บทที่ 857

“เขาเป็นคนมีน้ำใจดีมาก”

จากน้ำเสียงของลั่วหลางหลาง เห็นได้ชัดว่านางชื่นชมฟ่านลิ่งเสวียนเป็นอย่างมาก

“เถ้าแก่อวี๋นี่ใครกัน?” ลั่วชิงยวนสับสน

ลั่วหลางหลางตอบว่า “นางก็เป็นเจ้าของร้านแป้งชาดเหมือนกัน แต่ตั้งแต่ร้านของข้าเปิด ร้านแป้งชาดของนางก็ไม่มีลูกค้าเลย”

“นางมักจะมาที่ร้านของเราเพื่อสร้างปัญหา หวังจะไล่ลูกค้าของข้าไป”

“มิเป็นไร เจ้ามิต้องกังวลเรื่องข้าหรอก ข้าส่งคนไปตรวจสอบร้านแป้งชาดของนางแล้ว พวกเขาใช้วัสดุราคาถูกทั้งนั้น หากใช้มากเกินไป ใบหน้าจะเสียโฉม”

“และครอบครัวของนางก็หลบเลี่ยงภาษีไปมิน้อยเลย”

“ข้าได้สมุดบัญชีมาแล้ว”

“ข้ามิกลัวว่านางจะมาสร้างปัญหา”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วชิงยวนก็หยุดชะงักเล็กน้อย ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

ลั่วหลางหลางมองนางอย่างสงสัย “เจ้ายิ้มเพราะเหตุใดรึ?”

“ข้ามีความสุขมาก หลางหลาง ตอนนี้เจ้าเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับตอนที่เจ้าอยู่ในจวนมหาราชครู เจ้าฉลาดมาก แค่กล้าหาญขึ้นอีกหน่อย เจ้าก็สามารถบรรลุสิ่งที่แตกต่างออกไปได้”

ลั่วชิงยวนมีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ลั่วหลางหลางก็ยิ้มออกมา “สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็เป็นประสบการณ์อันล้ำค่าสำหรับข้าเช่นกัน ผู้คนย่อมเติบโตขึ้น”

เมื่อเห็นลั่วหลางหลางในตอนนี้ ลั่วชิงยวนก็โล่งใจ

“ช่วงนี้หอการค้าเฟิงตูเป็นเช่นไรบ้าง?”

ลั่วหลางหลางตอบว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

“หอการค้าเฟิงตูยังคงมีรากฐานทางการเงินที่แข็งแกร่ง มินานก็กลับสู่ภาวะปกติแล้ว”

"ก็ดีแล้ว"

ลั่วชิงยวนอยากจะถามอีกว่าตอนนี้ฟ่านซานเหอและเฉินซวนอี๋เป็นเช่นไรบ้าง

แต่หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็ตัดสินใจว่าจะมิพูดถึงคนอับโชคเช่นนี้

บ้านที่ลั่วหลางหลางอาศัยอยู่ตอนนี้มิใหญ่เท่ากับบ้านของตระกูลฟ่าน แต่ก็เพียงพอสำหรับนางคนเดียว

สวนในบ้านได้รับการตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ดอกไม้และต้นไม้เบ่งบานเป็นพิเศษ ทุกมุมซ่อนความเอาใจใส่ของลั่วหลางหลางไว้

อบอุ่นมาก