บทที่ 926

ทุกคนมองดูลั่วชิงยวนด้วยความสังสัย มิรู้ว่านางพูดอะไรกับต่งชู

แต่แล้ว ก็ได้ยินเสียงต่งชูกัดฟันพูดว่า “ข้ายอมพูดแล้ว!”

ทุกคนต่างตกตะลึง

ลั่วชิงยวนพูดอะไร ถึงสามารถงัดปากของต่งชูให้เปิดได้ในประโยคเดียว?

ทั้งไทเฮาและมหาราชาจารย์เหยียนเริ่มกังวล

ทั้งสองมองหน้ากัน และทำได้เพียงพยายามสงบสติอารมณ์เท่านั้น

ทุกคนจับจ้องมองต่งชูอย่างคาดหวัง และรอคำพูดต่อไปของนาง

ฟู่จิ่งหานตั้งตารออย่างคาดหวัง โดยรอให้ต่งชูเปิดโปงไทเฮา

ในเวลานั้น แม้ว่าไทเฮาจะแก้ต่าง เพื่อรักษาชีวิตคนตระกูลเหยียนทั้งหมดได้ แต่มหาราชาจารย์เหยียนจะต้องมอบอำนาจทางทหารคืนให้เขา

จากนี้ไป เขาจะเป็นจักรพรรดิที่แท้จริง

ไม่มีใครสามารถแทรกแซงหรือควบคุมเขาได้อีก

“ข้าคือคนจากแคว้นหลี ข้าเป็นคนที่ทำร้ายองค์จักรพรรดิสูงสุด ข้าเป็นคนที่หว่านเมล็ดปีกพญามัจจุราชในสวนเอง”

“ข้าทำทั้งหมดนี้เพียงเพื่อแก้แค้น”

ฟู่จิ่งหานถามเสียงเฉียบขาด “แก้แค้นให้ใคร?”

ต่งชูเงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างหนักแน่น "พระชายาหลี!"

ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกมา การแสดงออกของลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

หัวใจของฟู่เฉินหวนตึงเครียด และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกมิดี

“ในช่วงกลียุคในวัง ข้าเห็นพระชายาหลีถูกเผาทั้งเป็น หากมิใช่เพราะองค์จักรพรรดิสูงสุดรับสั่ง พระชายาหลีจะตายอย่างอนาถเช่นนั้นได้อย่างไร!”

“ข้าแฝงตัวอยู่ในพระตำหนักโช่วสี่ เพียงเพื่อล้างแค้นให้พระชายาหลี!”

“ตอนนี้พวกท่านค้นพบข้าแล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรจะอธิบาย หากท่านต้องการฆ่าข้า ก็ฆ่าได้เลย!”

“ถึงอย่างไร องค์จักรพรรดิสูงสุดก็จะอยู่ได้มินาน นอกจากข้าแล้วก็ไม่มีใครถอนพิษปีกพญามัจจุราชได้แล้ว!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกมา การแสดงออกของทุกคนก็เปลี่ยนไป

เหตุใดจึงเกี่ยวข้องกับพระชายาหลี?

มหาราชาจารย์เหยียนรู้สึกโล่งใจหลังจากได้ยินสิ่งนี้ เขามองฟู่เฉินหวนอย่างมีความหมาย และถามอย่างเงียบ ๆ “ที่แท้ก็เพื่อพระชายาหลี”