บทที่ 927

“เมื่อครู่ต่งชูปฏิเสธที่จะพูด เป็นลั่วชิงยวนที่พูดอะไรบางอย่างกับนาง จนทำให้นางตัดสินใจสารภาพ”

“ว่าไปแล้ว เรื่องนี้ก็น่าสงสัย ข้าอยากรู้ว่าลั่วชิงยวนพูดอะไรกับต่งชู ถึงทำให้นางสารภาพออกมาจนหมดเปลือก”

“ความสามารถเช่นนี้ การเป็นเพียงชายาของอ๋องผู้สำเร็จราชการดูจะเป็นการใช้คนมิคุ้มค่า น่าจะมอบตำแหน่งทางราชการให้นางจะดีกว่า”

คำพูดของมหาราชาจารย์เหยียนพยายามหว่านความมิลงรอยกันระหว่างลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวนอย่างมิต้องสงสัย

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้ว และมองดูลั่วชิงยวนด้วยสายตาที่ซับซ้อน สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

หัวใจของลั่วชิงยวนถูกแทงอย่างแรงในขณะนั้น

นางต้องการอธิบาย แต่นางก็มิรู้ว่าต้องอธิบายอย่างไร

นางประมาท ยังมิทันที่นางจะได้สอบสวนต่งชูให้ถ้วนถี่ กลับไปขู่ว่าจะเปิดเผยบุคคลที่อยู่เบื้องหลังนางเสียก่อน

มิคาดคิดต่งชูจะแว้งกัดพระชายาหลีที่ถูกเผาทั้งเป็นไปแล้วเช่นนี้

และต่งชูก็ยอมรับว่า นางมาจากแคว้นหลี พระชายาหลีถูกประหารชีวิตเพราะกลียุคในวังที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตนับมิถ้วน ต่งชูอ้างว่านางล้างแค้นให้พระชายาหลีและเป็นคนลงมือทำร้ายจักรพรรดิสูงสุด

ฟังดูมีเหตุผลทีเดียว

มิพบสิ่งที่น่าสงสัยเลย

นางมิอาจโค่นไทเฮาได้ ทั้งยังทำให้ฟู่เฉินหวนติดร่างแหไปด้วย

ตอนนี้ฟู่เฉินหวนต้องเกลียดนางมากแน่ เขาต้องคิดว่านางจงใจวางแผนใส่ร้าย มิใช่กับตระกูลเหยียนแต่เป็นเขา

อย่างไรเสีย นางก็เป็นคนคิดแผนนี้ขึ้นมา

หลังจากที่นางพูดอะไรบางอย่างกับต่งชู ต่งชูก็เต็มใจเปิดปากสารภาพ

ในเวลานี้ ไทเฮาตรัสอย่างเย็นชา “ข้ากลับรู้สึกว่าลั่วชิงยวนเองก็มิบริสุทธิ์เช่นกัน ครั้งนี้นางมีเจตนาร้าย นางต้องการใส่ร้ายข้า”

“เพียงแต่นึกมิถึงว่าข่มขู่ต่งชูมิสำเร็จ กลับทำให้นางเฉลยความจริงออกมาแทน”

“นอกจากนี้ต่งชูยังใช้มนตร์ดำของแคว้นหลีทำร้ายผู้อื่น หากมิใช่คนจากแคว้นหลีเหมือนกันจะรู้ได้อย่างไรว่านางใช้คาถาอาคม?”

“ลั่วชิงยวนผู้นี้ มิใช่ตัวปลอมหรอกใช่หรือไม่?”

ไทเฮากล่าวพร้อมกับมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเฉียบคม

มหาราชาจารย์เหยียนก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด “จริงอย่างที่ว่า! ลั่วชิงยวนรู้เรื่องอาคมมนตร์ดำของแคว้นหลีได้อย่างไร?"

“เจ้าฉวยโอกาสรักษาองค์จักรพรรดิสูงสุด คิดจะทำอะไรกันแน่?”