บทที่ 928

น้ำเสียงของฟู่เฉินหวนเย็นชา “หากต่งชูมีความสัมพันธ์กับลั่วชิงยวน นางคงมิวางกับดักจนสามารถจับต่งชูได้หรอก”

“หากนางต้องการฆ่าปิดปากอีกฝ่าย นางก็สามารถทำได้อย่างไร้ร่องรอย จะมิปล่อยให้เรื่องลุกลามถึงขั้นนี้”

“พวกท่านเพียงอยากกล่าวหาว่าข้ามิใช่หรือ? เช่นนั้นข้าจะเข้าคุกเอง!”

“แต่ลั่วชิงยวน มิว่าผู้ใดก็ห้ามแตะต้องนาง!”

“นางยังต้องการรักษาเสด็จพ่อต่อไป!”

หลังจากพูดอย่างนั้น ฟู่เฉินหวนโบกแขนเสื้อแล้วจากไป

มหาราชาจารย์เหยียนและไทเฮาเหยียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่แล้วพวกเขาก็มองหน้ากันและรู้สึกสบายใจมากขึ้น

ลั่วชิงยวนตกตะลึง

เป็นฟู่เฉินหวนที่ริเริ่มจะเข้าคุกเองเพื่อมิให้นางต้องพัวพันด้วย

เมื่อฟู่เฉินหวนอยู่ในคุกแล้ว มหาราชาจารย์เหยียนจะได้มิจ้องจับผิดลั่วชิงยวนอีก คืนนี้ก็ถือว่าพวกเขารอดจากเคราะห์ร้ายมาได้แล้ว

ฟู่จิ่งหานขมวดคิ้ว พยายามจะปกป้องฟู่เฉินหวน “หากพี่สามรู้จักต่งชูจริง ๆ ไม่มีทางที่เขาจะจับต่งชูให้ข้าเช่นนี้!”

มหาราชาจารย์เหยียนมิได้ร้อนรนแม้แต่น้อย ทั้งยังยิ้มเบา ๆ และกล่าวว่า “มิว่าอย่างไร อ๋องผู้สำเร็จราชการก็เป็นฝ่ายเลือกเข้าคุกเอง เช่นนั้นก็แสดงว่า เรื่องนี้เขามิอาจหลุดพ้นความเกี่ยวข้องได้”

“คืนนี้ฝ่าบาททรงเหนื่อยมากแล้ว โปรดรีบพักผ่อนเถิด มิต้องทรงกังวลเรื่องนี้อีกต่อไป อ๋องผู้สำเร็จราชการมีความผิดหรือไม่ กระหม่อมจะตรวจสอบเองพ่ะย่ะค่ะ!”

“ขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ!”

ช่างอวดดีนัก เขามิต้องการให้ฝ่าบาทยุ่งเกี่ยว จึงอ้างว่าจะไปตรวจสอบเอง

ในช่วงที่ฟู่เฉินหวนมิอยู่ มหาราชาจารย์เหยียนและไทเฮาเหยียนก็มิเห็นองค์จักรพรรดิอยู่ในสายตาเลย

ฟู่จิ่งหานระงับความโกรธ เขามิอาจพูดสิ่งใดได้เลย

“เช่นนั้นข้าก็จะกลับตำหนักไปพักผ่อนเช่นกัน”

หลังจากพูดเช่นนั้น ไทเฮาเหยียนก็เดินออกไป

ก่อนจะจากไปไทเฮามองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาของนางแฝงไปด้วยอันตราย

ราวกับจะบอกว่า คราวต่อไปจะเป็นตานาง

ลั่วชิงยวนกัดฟัน เล็บจิกลงบนฝ่ามือ